Allegro - kampania grudzień kat. współczesna

Głosy Pamano

Tłumaczenie: Anna Sawicka
Wydawnictwo: Marginesy
8,05 (1299 ocen i 189 opinii) Zobacz oceny
10
180
9
323
8
388
7
269
6
94
5
25
4
11
3
7
2
1
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Les veus del Pamano
data wydania
ISBN
9788363656256
liczba stron
656
słowa kluczowe
Anna Sawicka
język
polski
dodała
Julia

Tina, zafascynowana fotografią spokojna nauczycielka, która pracuje w Sort, robi zdjęcie starej szkoły w Torenie tuż przed jej wyburzeniem. Jedno proste kliknięcie i gotowe. Strona po stronie czytelnik odkrywa konsekwencje tego pozornie trywialnego gestu, a przed jego wzrokiem rozciąga się szeroka panorama wspomnień i przekłamań o wydarzeniach, których bohaterami są falangiści i partyzanci,...

Tina, zafascynowana fotografią spokojna nauczycielka, która pracuje w Sort, robi zdjęcie starej szkoły w Torenie tuż przed jej wyburzeniem. Jedno proste kliknięcie i gotowe. Strona po stronie czytelnik odkrywa konsekwencje tego pozornie trywialnego gestu, a przed jego wzrokiem rozciąga się szeroka panorama wspomnień i przekłamań o wydarzeniach, których bohaterami są falangiści i partyzanci, dranie i ludzie przyzwoici, a także ci zwyczajni, żyjący w trudnych, okrutnych czasach. W Pirenejach, w Pallars, regionie potraktowanym przez wojsko generała Franco z niespotykanym bestialstwem, ściera się moralna podłość frankizmu z bohaterstwem i tchórzostwem indywidualnym i grupowym tuż po zakończeniu hiszpańskiej wojny domowej.

Na początku XXI wieku fakty jeszcze ciągle dopominają się o wirtuoza, który po tylu latach zdecyduje się poruszyć strunę Historii. Na szczęście jest Jaume Cabré.

Fragment powieści przetłumaczony na różne języki (w tym m.in.: Niemiecki, Hiszpański, Włoski, Duński, Węgierski, Włoski, Grecki, Serbski, Norweski) znajdziecie na stronie autora (http://www.jaumecabre.cat/en/fitxa/novella/les-veus-del-pamano).

 

źródło opisu: Wydawnictwo Marginesy, 2014

źródło okładki: http://marginesy.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Oficjalna recenzja
jusola książek: 3551

A co na to Bóg?

Po ubiegłorocznym sukcesie „Wyznaję” czekaliśmy na kolejną powieść katalońskiego pisarza Jaume Cabré. A wydawnictwu Marginesy, które wprowadziło na polski rynek twórczość tego autora, zapewne nie było łatwo. Nigdy przecież nie wiadomo, czy wcześniejsze powieści autora okażą się równie interesujące. Równie skazane na sukces? Kto by chciał obniżać poprzeczkę, którą już się przeskoczyło?

„Głosy Pamano” (napisane w 2004 r.) wydają mi się powieścią o mniejszym ciężarze gatunkowymi niż bestsellerowe „Wyznaję”. Są także łatwiejsze narracyjnie, czego nie należy uznawać za wadę. Polecać je będę wszystkim znajomym i nieznajomym. Powody?

Historia, którą opowiada Cabré, osnuta jest wokół sprawy Oriola Fontellesa, nauczyciela, który, szukając dla siebie i żony sielskiej krainy do życia, trafia w latach 50. XX wieku do małego miasteczka Torena u brzegów rzeki Pamano. Szybko zrozumie, że jest to miejsce, w którym ujawniają się wielkie namiętności: te jednostkowe, oscylujące wokół indywidualnych pragnień i żądz, jak i te o wymiarze politycznym, kształtujące Historię, dające zakosztować smaku władzy i potęgi, mocy i siły, i także, niekiedy, upadku. A sam Oriol Fontelles, który na swoje nieszczęście żył w czasie dyktatury generała Franco, przekona się, jak smakują miłość i nienawiść, jak bolą tchórzostwo i bohaterstwo.

Użyłam frazy: „wokół sprawy Oriola”. W powieści dzieje się tak (znamy ten zabieg już z „Wyznaję”), że historia opowiadana jest wielotorowo i wielopoziomowo. Oriol zdaje się...

Po ubiegłorocznym sukcesie „Wyznaję” czekaliśmy na kolejną powieść katalońskiego pisarza Jaume Cabré. A wydawnictwu Marginesy, które wprowadziło na polski rynek twórczość tego autora, zapewne nie było łatwo. Nigdy przecież nie wiadomo, czy wcześniejsze powieści autora okażą się równie interesujące. Równie skazane na sukces? Kto by chciał obniżać poprzeczkę, którą już się przeskoczyło?

„Głosy Pamano” (napisane w 2004 r.) wydają mi się powieścią o mniejszym ciężarze gatunkowymi niż bestsellerowe „Wyznaję”. Są także łatwiejsze narracyjnie, czego nie należy uznawać za wadę. Polecać je będę wszystkim znajomym i nieznajomym. Powody?

Historia, którą opowiada Cabré, osnuta jest wokół sprawy Oriola Fontellesa, nauczyciela, który, szukając dla siebie i żony sielskiej krainy do życia, trafia w latach 50. XX wieku do małego miasteczka Torena u brzegów rzeki Pamano. Szybko zrozumie, że jest to miejsce, w którym ujawniają się wielkie namiętności: te jednostkowe, oscylujące wokół indywidualnych pragnień i żądz, jak i te o wymiarze politycznym, kształtujące Historię, dające zakosztować smaku władzy i potęgi, mocy i siły, i także, niekiedy, upadku. A sam Oriol Fontelles, który na swoje nieszczęście żył w czasie dyktatury generała Franco, przekona się, jak smakują miłość i nienawiść, jak bolą tchórzostwo i bohaterstwo.

Użyłam frazy: „wokół sprawy Oriola”. W powieści dzieje się tak (znamy ten zabieg już z „Wyznaję”), że historia opowiadana jest wielotorowo i wielopoziomowo. Oriol zdaje się być w centrum zdarzeń, który się „dzieją”, choć nie jest on ich sprawcą czy motorem. O tego bohatera upominają się inni, także żyjący wiele lat później niż on sam (nadbudowany nad historią bohatera spinający całość klamrą wątek nauczycielki Tiny z początków XXI w.) i wciągają go w swoją grę. Tym sposobem skromny nauczyciel może znaleźć się jednocześnie po obu stronach politycznej barykady frankistowskiej rzeczywistości małego hiszpańskiego miasteczka. Może być mężem i kochankiem, ojcem dziecka, choć nie wiadomo ostatecznie, czy naprawdę jest. Może wreszcie - martwy - stać się przedmiotem targów o kształt pamięci o nim samym. I prawdy, trudnej, niewygodnej, niemożliwej do przyjęcia, niechcianej, niepokojącej...

Ci, którzy próbują zawłaszczyć Oriola dla siebie, bywają despotyczni i bezwzględni. Niektórym z tych bohaterów sprzyjamy. Nie liczmy jednak, że autor powieści pozwoli nam poczuć się komfortowo. „Głosy Panamo” mają tę zaletę, że po lekturze pozostaje niepewność. Długo nie będziemy wiedzieć, jeśli w ogóle, komu w tej historii należałoby zaufać, gdybyśmy mieli możność przeczytać ją jeszcze raz, na świeżo, bez wiedzy o bohaterach, którą finalnie zdobyliśmy.

Oriol to aż, ale i tylko, jeden z bohaterów. Ponieważ nie od niego wszystko się zaczęło, muszę wspomnieć o najważniejszej postaci - szalenie bogatej, szalenie despotycznej, szalenie kochającej dziedziczce domu Gravat, pani Elisandzie Vilabrú. To bardzo interesująca osobowość, przekonana, że nie ma rzeczy niemożliwych. Ale o niej - ani słowa! Podziwiajcie lub nienawidźcie - Wasza wola!

Tak, tę opasłą cegłę przeczytałam z prawdziwą przyjemnością.

Tak, ta recenzja nie wyczerpuje ponad 600-stronicowego dzieła.

Justyna Radomińska

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (3697)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 784

To jedna z najbardziej frapujących powieści, jaką miałam okazję czytać w ostatnim czasie. Tytuł potrafiący skutecznie przykuć uwagę czytelnika, związać go z losami bohaterów, zniewolić siłą przekazu – nie odpuszczając do ostatniego słowa. Rewelacyjna pozycja, mająca wszystkie elementy składowe pozwalające na okrzykniecie jej fenomenem literackim.

Wbrew pozorom historia ta wcale nie jest łatwa w odbiorze. Ilość przewijających się na kartach powieści postaci, mnogość wątków i stałe przeskoki w czasie mogą przyprawić odbiorcę o niezły zawrót głowy. Dlatego lektura ta nie na daje się do bezrefleksyjnego, wyrywkowego czytania – wymaga czasu i skupienia. Za to na tych najwytrwalszych i najuważniejszych, potrafiących znaleźć właściwą drogę w tym labiryncie wykreowanym przez Cabré, czeka smakowita nagroda w postaci uczty literackiej dającej wiele satysfakcji. Katalończyk zgrabnie łączy czasy współczesne z jednym z najburzliwszych okresów w historii Hiszpanii, stanowiącym czarną kartę w...

książek: 6696
allison | 2015-02-11
Przeczytana: 11 lutego 2015

Lektura "Głosów Pamano" była dla mnie WIELKĄ UCZTĄ DUCHOWĄ. Dozowałam ją sobie, by jak najdłużej delektować się czytaniem.

Podobnie jak w przypadku powieści "Wyznaję", tak i tu początkowo wielość wątków może wydawać się chaotyczna. Dość szybko jednak krzyżują się one, by w końcu połączyć się w logiczną i fascynującą całość.

Cabre pokazuje z różnych perspektyw zawiłości wojny domowej w Hiszpanii oraz trwającej potem kilkadziesiąt lat dyktatury generała Franco. Nic nie jest tu proste, jednoznaczne i szczere.
Prawdę o poszczególnych bohaterach odkrywamy stopniowo, towarzysząc nauczycielce Tinie w poznawaniu treści tajemniczych, przypadkowo odnalezionych dzienników i w jej późniejszych poszukiwaniach. Prawda okazuje się zaskakująca, a nawet szokująca; wstrząsa na tyle dotychczasowymi teoriami i przekonaniami, że staje się niewygodna i zagraża planom prominentnych postaci.

To główny, ale nie jedyny wątek. Autor przedstawia tu wiele historii, które są opowiadane i przez...

książek: 791
romeo | 2018-09-20
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 września 2018

„W Głosach Pamano” można znaleźć zdania, które zaczynają się w latach siedemdziesiątych, a kończą w czterdziestych” - przezornie ostrzega we wstępie kolejnej powieści Cabrego, jego znakomita tłumaczka Anna Sawicka. Tak rzeczywiście jest: wielopłaszczyznowa konstrukcja utworu łączy wydarzenia rozpięte w odległości kilkudziesięciu lat od siebie. Osią spajającą całość jest historia Oriola Fontellesa, postaci naznaczonej podwójną naturą (bohater czy zdrajca? - jeden i drugi jednocześnie?). Właściwie to powikłana sprawa OF, mówiącego o sobie samym, że nie jest człowiekiem czynu (kilku czynów jednak dokonał, inne mu przypisano), którego nieszczęście polegało na tym, że przyszło mu żyć w pierwszych latach dyktatury frankistowskiej, jest czynnikiem łączącym wszystkie pojawiające się w powieści postacie i wydarzenia, to on jest powieściowym centrum i na rozwiązanie jego zagadki czytelnik czeka trwając w napięciu aż do końca książki.

Piękno tej powieści opiera się także na tym jak została...

książek: 1370

"Życie jest tylko grą pozorów, ma pierwsze, drugie, trzecie, czwarte dno... Ma nałożone na siebie kolejne maski. Można ściągać po kolei, ale i tak nigdy nie ma się pewności, czy ta przed chwilą zdjęta, nareszcie ukazała oczekiwaną prawdę, czy tylko następne pozory."
Jolanta Kossowska - Deja vu

Cały obraz świata, jaki mamy przed sobą, to co jest dookoła nas jest jednym, wielkim pozorem. Trzeba umiejętnie czytać ludzi i świat, wnikliwie obserwować każdy szczegól z naszej rzeczywistości, by choć w niewielkim stopniu dostrzec w niej ukrytą prawdę. Lecz dotarcie do całej prawdy, to coś nierealnego.
Ludzie, o których mamy mniej lub bardziej określone zdanie, nie są tak naprawdę tymi, za których ich uważamy. Każdy z nas, odgrywa siebie samego na całe mnóstwo różnych sposobów. Dla każdej grupy ludzi, której jesteśmy uczestnikami mamy przygotowane konkretne wcielenie. Inni jesteśmy dla rodziców, dziadków. Zupełnie inaczej układamy relację z rodzeństwem, przyjaciółmi, znajomymi bądź...

książek: 3157
edit3008 | 2014-10-05
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2014
Przeczytana: 04 października 2014

Bardzo wciągająca lektura, dużo łatwiejsza w odbiorze niż "Wyznaję". Czyta się świetnie, mimo charakterystycznego stylu narracji dla Cabre. Autor zmierzył się z kawałkiem historii Hiszpani za czasów Franco - o czym jest? - tego Wam nie powiem, żeby nie psuć przyjemności czytania i odkrywania tajemnic, choć już pewnie z innych opisów coś nieco się dowiecie.
Polecam gorąco. Warto przeczytać !

książek: 1332
Anna | 2015-07-25
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 25 lipca 2015

Mam nowego ulubionego pisarza.

"Głosy Pamano" to książka, którą się kocha i nienawidzi jednocześnie. Kocha, bo porywa jak tornado. Nienawidzi, bo zniewala i nie chce puścić.

Ta książka ma dwie olbrzymie zalety - formę i treść.
Cudowna narracja, której jednakże trzeba się podporządkować, dać się prowadzić jak partnerowi w tańcu. Cabre wyraźnie pokazuje kto tu rządzi i nie jesteś to Ty, drogi czytelniku.

Treść, niczym najlepszy kryminał, trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Człowiek zarywa noce, zmienia plany, zaniedbuje zobowiązania, byle tylko doczytać kolejny rozdział, byle się dowiedzieć co dalej.

Ta książka jest dopracowana w każdym najdrobniejszym szczególe. 656 stron i żadne zdanie nie jest zbędne, żadnego nie można wyciąć bez szkody dla całości. Za to należy się Cabremu olbrzymi szacunek, bo oprócz niewątpliwego talentu wykazał się też solidną, katorżniczą pracą w dopracowywaniu szczegółów. To nie jest książka pisana na kolanie, w pośpiechu, byle jak, bo...

książek: 2638
beata | 2015-12-06
Przeczytana: 06 grudnia 2015

Jest tu wszystko, co powinno sprawić, że lektura zaczaruje mnie, wciągnie i zachwyci. Ludzkie losy naznaczone przez Historię, opowieść obejmująca kilkadziesiąt lat snuta wielotorowo i wielopoziomowo, wspomnienia, świetnie skonstruowane pod względem psychologicznym sylwetki, czas przeszły występujący na równych prawach z teraźniejszym…. Nie ma tu prawdy jedynej i niepodważalnej. Wszystko zależy od tego, czyjej opowieści zaufamy… Nie ma tu historii prostych, jednoznacznych…

A jednak. Nie porwała mnie. Nie zachwyciła. Winą za to obarczam formę, a w zasadzie jej dwa elementy (eksperymenty?). Książka chwilami budziła mój sprzeciw, ale nie z gatunku tych sprzeciwów, które burzą spokój ugruntowanych wyobrażeń i przekonań, by przerodzić się w zaintrygowanie czy fascynację. Tu był sprzeciw ze wskazaniem w stronę niechęci. Mówię tu o wielce oryginalnej konwencji, której uzasadnienia zastosowania nie potrafię odgadnąć, polegającej na tym, że od czasu do czasu pojawia się zdanie pozbawione...

książek: 0
| 2014-12-29
Przeczytana: 29 grudnia 2014

"Głosy"zajęły dużo mojego czasu-nie jest to książka,którą się połyka,bo wtedy można coś przeoczyć,ominąć pośpiesznie i żałować rozpędu i niecierpliwości.
Ja odkrywałam tę powieść jak puzzle,co chwilę coś nowego,jakiś nowy element do dotychczasowej układanki,którą już miałam i usiłowałam sobie ułożyć w głowie.Znakomity styl,wymagający od czytelnika uwagi i trzymania ręki na pulsie,ciekawe,chociaż trudne czasy w historii Hiszpanii,doprowadziły do mojej powolnej,wysmakowanej lektury.
Było wszystko co lubię w powieściach:wielkie uczucie,zdrada,wojna napisane niebanalnie,jak czytadło do poduszki,lecz z wyobraźnią i w niecodziennej konwencji.
Jedna z lepszych książek,jakie miałam okazję w tym roku przeczytać.

książek: 938
Julia | 2014-08-17
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, 2014, Posiadam
Przeczytana: 17 sierpnia 2014

No i mamy powtórkę z rozrywki.
Ci, którzy pokochali Wyznaję, pokochają także Głosy Pamano.
Znowu mamy do czynienia ze splecionymi ze sobą losami kilku ludzi, których działania i życie jest determinowane wojną i dążeniem do przetrwania w trudnych czasach.
I ponownie, wspaniała, monumentalna i rozbudowana narracja, która ciągle przenosi z jednego miejsca w drugie, z teraźniejszości do przeszłości i na odwrót.
Początkowo lektura wymaga skupienia się, jednak gdy zostaniemy już wdrożeni w istotę opowiadanej historii oraz poznamy wszystkich jej bohaterów, czytanie staje się czystą przyjemnością. Bez trudu panujemy nad dynamiczną i wartką akcją. A powieść płynie niczym rzeka i ciągnie nas za sobą, nie pozwalając się oderwać ani na chwilę.

książek: 2369
Weronika | 2015-08-27
Przeczytana: 18 sierpnia 2015

Książkę zabrałam ze sobą na wakacje i delektowałam się nią pełne dwa tygodnie, czytając powoli, smakując każdy fragment. Niesamowity styl narracji sprawia, że wymiar czasu przestaje być rzeczywisty - historia opowiadana wielowątkowo, a koleje fragmenty nie są spójne czasowo. Teraźniejszość i różne okresy z przeszłości. Narracja raz w pierwszej, raz w trzeciej osobie. Wiele różnych postaci, z których każdy ma swoją historię wplatającą się w historię głównych bohaterów. Czytając miałam wrażenie, że układam puzzle; zarówno w czasie jak i w przestrzeni poszczególnych osób z powieści. Książka zaskakująca, niespodziewane zwroty akcji i refleksja, że prawda nie zawsze jest tym czym się powszechnie wydaje...

zobacz kolejne z 3687 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Przedpremierowy fragment nowej powieści Cabré

9 maja ma premierę najnowsza powieść katalońskiego pisarza Jaume Cabré, zatytułowana „Podróż zimowa”. Zapraszamy do lektury przedpremierowego fragmentu!


więcej
Powieść gotycka o niespełnieniu i mocy sztuki

Po świetnie przyjętych przez czytelników powieściach „Wyznaję”, „Jaśnie pan” i „Cień eunucha” nadszedł czas na kolejną książkę autorstwa katalońskiego pisarza o niepodrabialnym stylu. 24 maja premierę miał najnowszy tytuł Jaume Cabré „Agonia dźwięków”.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd