Arabskie łzy

Po przeczytaniu 270 stron nie dalam rady więcej, dramat. Nic sie nie dzieje, lanie wody i zero akcji a poziom absurdu przekracza wszystko. Bardzo lubiłam tą serie ale pierwszych pare części, potem to już czytałam żeby się dowiedzieć co dalej ale moja tolerancja sięgnęła zenitu. Po ostatnia część nawet nie sięgam, poczekam aż mnie ktoś wyręczy i przeczytam spoiler dla zaspokojenia ciekawości.

Po przeczytaniu 270 stron nie dalam rady więcej, dramat. Nic sie nie dzieje, lanie wody i zero akcji a poziom absurdu przekracza wszystko. Bardzo lubiłam tą serie ale pierwszych pare części, potem to już czytałam żeby się dowiedzieć co dalej ale moja tolerancja sięgnęła zenitu. Po ostatnia część nawet nie sięgam, poczekam aż mnie ktoś wyręczy i przeczytam spoiler dla...

" Szczęścia nie zbuduje się na czyjejś krzywdzie." (str.68)

" Arabskie łzy" to poruszająca i pełna dramatyzmu (jak i w poprzednich tomach) kontynuacja Sagi Orientalnej. Akcja toczy się w Arabii Saudyjskiej, Izraelu, Strefie Gazy i Japonii. Poznajemy dalsze losy kobiet z rodziny Salimich i Goldmanów i ich nieudane związki. Cechą charakterystyczną tych kobiet było to, że zawsze pakowały się w kłopoty. Były prostolinijne, prawdomówne i wybuchowe. Z nikim się nie patyczkowały, mówiąc prosto z mostu co myślą.

W tej części do głosu dochodzą żydowscy radykałowie, ich średniowieczne poglądy i sposób bycia i postępowania. Nie wszyscy chasydzi stosowali się do przyjętych norm, zakazów i reguł ortodoksyjnego prawa. Niektórzy po burzliwych, młodzieńczych wyskokach nawracali się i stawali zatwardziałymi często nawiedzonymi ultraortodoksami. Ciekawa, lecz zatrważająca była historia Izaaka i Malki. Ich postępowanie według zasad religii szokowało.

Nadia dużo dobrego zrobiła dla Malki całkowicie zniewolonej przez opętanego wiarę męża Izaaka. Malka powoli odzyskiwała swoją godność, szacunek do siebie i stawała się niezależną.

Wracają do głównych bohaterek. Daria po lekkomyślnym postępowaniu znajdowała się w śpiączce. Jej stan był krytyczny. Rodzina była załamana. Musieli zdecydować czy kontynuować leczenie, czy odłączyć ją od aparatury podtrzymującej życie. Za radą lekarzy została poddana innowacyjnej metodzie wybudzenia z komy, wszczepieniu stymulatora pozwalającego na w miarę normalne funkcjonowanie.

Małżeństwo Marysi przeżywało kryzys. Mąż odszedł od niej nie wyjawiając przyczyny. Z czasem poznajemy powody jego postępowania. Serduszko ponownie obudziło się na pierwszą miłość i w konsekwencji została ponownie żoną Hamida.

Najwięcej problemów w tej części sprawiała Nadia córka Marysi i Hamida. Była pyszałkowatą, zarozumiałą dziewczyną, rozpuszczoną przez zakochanego w niej ojca. Pokora była dla niej obcym słowem. Wszystko miała na wyciągnięcie ręki. Każde marzenie i zachcianki zostawały spełnione. Nadia kolejny raz swoim bezmyślnym działaniem sprawiła kłopoty ojcu, za co musiała ponieść konsekwencje. Jej małżeństwo okazało się klapą. Po wielkiej miłości nie został ślad, jej mąż zniknął bez słowa i znalazł pocieszenie w ramionach brata Nadii. Jednak Nadia w ekstremalnych okolicznościach wykazała się rozwagą i odważnie stawiła czoła sytuacji, która wydawała się być nie do rozwiązania.

Zarówno Marysia jak i Nadia kryzys małżeński zachowały dla siebie. U Arabów i Żydów nie porusza się drażliwych tematów.

"Są rzeczy, które nigdy nie przeminą. Trzeba być szczerym i uczciwym wobec samego siebie. " (str.117)

Autorka przybliżyła też ciężkie życie mieszkańców Gazy bombardowanej przez Izrael w odwecie za ludobójstwo cywili na koncercie muzycznym dokonanym przez bojowników Hamasu. Wojna tam trwa od wielu lat. Palestyńczycy i Żydzi nienawidzili się wzajemnie, mimo, że mieszkali w bliskim sąsiedztwie odgrodzeni murem. W okrutnej wojnie jak zwykle w większości ginęli niewinni cywile. Jedni i drudzy walczą nie bacząc na ofiary.

Nasi bohaterowie musieli zmierzyć się z ciężkimi wyzwaniami. Podejmowaniem trudnych decyzji i dokonywania właściwych wyborów. Dla nich rodzina była najważniejsza i dla niej zrobiliby wszystko.

" Szczęścia nie zbuduje się na czyjejś krzywdzie." (str.68)

" Arabskie łzy" to poruszająca i pełna dramatyzmu (jak i w poprzednich tomach) kontynuacja Sagi Orientalnej. Akcja toczy się w Arabii Saudyjskiej, Izraelu, Strefie Gazy i Japonii. Poznajemy dalsze losy kobiet z rodziny Salimich i Goldmanów i ich nieudane związki. Cechą charakterystyczną tych kobiet było to, że...

Valko jak zwykle nie zawiodła, jeśli chodzi o grafomańskie sceny porno. Prawie zwróciłam obiad.

Valko jak zwykle nie zawiodła, jeśli chodzi o grafomańskie sceny porno. Prawie zwróciłam obiad.

'Arabskie łzy' jest 17 tomem 'Orientalnej sagi' autorstwa Tanyi Valko. To kolejne spotkanie z kobietami z rodzin Salimi i Goldmanów. Jak zwykle dalsze losy głównych bohaterek są bardzo burzliwe i niespodziewane. Jeżeli jesteśmy przy niespodziewanych sytuacjach, to rozwiązanie jednej z sytuacji z nich bardzo mnie zaskoczyło. Jestem bardzo ciekawa jak to zostanie pociągnięte w kolejnym tomie. Oczywiście, nie tylko pomysł dotyczący tych bohaterów mnie zaskoczył, ale nie spodziewałam się, że autorka poprowadzi w dość 'niekonwencjonalny' sposób losy jednego z panów. Wg mnie tom 17 jest dość zaskakujący, bo w ogóle nie spodziewałam się, że w takim momencie serii można czymś jeszcze zaskoczyć.
W części tomów autorka na końcu historii i zamieściła drzewa genealogiczne obu rodzin, opis postaci i słowniczek. Mając na uwadze, że akcja 'Orientalnej sagi' toczy się w różnych miejscach świata, umieszczone są informacje o historii, geografii, klimacie, gospodarce, demografii i wyznaniu osób tam mieszkających. W tej części możemy dowiedzieć się też jakie są organizacje terrorystyczne, powiązania polityczne i żydowskie święta.
Szkoda, że jest to przedostatnia część, gdzie możemy uczestniczyć w szalonych losach głównych bohaterów. Każdą książkę z tej serii czytałam z ogromnym zaciekawieniem co spotka znane mi postacie. Cieszę się, że kilkanaście lat temu trafiłam na pierwszy tom sagi 'Arabska żona', to dzięki niej wciągnęłam się w nią i czekałam na kolejny tom. Ciężko jest opisywać fabułę tak długiej serii, bo można zdradzić zbyt wiele, czego bym nie chciała. Nie jeden raz lektura powieści wyprowadziła mnie z chwilowego zastoju czytelniczego. Autorka bardzo umiejętnie wplata rzeczywiste wydarzenia w fikcję literacką. Liczba wątków, postaci pochodzących zupełnie z różnych kultur i wydarzeń jest tak duża, że nie mogłam się oderwać od czytania. Każdy kto zastanawia się nad sięgnięciem po pióro pani Tanyi Valko serdecznie polecam po te książki. Jeśli ktoś jest fanem tego typu literatury na pewno będzie zadowolony.

'Arabskie łzy' jest 17 tomem 'Orientalnej sagi' autorstwa Tanyi Valko. To kolejne spotkanie z kobietami z rodzin Salimi i Goldmanów. Jak zwykle dalsze losy głównych bohaterek są bardzo burzliwe i niespodziewane. Jeżeli jesteśmy przy niespodziewanych sytuacjach, to rozwiązanie jednej z sytuacji z nich bardzo mnie zaskoczyło. Jestem bardzo ciekawa jak to zostanie pociągnięte...

Może to dobrze, że zostanie napisany tylko jeden tom bo książka z tomu na tom staje się coraz bardziej nudna,pierwsze tomy były naprawdę cudowne,razi mnie ten języki za dużo nic nie wnoszących do tematu ludzi,wątek żydowski w tej sadze wogóle mi nie pasuje

Może to dobrze, że zostanie napisany tylko jeden tom bo książka z tomu na tom staje się coraz bardziej nudna,pierwsze tomy były naprawdę cudowne,razi mnie ten języki za dużo nic nie wnoszących do tematu ludzi,wątek żydowski w tej sadze wogóle mi nie pasuje

W siedemnastej części „Orientalnej sagi” autorka ponownie przyciąga nas w wir emocjonalnych zmagań i zawirowań losów bohaterów.
Fabuła koncentruje się na losach Darii Binladen, która tkwi w śpiączce, a rodzina staje przed dylematem, który może zaważyć na jej przyszłości. Eksperymentalna terapia lub odłączenie od aparatury – decyzja ta zdaje się symbolizować nie tylko walkę o życie, ale także większy kontekst ludzkich wyborów w obliczu tragedii.
Autorka z niezwykłą precyzją oddaje różnorodność kultur, co stanowi ogromny atut tej powieści.
Opisy tradycji muzułmańskich i żydowskich wzbogacają fabułę, a ich obecność w narracji dodaje autentyczności.
Dzięki temu czytelnik ma szansę lepiej zrozumieć złożoność konfliktów, które nie tylko kształtują losy bohaterów, ale również całego regionu.
Książka „Arabskie łzy” to emocjonalna podróż, która nie pozostawia czytelnika obojętnym. Choć początek powieści nie jest zbyt interesujący to stopniowy rozwój akcji i poruszane tematy sprawiają, że
warto przebrnąć przez nieciekawe fragmenty, aby odkryć bogactwo tej opowieści.

W siedemnastej części „Orientalnej sagi” autorka ponownie przyciąga nas w wir emocjonalnych zmagań i zawirowań losów bohaterów.
Fabuła koncentruje się na losach Darii Binladen, która tkwi w śpiączce, a rodzina staje przed dylematem, który może zaważyć na jej przyszłości. Eksperymentalna terapia lub odłączenie od aparatury – decyzja ta zdaje się symbolizować nie tylko walkę...

Ehhh co to była za mordęga. Myślę że najwyższa pora zakończyć tą serię, gdyż każda kolejna książka jest coraz gorsza. Główne bohaterki coraz głupsze, a to co im się przydarza no litości ile można. Do tego język 🙈 Błagam kończ waść wstydu oszczędź.

Ehhh co to była za mordęga. Myślę że najwyższa pora zakończyć tą serię, gdyż każda kolejna książka jest coraz gorsza. Główne bohaterki coraz głupsze, a to co im się przydarza no litości ile można. Do tego język 🙈 Błagam kończ waść wstydu oszczędź.

Muszę przyznać, że ta część zupełnie nie zapadnie mi w pamięć.
Niektóre wątki w ogóle nie pociągnięte, nie wiem po co w ogóle wspomniane w książcę. Chyba tylko po to, żeby szybko i krótko zakończyć wątek.
Pierwsza część książki to opowieść o rodzinie Salimich. Nic nowego się nie dowiemy. Ewentualnie zmiana orientacji jednego z bohaterów, ale potraktowana po macoszemu.
W połowie nagła zmiana i opowieść o jednej żydowskiej rodzinie. Jak się poznali, jak się znajomość rozwijała, jak się skończyła.
Druga połowa ciut lepsza, bo dość współczesny temat wojny Izraela i Palestyny, ale bardziej to taki podręcznik aniżeli wciągająca fabuła arabskiej sagi do której jestem przyzwyczajona. Mam wrażenie, że było więcej opisów, niż dialogów.
Czytam bo czytam od pierwszej książki, ale jeżeli kolejne części będą się kręcić wokół tych rejonów świata, to niestety, ale zakończę tą serię.

Muszę przyznać, że ta część zupełnie nie zapadnie mi w pamięć.
Niektóre wątki w ogóle nie pociągnięte, nie wiem po co w ogóle wspomniane w książcę. Chyba tylko po to, żeby szybko i krótko zakończyć wątek.
Pierwsza część książki to opowieść o rodzinie Salimich. Nic nowego się nie dowiemy. Ewentualnie zmiana orientacji jednego z bohaterów, ale potraktowana po macoszemu.
W...

Zastanawiałam się, czy kolejna część tej sagi może być jeszcze gorsza niż poprzednie i wiecie co? Może!

Najgorsze co jest w tej serii to dialogi- pełne patosu, jak gdyby każdy z bohaterów recytował podręcznik do historii, przełamane bluzgami z rynsztoka, kiedy najwidoczniej autorka orientuje się, że żaden normalny człowiek nie rozmawia w ten sposób .

Dodatkowo bohaterowie w ciągu jednego dialogu są wściekli, zachwyceni, zirytowani, empatyczni, wredni, zakochani, odkochani, rozbawieni, wzruszeni, zrozpaczeni, cwani, z sercem na dłoni

Potrafią być 100% heteroseksualni, ale jednak homoseksualni, choć jednak biseksualni, ale w sumie heteroseksualni

Osoba w śpiączce, siedzi przy stole, zjada z apetytem, nie ma z nią kontaktu, ale patrzy żywo i rozumnie, mówiąc proste słowa, choć nadal jest w śpiączce

I tak waśnie absurd goni absurd

W tej części bohaterowie już nie " gonią w piętkę " i nie "śmieją się w kułak" ale za to regularnie się " udzierają"

Dlaczego ja to czytam? Nie wiem

Chyba dlatego, żeby doczekać aż śmiertelnie chora na raka Dora, z którą jest tragicznie, ale która podróżuje po całym świecie, chodzi na przyjęcia, a nawet decyduje się sprawować prawną opiekę nad dwulatkiem, w końcu uda się na łono Abrahama

Podobno Pani autorka napisze już tylko jedną, na pewno ostatnią część. Przeczytam, a jakże

Może doczekam aż cała ta upiorna familia podzieli los bohaterów, które pani autorka wymyśla i uśmierca na potęgę

Zastanawiałam się, czy kolejna część tej sagi może być jeszcze gorsza niż poprzednie i wiecie co? Może!

Najgorsze co jest w tej serii to dialogi- pełne patosu, jak gdyby każdy z bohaterów recytował podręcznik do historii, przełamane bluzgami z rynsztoka, kiedy najwidoczniej autorka orientuje się, że żaden normalny człowiek nie rozmawia w ten sposób .

Dodatkowo...

W kolejnym tomie „Orientalnej sagi” czytelnicy mają szansę po raz kolejny spotkać się z bohaterami znanymi z poprzednich części. Nie pytajcie mnie jakim cudem, ale umknęła mi informacja, że jest to kolejny tom sagi, przyznaję, że myślałam, że jest to książka w stylu „Arabskie opowieści. Historie prawdziwe”. Czy odebrało mi to przyjemność z lektury? Absolutnie nie! choć początkowo miałam problem, żeby odkryć relacje między bohaterami, to szybko zaczęłam łączyć ze sobą wątki.

W moim odczuciu książka na skutek opisywanych wydarzeń została podzielona na dwie części: „pierwsza” w pełni obyczajowa, dotycząca losów rodziny Salimich, Goldmanów i Binladenów i „druga”, która rozpoczyna się w momencie ataku Hamasu na festiwal muzyki elektronicznej Supernova, niedaleko kibucu Re’im.
W części „pierwszej” dzieje się naprawdę sporo: walka o powrót do zdrowia pozostającej w śpiączce ambasadorowej, romanse, coming-outy, rozstania i powroty, trochę szpiegowskich smaczków. Ilość bohaterów początkowo przyprawia o zawrót głowy, ale szybko można się zorientować w ich wzajemnych relacjach.
„Druga” część, to przede wszystkim zapis działań zbrojnych między Hamasem i Izraelem. Jedną z zakładniczek wziętych przez Hamas po napadzie na festiwal Supernova, zostaje Nadia Binladenówna. I to jej oczami widzimy przerażające wydarzenia, które nastąpiły później. Muszę przyznać, że autorka nie żałowała czytelnikom drastycznych opisów rannych i zabitych w tej bezsensownej wojnie. To, co uderza najbardziej to traktowanie cywilów przez bojowników Hamasu: „Bezpardonowo wyganiają z łóżek ledwo zipiących cywilów i lokują na nich kolejnego wojaka. Rzucają się na lekarzy i nieraz przystawiając im broń do skroni żądają natychmiastowej pomocy.”
Autorka ustami swoich bohaterów wyraża częste opinie pojawiające się w mediach, obwiniające obie strony konfliktu, wskazując na dramat ludności cywilnej. Nie jest niczym odkrywczym prawda wypowiadana przez Mahę, jedną z Gazanek: „Przecież nienawiść prowadzi do agresji, a potem do odwetu, powodując dalsze cierpienie.” I ta prawda nie dotyczy tylko tego konkretnego konfliktu, lecz każdego. W tej powieści bardzo często pojawia się słowo „nienawiść” skierowane przez Araba w kierunku Żyda i odwrotnie Żyda w kierunku Araba. Zaklęty krąg nienawiści, w którym cierpią wszyscy.

Jak „pierwszą” część czytałam z ciekawością, jednak bez większego zaangażowania emocjonalnego, tak część „druga” była dla mnie emocjonalnie trudna. Nie umiem znieść cierpienia niewinnych ludzi. Podzielam życzenie profesora, jednego z zakładników Hamasu „Oby ta tragiczna sytuacja, jaka nam się wszystkim przytrafiła, stała się krokiem milowym w stronę pokoju.” Ponad osiem miesięcy później szans na pokój niestety nadal nie widać.

Jako że akcja powieści toczy się na terytorium Izraela, Arabii Saudyjskiej, Strefy Gazy, a nawet dalekiej Japonii, możemy obserwować różna kultury. Widać, że autorka spędziła trochę czasu w tych regionach i wie, o czym pisze.

Na zakończenie kilka słów o zawartości książki, nie tylko samej historii. Znajdziemy tu „Słowniczek obcych słów, zwrotów i nazw” (bardzo przydatny, gdyż autorka nie żałuje żydowskich i arabskich zwrotów),informacje o Palestynie i Strefie Gazy, a także „Kalendarium wojny Izraela z Hamasem” i „Najważniejsze żydowskie święta”.

Podsumowując: „Arabskie łzy” to połączenie powieści obyczajowej z powieścią wojenną, z rozbudowanym tłem kulturowym Bliskiego Wschodu i Orientu.
Jeśli lubicie takie klimaty, to polecam zainteresować się tą powieścią.

W kolejnym tomie „Orientalnej sagi” czytelnicy mają szansę po raz kolejny spotkać się z bohaterami znanymi z poprzednich części. Nie pytajcie mnie jakim cudem, ale umknęła mi informacja, że jest to kolejny tom sagi, przyznaję, że myślałam, że jest to książka w stylu „Arabskie opowieści. Historie prawdziwe”. Czy odebrało mi to przyjemność z lektury? Absolutnie nie! choć...