Spaleni w ogniu

Po lekturze wcześniejszych monumentalnych dzieł Jaume Cabré, takich jak "Wyznaję" czy "Głosy Pamano" trudno mi było uwierzyć, że jedna z najnowszych powieści tego katalońskiego pisarza jest tak krótka a przez to bardziej kameralna.
Jak większość czytelników mam problem z jednoznaczną oceną tej powieści. To lektura, która przypomina gęsty, duszny sen, z którego trudno się wybudzić. Jak każda powieść autora jest gęsta od emocji i literackich gier, jednak koniec końców bardziej mnie zmęczyła niż zachwyciła.

Bohaterem tej historii jest Ismael, człowiek, którego życie poznajemy jedynie fragmentarycznie. Poznajemy tego cichego nauczyciela łaciny, gdy w pasmanterii przypadkowo spotyka swoją koleżankę z dzieciństwa Leo. To spotkanie uruchamia lawinę zdarzeń, która prowadzi do tragicznego wypadku. Od tego momentu fabuła staje się labiryntem, po którym błądzi czytelnik.
Ismael budzi się w szpitalu, nie wiedząc kim jest. Jaume Cabré po mistrzowsku oddaje ten stan amnezji, gdzie każde wspomnienie jest ulotne, na pograniczy snu i jawy. Czytelnik dryfuje razem z bohaterem. W jednym akapicie jesteśmy w szpitalnej sali, by za chwilę znaleźć się w przeszłości Ismaela lub obserwować surrealistyczne wędrówki stadka dzików, które to staje się niemym świadkiem jego zmagań z życiem.

Fabuła jest jak rozsypane puzzle. Czujemy się zagubieni tak samo jak bohater "Spalonych w ogniu". Zaciera się granica między "tu i teraz" a "kiedyś", co jest charakterystyczne dla śnienia. Wszystko dzieje się naraz, a logika zdarzeń ma tu najmniejsze znaczenie.
Zamiast jasnej puenty autor zostawia nas z pytaniem kim jest człowiek, gdy odbierze mu się jego wspomnienia.

Książka ta to pozycja wymagająca, która wzbudza intelektualny niepokój. Nie daje łatwych odpowiedzi, wciągając czytelnika w grę, która jednak może zmęczyć.

Audiobook (czytał Filip Kosior)

Po lekturze wcześniejszych monumentalnych dzieł Jaume Cabré, takich jak "Wyznaję" czy "Głosy Pamano" trudno mi było uwierzyć, że jedna z najnowszych powieści tego katalońskiego pisarza jest tak krótka a przez to bardziej kameralna.
Jak większość czytelników mam problem z jednoznaczną oceną tej powieści. To lektura, która przypomina gęsty, duszny sen, z którego trudno się...

Jedyne moje dotąd spotkanie czytelnicze z Jaume Cabré miało miejsce 12 lat temu. Wtedy była to jego monumentalna i zachwycająca powieść „Wyznaję”. Nie śledziłam jego dalszej prozy i tak naprawdę nie wiem jakimi drogami stylistycznymi podążył ten kataloński pisarz. Na podstawie innych opinii uznaję, że to jakiś eksperyment pisarski. To na pewno zupełnie inny Cabré, ale czyż nie za to powinniśmy cenić pisarzy, że nie powielają schematów?

Połączenie kryminalnej zagadki z onirycznym snem w iberyjskim stylu to było ciekawe doświadczenie. Sama nie wiem, czy ta książka mi się podobała, czy też nie. Na pewno cudowna okładka, a tajemniczy i głęboki głos Filipa Kosiora dodaje temu audiobookowi głębi i tajemnicy.

Na początku wydaje się, że będzie to zwykła historia o mężczyźnie, który po trudnym dzieciństwie (matka wcześnie zmarła i bardzo wymagający ojciec),zaczyna układać sobie życie. Zdobył wykształcenie, znalazł pracę, a nawet się zakochał. I tu pisarz wrzuca go w wir wypadków. Spokojny nauczyciel niechcący wplątany zostaje w kryminał. Budzi się jako pacjent dziwnego szpitala, nie pamięta, jak się w nim znalazł i co się wydarzyło wcześniej. Izmael powoli przypomina sobie ciąg wydarzeń: wypadek, w którym uczestniczył i zbrodnię, której był świadkiem. Pisarz nie daje do końca odpowiedzi czy ta utrata pamięci to fakt czy tylko ochrona przed prawdziwym czy wyimaginowanym zagrożeniem czy też przed własnym sumieniem.

Równolegle pisarz przeplata tę historię inną opowieścią o małym Warchlaczku outsiderze, który na swój sposób stara się przetłumaczyć sobie świat i panujące w nim relacje. Trzeba trochę uwagi, by oddzielić te dwa wątki. A nad wszystkim unosi się powracający motyw ćmy latającej wokół ognia i spalającej się w poszukiwaniu światła. Może to myśl przewodnia utworu, że prawda nas nie wyzwoli, ale unicestwi? Tak mało stron, a jeszcze nasuwają się myśli o pamięci, o ochronie przez zapomnienie, o zaufaniu, o rodzinie.

Bardzo zaskakująca historia. Na pewno nie jest to książka dla każdego, ale jej niewielkie rozmiary mogą zachęcić do spróbowania czegoś innego niż tylko zwykłe obyczajówki i kryminały.

Jedyne moje dotąd spotkanie czytelnicze z Jaume Cabré miało miejsce 12 lat temu. Wtedy była to jego monumentalna i zachwycająca powieść „Wyznaję”. Nie śledziłam jego dalszej prozy i tak naprawdę nie wiem jakimi drogami stylistycznymi podążył ten kataloński pisarz. Na podstawie innych opinii uznaję, że to jakiś eksperyment pisarski. To na pewno zupełnie inny Cabré, ale czyż...

"Mamo, czy to jest pieczyste...?" 🥲 Zupełnie inny Cabre, ale dalej w punkt. Narracja płynna, zaskakująca, ale jeśli ktoś czyta uważnie to naprawdę niełatwo się pogubić i oddzielić przeskoki od faktycznej narracji.

"Mamo, czy to jest pieczyste...?" 🥲 Zupełnie inny Cabre, ale dalej w punkt. Narracja płynna, zaskakująca, ale jeśli ktoś czyta uważnie to naprawdę niełatwo się pogubić i oddzielić przeskoki od faktycznej narracji.

Jaume Cabre to w większości książki objętościowe spore z fabułą rozwijającą się nieśpiesznie. Z powoli budowanymi bohaterami, do których możemy się przywiązać. Ze zdaniami, które zapadają w pamięć i zostają z nami na dłużej. Tu akurat mamy do czynienia z książką, która jest zupełnie inna. Czy gorsza? Nie wiem. Mi nie przypadła do gustu.

Jaume Cabre to w większości książki objętościowe spore z fabułą rozwijającą się nieśpiesznie. Z powoli budowanymi bohaterami, do których możemy się przywiązać. Ze zdaniami, które zapadają w pamięć i zostają z nami na dłużej. Tu akurat mamy do czynienia z książką, która jest zupełnie inna. Czy gorsza? Nie wiem. Mi nie przypadła do gustu.

Ta książka to dla mnie wielkie pozytywne zaskoczenie. Nie czytałam wcześniej nic tego autora i taki styl pisania i połączenia wątków wydały mi się początkowo dziwne. Ale opowieść jest cudowna i bardzo wciągająca. Liczyłam na inne zakończenie ale to też mi się spodobało.

Ta książka to dla mnie wielkie pozytywne zaskoczenie. Nie czytałam wcześniej nic tego autora i taki styl pisania i połączenia wątków wydały mi się początkowo dziwne. Ale opowieść jest cudowna i bardzo wciągająca. Liczyłam na inne zakończenie ale to też mi się spodobało.

Jak myślicie, czy wszystko, co nam się przytrafia, to przypadek, czy może niemożliwa do pojęcia logika losu?

"Spaleni w ogniu" Jaume'a Cabre'a to powieść, która kapitalnie wywraca na lewą stronę pojmowanie przez nas czasu i przyczynowości, zrządzeń losu i splotów przypadku. Ta książka, to dziwaczne doświadczenie. Momentami odbierałam ją jak psychodeliczny sen, gdzie rzeczywistość pęka i pokazuje swoje drugie, dziwniejsze oblicze.
Cabre prowadzi przez splątane ścieżki życia kilku bohaterów, których losy pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, aż nagle - jak błysk - wszystko zaczyna się łączyć, przenikać, zazębiać, scalać. I wtedy przychodzi pytanie: czy to tylko zbieg okoliczności, czy może czas działa inaczej, niż sądzimy? Strzałka czasu, niby prosta i nieubłagana, w tej opowieści zawraca, kluczy, zastyga... jakby autor testował jej granice.
Są tu momenty o sile halucynacji, przeskoków świadomości, wizji, które mogą być snem, wspomnieniem albo... przyszłością.

"Spaleni w ogniu" jest niezłą łamigłówką do rozwiązania i przeżyciem, które może utkwić w głowie na dłużej. Trochę jak pytanie: a co, jeśli przypadek to tylko zamaskowany sens?
Ciekawy koncept, interesujące pociągnięcie tematu, wciągające rozszerzenie rzeczywistości. Świat wydaje się mniej oczywisty, a czas mniej liniowy. Z lektury wychodzi się odmienionym, z lekkim ukłuciem niepokoju przemieszanym umiarkowanym zachwytem.

Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej:
https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Jak myślicie, czy wszystko, co nam się przytrafia, to przypadek, czy może niemożliwa do pojęcia logika losu?

"Spaleni w ogniu" Jaume'a Cabre'a to powieść, która kapitalnie wywraca na lewą stronę pojmowanie przez nas czasu i przyczynowości, zrządzeń losu i splotów przypadku. Ta książka, to dziwaczne doświadczenie. Momentami odbierałam ją jak psychodeliczny sen, gdzie...

Cabrego uwielbiam, ale ta książka zupełnie mi do niego nie pasuje, jest zwyczajnie słaba. Trochę psychodeliczna, odrobinę kafkowska, z nie wciągająca - mnie przynajmniej - intrygą. Jedyny plus to niewielka objętość. Z bólem serca, ale nie polecam.

Cabrego uwielbiam, ale ta książka zupełnie mi do niego nie pasuje, jest zwyczajnie słaba. Trochę psychodeliczna, odrobinę kafkowska, z nie wciągająca - mnie przynajmniej - intrygą. Jedyny plus to niewielka objętość. Z bólem serca, ale nie polecam.

Tajemnica, amnezja i rejwy z dzikami. Takie se spoko, ale jak dla mnie trochę zbyt rwana narracja i średnio satysfakcjonujące rozwiązanie.

Tajemnica, amnezja i rejwy z dzikami. Takie se spoko, ale jak dla mnie trochę zbyt rwana narracja i średnio satysfakcjonujące rozwiązanie.

Książka bardzo specyficzna. Rozważania małego warchlaczka ujęły mnie o wiele bardziej niż główny wątek. Podobał mi się język powieści - taki trochę tajemniczy, trochę poetycki.

Książka bardzo specyficzna. Rozważania małego warchlaczka ujęły mnie o wiele bardziej niż główny wątek. Podobał mi się język powieści - taki trochę tajemniczy, trochę poetycki.

Przebudzenie z mroku, a następnie rozlewające się po ciele uderzenie wszystkich zmysłów. Nie miał łatwego dzieciństwa, Barcelona była mu domem, lecz nie zapisał na jej ścianach miłych kart. Pamięć wytężona do maksimum i wraca wspomnienie o pasmanterii, guzikach do przyszycia, o oczach kobiety wpatrzonych z miłością. A później film się urywa, mrok, paraliż rzeczywistości i cisza. Przebudzony wraca do życia, lecz wokół pustka. Zbliżenie do okna. Latarnie wydają przyciągające ćmy światło. Są już blisko, bardzo blisko. Ogień nęci, uwodzi, szepcze zalotnie. Ćmy spalone w ogniu.

Najnowsza książka Jaume Cabrè swego czasu podzieliła czytelników. Ja jednak ufny w warsztat katalońskiego pisarza, byłem gotowy na eksperyment literacki, który przygotował, i nie zawiodłem się. Należy on bowiem do tych, którzy lubują się w misternie budowanej intrydze, pełnej tajemnic, uszlachetnionej piękną frazą. Wszystko to u Cabrè jest obecne, a jeśli dodać jeszcze filozoficzne zacięcie - wówczas mogę stwierdzić, iż jestem w pełni ukontentowany. Pochłaniałem więc strony tej niedługiej powieści, obserwując losy Ismaela, a także pewnego rezolutnego warchlaczka, którego wprowadza autor między słowami głównego fabularnego wątku. Mój wzrok przeskakiwał to z jednej na drugą stronę zamysłu pisarza, zaś zabawne literackie nawiązania odnalazły wygodne miejsce w mym sercu. Śladem wytyczonym wrażliwością znalazły słodkie schronienie.

Dzieło Cabrè płynie po szerokich wodach nostalgii, zahaczając o wysepki tak kruchego lądu, jakim jest ludzka świadomość. Ona właśnie stanowi clou opowieści, roztacza swój magiczny urok zapraszając do wspólnej eksploracji. Pamięć ludzka wystawiona jest tu na próbę, a w połączeniu z odnajdywaniem fragmentów osobowości wyłania się szeroka kraina emocji, uczuć tak czystych, tak naturalnych, że niepodobna nie wystawić ich na pochłaniający nieustannie ogień. Kataloński prozaik dobrze wie, jak złożyć zdania, które dotkną duszy, nawet jeśli zdawać by się mogły prostymi w odbiorze, tym samym dowodząc swego literackiego kunsztu. Podążając za głównym bohaterem dokładnie widzi się oczyma wyobraźni dramat jaki wewnętrznie przeżywa, mimo iż na zewnątrz prezentuje się zgoła odwrotnie.

Wspomniałem wcześniej o filozoficznym aspekcie tego dzieła, i mogę z pełną odpowiedzialnością stwierdzić, że ów element nadał jeszcze głębszego smaku tej prozie, kierując mnie do rozmyślań nad gonitwą czasu, który łączy przeszłość z przyszłością, burzy porządek znany człowiekowi, kiedy otworzy okno na świat. Kwestia tylko tego, czy jako ludzie jesteśmy gotowi do drogi, wiedząc jakich oparzeń przyjdzie się nabawić. Po raz wtóry autor "Wyznaję" udowodnił jak mało trzeba, żeby obdarzyć miłością literaturę.

Przebudzenie z mroku, a następnie rozlewające się po ciele uderzenie wszystkich zmysłów. Nie miał łatwego dzieciństwa, Barcelona była mu domem, lecz nie zapisał na jej ścianach miłych kart. Pamięć wytężona do maksimum i wraca wspomnienie o pasmanterii, guzikach do przyszycia, o oczach kobiety wpatrzonych z miłością. A później film się urywa, mrok, paraliż rzeczywistości i...