Demon Copperhead

Przeczołgała mnie ta książka.
Z jednej strony uwielbiam książki, które wywołują we mnie tyle emocji, a z drugiej momentami byłam już wykończona przeżywaniem tego wszystkiego.
Ciężko jest znosić, nawet wiedząc, że to fikcja literacka, to morze niesprawiedliwości, które dotyka bohatera. A dzieje się tak tylko dlatego, że urodził się tu gdzie się urodził. Właściwie od początku nie miał szans na szczęśliwe życie.
Z nadzieją wypatrywałam każdego szczęśliwego wydarzenia w jego życiu, które prędzej czy później i tak obracało się przeciwko niemu.
Cieszę się, że historia nie okazała się do końca tragiczna i daje nadzieję na szczęśliwe zakończenie.

Przeczołgała mnie ta książka.
Z jednej strony uwielbiam książki, które wywołują we mnie tyle emocji, a z drugiej momentami byłam już wykończona przeżywaniem tego wszystkiego.
Ciężko jest znosić, nawet wiedząc, że to fikcja literacka, to morze niesprawiedliwości, które dotyka bohatera. A dzieje się tak tylko dlatego, że urodził się tu gdzie się urodził. Właściwie od...

Ta książka naprawdę mnie zaskoczyła. Autorka w niezwykle wiarygodny sposób oddała chłopięce emocje — momentami miałam wrażenie, jakby historię opowiadał sam Demon. Ta autentyczność sprawia, że bardzo łatwo wczuć się w jego przeżycia i spojrzeć na świat jego oczami.

To poruszający i smutny obraz Ameryki lat 90., szczególnie najbiedniejszych warstw społecznych, gdzie codzienność naznaczona jest brakiem stabilności i ciągłą walką o przetrwanie. Bohater musi mierzyć się z kolejnymi tragediami, które wystawiają go na nieustanne próby i kształtują jego charakter.

Książka trzyma w napięciu, a czytelnik silnie współodczuwa emocje głównego bohatera — jego bezradność, złość, ale też nadzieję. To historia trudna, momentami przytłaczająca, ale jednocześnie bardzo prawdziwa i zostająca w pamięci na długo.

Ta książka naprawdę mnie zaskoczyła. Autorka w niezwykle wiarygodny sposób oddała chłopięce emocje — momentami miałam wrażenie, jakby historię opowiadał sam Demon. Ta autentyczność sprawia, że bardzo łatwo wczuć się w jego przeżycia i spojrzeć na świat jego oczami.

To poruszający i smutny obraz Ameryki lat 90., szczególnie najbiedniejszych warstw społecznych, gdzie...

Są takie książki, które po przeczytaniu odkłada się na półkę z namaszczeniem, jakby były relikwiami. „Demon Copperhead” Barbary Kingsolver to bez wątpienia jedna z nich. Tekst tak gęsty od emocji, tak boleśnie prawdziwy i tak mistrzowsko napisany, że już teraz mogę to ogłosić- to będzie moje ścisłe top 3, 2026 roku.
​Zapraszam Was w podróż do świata, o którym Ameryka wolałaby zapomnieć.

​Poznajemy Demona, rodzi się w starej przyczepie, w dymie papierosowym i cieniu uzależnienia swojej matki. Wydawać by się mogło, że los tego rudowłosego chłopaka jest przesądzony, ale Kingsolver daje mu coś potężniejszego niż kapitał czy nazwisko, daje mu głos.
​Narracja pierwszoosobowa w tej powieści to absolutny majstersztyk. Demon nie jest postacią z papieru i po kilku rozdziałach staje się kimś realnym, chłopakiem z sąsiedniej ławki, któremu kibicujesz z taką intensywnością, że aż brakuje tchu. Śmiałam się z jego zjadliwego dowcipu i ryczałam nad jego stratami. Moje serce pękło w tej podróży kilka razy, by za chwilę ten dzielny, poobijany przez życie dzieciak zaczął je sklejać kawałek po kawałku.

Autorka z lekarską precyzją, a jednocześnie z ogromną czułością, portretuje amerykańskie Południe przeżarte kryzysem opioidowym. Problem uzależnienia od leków i narkotyków nie jest tu tylko tłem, jest potworem, który pożera całe pokolenia. Kingsolver pokazuje, jak system zawodzi tych najmniejszych, jak opieka zastępcza bywa gorsza od sieroctwa i jak trudno wyjść „na ludzi”, gdy startuje się z poziomu zero.
​A jednak, mimo tego brutalnego realizmu, „Demon Copperhead” to przede wszystkim opowieść o przetrwaniu. To epicka podróż, współczesna odpowiedź na dickensowskiego „Davida Copperfielda”, która udowadnia, że nawet w najbardziej przeklętym miejscu na ziemi może tlić się iskierka nadziei.

​Nie sposób pisać o tej książce, nie wspominając o tłumaczeniu Kai Gucio. To, co zrobiła z językiem Demona, to literackie niebo. Przekład jest soczysty, dynamiczny, pełen błyskotliwych gier słownych, które sprawiają, że tekst płynie, a jego głos słyszymy w głowie.

Są takie książki, które po przeczytaniu odkłada się na półkę z namaszczeniem, jakby były relikwiami. „Demon Copperhead” Barbary Kingsolver to bez wątpienia jedna z nich. Tekst tak gęsty od emocji, tak boleśnie prawdziwy i tak mistrzowsko napisany, że już teraz mogę to ogłosić- to będzie moje ścisłe top 3, 2026 roku.
​Zapraszam Was w podróż do świata, o którym Ameryka...

Fantastyczna książka, przykład doskonałej współczesnej powieści. To historia, która wciąga, a jednocześnie łamie serce. Trzeba mieć niezwykły talent literacki, żeby tak sprawnie zbudować fabułę toczącą się na przestrzeni wielu lat z tak dużą liczbą bohaterów, z których każdy ma osobowość. Wszystko tu jest pełne i dopracowane, a jednocześnie lekkie i naturalne. Ach, po prostu trzeba przeczytać.

Fantastyczna książka, przykład doskonałej współczesnej powieści. To historia, która wciąga, a jednocześnie łamie serce. Trzeba mieć niezwykły talent literacki, żeby tak sprawnie zbudować fabułę toczącą się na przestrzeni wielu lat z tak dużą liczbą bohaterów, z których każdy ma osobowość. Wszystko tu jest pełne i dopracowane, a jednocześnie lekkie i naturalne. Ach, po...

Hrabstwo Lee, Appalachy, stracone pokolenie i jego droga do samounicestwienia… a jednak historia przetrwania, ktora ostatecznie rozgrzewa serce…

Hrabstwo Lee, Appalachy, stracone pokolenie i jego droga do samounicestwienia… a jednak historia przetrwania, ktora ostatecznie rozgrzewa serce…

Co za lektura! Trudno przerwać, przednia fabuła, historia która może trwać bez końca… Początek XXI wieku, Zachodnia Wirginia, Oksy wchodzi na pełnej… Trainspotting to dopiero początek…

Co za lektura! Trudno przerwać, przednia fabuła, historia która może trwać bez końca… Początek XXI wieku, Zachodnia Wirginia, Oksy wchodzi na pełnej… Trainspotting to dopiero początek…

To wybitnie dobra książka.
Autorka sprawia, że czujesz do głównego bohatera ogromną sympatię, kibicujesz mu, odczuwasz empatię. Z każdą kolejną, złą rzeczą, która go spotyka, nie jesteś w stanie uwierzyć, że one się dzieją. Odkładasz książkę, bierzesz oddech i nie możesz przestać myśleć o tym chłopcu.
Kiedy wydaje Ci się, że w końcu sytuacja się poprawiła, razem z nim boisz się, że to nie koniec złych wydarzeń. A kiedy one przychodzą, boisz się każdej kolejnej strony, że będzie jeszcze gorzej.
Kiedy przychodzi happy end to płaczesz z ulgi, wzruszenia, i że chłopakowi się udało. Że cala ta droga, którą razem z nim przeszłaś/przeszedłeś zakończyła się przetrwaniem.
Ta książka to prawdziwy majstersztyk zbudowania i poprowadzenia historii, w pełni angażująca czytelnika.

To wybitnie dobra książka.
Autorka sprawia, że czujesz do głównego bohatera ogromną sympatię, kibicujesz mu, odczuwasz empatię. Z każdą kolejną, złą rzeczą, która go spotyka, nie jesteś w stanie uwierzyć, że one się dzieją. Odkładasz książkę, bierzesz oddech i nie możesz przestać myśleć o tym chłopcu.
Kiedy wydaje Ci się, że w końcu sytuacja się poprawiła, razem z nim...

Ogólnie jest potencjał , jednak w połowie zeszła z tonu , a moglo być super . I zamiast 600 stron 400 .

Ogólnie jest potencjał , jednak w połowie zeszła z tonu , a moglo być super . I zamiast 600 stron 400 .

Nagroda przyznana zdecydowanie nie bez powodu. Poruszane są tu naprawdę ciężkie tematy. Uzależnienie, nie tylko od narkotyków ale i drugiego człowieka. Zaniedbanie przez służby opieki społecznej jak i rynku farmaceutycznego. Zagubienie. Samotność. Brudna rzeczywistość uderza czytelnika, tymbardziej jeśli zdaje sobie sprawę że dla kogoś jest to po prostu codzienność. Że to dzieje się naprawdę. A mimo to czyta się to z zapartym tchem i nie da się oderwać do samego końca.

Nagroda przyznana zdecydowanie nie bez powodu. Poruszane są tu naprawdę ciężkie tematy. Uzależnienie, nie tylko od narkotyków ale i drugiego człowieka. Zaniedbanie przez służby opieki społecznej jak i rynku farmaceutycznego. Zagubienie. Samotność. Brudna rzeczywistość uderza czytelnika, tymbardziej jeśli zdaje sobie sprawę że dla kogoś jest to po prostu codzienność. Że to...

Pierwsza połowa wciągnęła mnie bardzo, druga momentami już się dłużyła. Akcja dzieje się dość wolno, więc powieść raczej polecam osobom kontemplującym książki, tym bardziej, że Demon ma 600 stron - więc to nie książka na 1-2 wieczory. Smutne opisy samotności, odrzucenia, uzależnienia... i tego jak dzieci potrzebują dorosłych. Mądrych dorosłych. Polecam.

Pierwsza połowa wciągnęła mnie bardzo, druga momentami już się dłużyła. Akcja dzieje się dość wolno, więc powieść raczej polecam osobom kontemplującym książki, tym bardziej, że Demon ma 600 stron - więc to nie książka na 1-2 wieczory. Smutne opisy samotności, odrzucenia, uzależnienia... i tego jak dzieci potrzebują dorosłych. Mądrych dorosłych. Polecam.