Mark Helprin

Wahałam się między oceną 7 a 8 gwiazdek, bo były momenty genialne, inspirujące rozmowy prowadzone półsłówkami, plastyczne opisy i zachwyt nad pięknem, ale zdarzało się też, że się po prostu nudziłam. Zostaje zatem 7 z serduszkiem <3 Czytając tę książkę nie można się śpieszyć. Trzeba dać jej czas wybrzmieć. Trzeba cierpliwie strona za stroną, zdaniem za zdaniem wyobrażać sobie te wszystkie piękne rzeczy, których doświadcza bohater i zachwycić się nimi. Trzeba zatrzymać się na chwilę, odłożyć lekturę, wyszukać w internecie jak wyglądają Dolomity, jak osada Völs w Tyrolu, jak szczyt Pan di Zuccero w Alpach, jak wygląda fontanna w ogrodzie Villa Borghese w Rzymie, a jak obraz Giorgonego "Burza". I jak brzmi aria "Ma di" z opery Norma i utwór "An der Schönen, Blauen Donau". Skupić się na nich bez reszty, dać się zawładnąć ich pięknem i docenić... życie. Od siebie mogę dodać, że całkowicie nie spodziewałam się motywu wspinaczek górskich, a ja bardzo lubię góry i lubię nie tylko po nich chodzić, ale też o nich czytać - stąd było to dla mnie mile zaskoczenie. Książkę polecam, zwłaszcza fanom autora, ale trzeba się dobrze nastawić do lektury, żeby czerpać z niej przyjemność.