Marek Zychla

Olaboga… To żaden horror, to przygodówka dla młodzieży z natrętnym dydaktyzmem i żenującym opisem pierwszego seksu prawiczka. Nie ma tu ani kropli grozy, wiadomo, że nikomu nie stanie się krzywda, a bohaterowie przeżyją jedynie przygodę – co więcej, finalne starcie nie będzie nawet ich udziałem, bo do akcji wkraczają bezimienne postacie, wcześniej nawet nie sygnalizowane, deus ex machina… Teoretycznie autor chciał sięgnąć do wierzeń celtyckich (irlandzkich),skoro akcję osadził w Irlandii, tylko zupełnie nic się tutaj nie trzyma kupy. Boginią śmierci związaną ściśle z Irlandią uczynił lapońską boginię śmierci (Jambę)Akkę, jej pomocnicą pajęczycę Marawę (nieznaną mi z żadnej mitologii świata, a trochę o nich czytałam…),zaś istotnie związane z Irlandią trio Eriu-Banba-Fodla w jakiś dziwny sposób poprzekształcał. To już naprawdę lepiej by było nadać tym istotom całkiem wymyślone imiona, zamiast uskuteczniać miszmasz kulturowo-kreatywny. Co najgorsze to niewiele się tutaj fabularnie spina. Zamiast skupić się na ośrodku i jego toczących walkę ze złem pensjonariuszach, od czego autor zaczyna (początek tej książki jest zdecydowanie najlepszy),dryfujemy dygresjami o życiu trzech przybyłych do niego wolontariuszy: Bartosza, Samanthy i Nino, co jest całkowicie zbędne, nijak dla akcji potrzebne, i wystarczyłoby, aby pewne elementy przywołać na bieżąco w dialogu czy retrospekcji (co i tak ma miejsce!). Poza tym aż trudno było mi uwierzyć, gdy nagle – w chwili teoretycznie pełnej napięcia – wspominany wyżej Nino otrzymuje misję, ale… autor chyba o tym całkowicie zapomniał. Albo napisał ten rozdzialik dla objętości, która przecież i tak jest słuszna, a później nie został on wykasowany… Czy tę książkę czytał redaktor? Intryga wokół klątwy zmienia się tysiąc pięćset razy, ponieważ autor aż do końca książki sam jej nie wymyślił. Przyznaję, że jestem w szoku, że taka książka została opublikowana nie własnym sumptem.