H.D. Carlton

DNF - na 32 rozdziale (legimi strona 460) "No niby człowiek wiedzioł... ale się łudził". Miałam niskie oczekiwania, baardzo niskie. Miejscami nie było tak tragicznie. Na uwagę zasługuje klimat mrocznego, gotyckiego domu głównej bohaterki. Podobał mi się pomysł profesji głównego bohatera. Dość szybko się to czyta. (Plusem jest też strona z trigerami na poczatku książki) I właściwie to tyle. Bo owszem jest to dark romans, a ja mam z nimi na bakier trochę (właściwie dopiero je zgłębiam, ale jest mi cieżko pewne elementy z nich zaakceptować) to i tak strasznie razi brak logiki postępowania głównych bohaterów. Mnogość wątków, bo mamy jakieś niby duchy w tym domu, mamy historię babci i te irytujące wstawki z pamiętnika, profesję głównego bohatera, jakieś inne rodziny mafijne itd.... Dużo za dużo. Szkoda, że nie dostaliśmy więcej inside'ów z pracy naszego Z, bo to mogłoby być dużo ciekawsze. Konkretnie te wszytskie tajne kluby, w których dzieją się te okropieństwa i wiecej o human traffickingu. (przynajmniej do tego momentu, do którego doczytałam, tego nie ma za wiele - niby coś się mówi, ale za mało). Przez jakiś czas czytałam z lekkim zaciekawiem te historię, ale im dalej w las tym gorzej. W pewnym momencie zaczęła mnie nudzić. Dlatego unznaję, że szkoda mi na nią marnować czas.