West Farragut Avenue

Książka mimo niewielkich rozmiarów jest ciężka, gęsta, bogata. Doskonale opisuje niemożliwość pogodzenia się ze stratą. Oczywiście można się zżymać na bohaterkę, że nie odpuszcza, nie zapomina, ale co to da?

Książka mimo niewielkich rozmiarów jest ciężka, gęsta, bogata. Doskonale opisuje niemożliwość pogodzenia się ze stratą. Oczywiście można się zżymać na bohaterkę, że nie odpuszcza, nie zapomina, ale co to da?

Książka bardzo intensywna, wywołała we mnie wiele emocji. Surowo przedstawiony obraz utraty największej (?) miłości w życiu głównej bohaterki. Obsesja, w jaką wpadła bohaterka, była interesująca do obserwowania, ale i też w jakimś stopniu brzydka i niezrozumiała. Mi się książka podobała w szczególności dlatego, że uwielbiam zakończenia bez happy endów :)

Książka bardzo intensywna, wywołała we mnie wiele emocji. Surowo przedstawiony obraz utraty największej (?) miłości w życiu głównej bohaterki. Obsesja, w jaką wpadła bohaterka, była interesująca do obserwowania, ale i też w jakimś stopniu brzydka i niezrozumiała. Mi się książka podobała w szczególności dlatego, że uwielbiam zakończenia bez happy endów :)

Trudno oceniać czyjeś przeżycia i wspomnienia, w szczególności, że napisane są pięknym językiem, a czasami trafiają się błyskotliwe zwroty, które chciałoby się zapamiętać, tak celnie opisują rzeczywistość. Niestety sama podróż, i ta z przeszłości i powrót do dawnych miejsc mnie wynudziły. Co więcej, zamiast roztkliwiać się nad wielką miłością bohaterów, miałam gdzieś z tyłu głowy myśl, że bez przesady. Co dziwne sama jestem uczuciowa, mam tendencję do nadmiernego analizowania wszystkiego, ale tu po prostu cieszyłam się, że mnie coś takiego nie spotyka i chciałam książkę jak najszybciej skończyć. Oceniam na 4-5.

Trudno oceniać czyjeś przeżycia i wspomnienia, w szczególności, że napisane są pięknym językiem, a czasami trafiają się błyskotliwe zwroty, które chciałoby się zapamiętać, tak celnie opisują rzeczywistość. Niestety sama podróż, i ta z przeszłości i powrót do dawnych miejsc mnie wynudziły. Co więcej, zamiast roztkliwiać się nad wielką miłością bohaterów, miałam gdzieś z tyłu...

Genialna książka! Polecam :)

Genialna książka! Polecam :)

Poruszająca. Ogromny szacunek do autorki za opisanie żałoby w sposób tak dogłębny, prawdziwy, że czuje się ją głęboko w sercu. Nie jest to powieść, która wyleci z głowy po przeczytaniu. Osad po niej pozostanie, przynajmniej w mojej głowie - a to chyba w książkach najważniejsze.

Poruszająca. Ogromny szacunek do autorki za opisanie żałoby w sposób tak dogłębny, prawdziwy, że czuje się ją głęboko w sercu. Nie jest to powieść, która wyleci z głowy po przeczytaniu. Osad po niej pozostanie, przynajmniej w mojej głowie - a to chyba w książkach najważniejsze.

Mam kłopot z opinią o tej książce. Literacko to nie moje klimaty, język odległy od tego, co w literaturze z reguły wybieram... ale...
Ale.
Tu się przebija taka prawda, taki ogromny, ogromny! żal, że trudno o tym żalu zapomnieć.
Użyję metafory "muzycznej", bo taka mi się nasuwa - zwykle nie słucham piosenek country o miłości, ale jak przypadkowo usłyszę taką piosenkę w radiu, w filmie etc. to za serce zdecydowanie chwyta. No chwyta.

Mam kłopot z opinią o tej książce. Literacko to nie moje klimaty, język odległy od tego, co w literaturze z reguły wybieram... ale...
Ale.
Tu się przebija taka prawda, taki ogromny, ogromny! żal, że trudno o tym żalu zapomnieć.
Użyję metafory "muzycznej", bo taka mi się nasuwa - zwykle nie słucham piosenek country o miłości, ale jak przypadkowo usłyszę taką piosenkę w...

Bardzo osobista, nawet jak na opowieść autobiograficzną, historia jednej, szczególnej, bardzo nieszczęśliwej miłości. Rozdrapywanie ran, albo próba utrwalenia pamięci o tak bardzo bliskim autorce człowieku, że życie bez niego zwyczajnie nie ma sensu.

Bardzo osobista, nawet jak na opowieść autobiograficzną, historia jednej, szczególnej, bardzo nieszczęśliwej miłości. Rozdrapywanie ran, albo próba utrwalenia pamięci o tak bardzo bliskim autorce człowieku, że życie bez niego zwyczajnie nie ma sensu.

Mnie bardzo poruszyła. I bardzo mi się spodobał język autorki - lekki, kreatywny, plastyczny ale nie przekombinowany.

Mnie bardzo poruszyła. I bardzo mi się spodobał język autorki - lekki, kreatywny, plastyczny ale nie przekombinowany.

bardzo sprawnie napisana, ale nie wywołała we mnie większych emocji. trochę głupio tak pisać, bo to w końcu prawdziwa historia i prawdziwe uczucia autorki, no ale taka prawda. to bardzo osobista książka, strumień świadomości ze wspomnieniami o bliskiej osobie i próba poradzenia sobie z żałobą. dużo ładnych zdań i trafne spostrzeżenia dotyczące pamięci i tego, że po upływie lat nie możemy już ufać swoim wspomnieniom, bo się zniekształcają.

wielki minus za to, że cholernie dużo tu alkoholu. wszyscy cały czas piją, imprezują, chodzą po barach albo leżą skacowani. stanowczo za duże zagęszczenie jak na tak krótką książkę. czy możemy już przestać normalizować alkoholizm

bardzo sprawnie napisana, ale nie wywołała we mnie większych emocji. trochę głupio tak pisać, bo to w końcu prawdziwa historia i prawdziwe uczucia autorki, no ale taka prawda. to bardzo osobista książka, strumień świadomości ze wspomnieniami o bliskiej osobie i próba poradzenia sobie z żałobą. dużo ładnych zdań i trafne spostrzeżenia dotyczące pamięci i tego, że po upływie...

"West Farragut Avenue” to książka, która opowiada prawdziwą historię. Historię wylaną z wnętrza Autorki. Wyjątkową i bardzo intymną.

Agnieszka Jelonek zaprasza czytelnika do świata swoich wspomnień, które mimo upływu lat nadal potrafią zakłuć w sercu i boleć tak samo intensywnie, jak wtedy, gdy się ich doświadczało. Nie jest to klasyczna opowieść z wyraźnie zarysowaną fabułą – to raczej mozaika emocji, obrazów i powrotów do przeszłości. Tych, o których chcemy pamiętać, ale i tych, które pojawiają się mimo woli. Naładowane i ciężkie od druzgocących, niewypowiedzianych i niezagojonych emocji. Autorka pisze o swojej młodzieńczej miłości, o przemijaniu, żałobie po śmierci Drobnego i o próbie zrozumienia, co tak naprawdę się wydarzyło. Co ciekawe, ta historia nie szuka odpowiedzi na siłę, raczej pokazuje, jak trudno pogodzić się z ich brakiem. Jak ciężko trwać z tym pustym miejscem w sercu, które wciąż szuka sensu i zrozumienia.

Warto zwrócić uwagę na styl Jelonek. Jest surowy, momentami niemal ascetyczny, ale dzięki temu niezwykle prawdziwy i mocny w przekazie. Nie ma tu prób upiększania rzeczywistości. Jest za to szczerość i odwaga w mówieniu o bólu, który nie chce minąć, i o stracie, która raz na zawsze zmienia wewnętrzny krajobraz człowieka.
To książka, która na swój wyjątkowy sposób przytula w smutku po utraconej pierwszej miłości. Daje przestrzeń, by na chwilę przysiąść obok własnego smutnego kawałka – tego, który nosimy głęboko w sobie i nigdy nie dajemy mu wyjrzeć na światło dzienne.

Czytając tą mikroopowieść, pomimo różnych doświadczeń, trudno nie spajać się z historią Autorki, nie odlatywać do swoich młodzieńczych lat, pierwszych miłości i związanych z tym emocji.

Reasumujac "West Farragut Avenue" to trudna, chaotyczna, ale zarazem odważna i piękna historia. Powalająco szczera i prawdziwa. Do mnie trafiła. Umościła się głęboko, poruszając to co miękkie. Jestem przekonana, że każdy czytelnik, który poczuje tę historię, znajdzie w niej coś, co pozwoli mu otulić swoje smutne, głęboko skrywane emocje. Oh! Chciałabym, żebyśmy wszyscy mieli w sobie tyle odwagi i wrażliwości, co Jelonek.

Czytajcie! Bo warto!

"West Farragut Avenue” to książka, która opowiada prawdziwą historię. Historię wylaną z wnętrza Autorki. Wyjątkową i bardzo intymną.

Agnieszka Jelonek zaprasza czytelnika do świata swoich wspomnień, które mimo upływu lat nadal potrafią zakłuć w sercu i boleć tak samo intensywnie, jak wtedy, gdy się ich doświadczało. Nie jest to klasyczna opowieść z wyraźnie zarysowaną...