Całkiem wciągający kryminało-thriller. Piszę w ten sposób, gdyż przez długi czas jest to powieść kryminalna, jednak końcowa faza opowieści zakrawa właśnie bardziej o thriller, a poza tym napięcia jest tu multum. I swoją drogą, utrzymywanie tego napięcia tutaj jest czasem groteskowe - książka ma naprzemienne rozdziały tego, co działo się w 1978 roku (czas akcji) oraz w 2023 roku (wspomnienia) i w tych drugich zwykle znajdzie się jakiś cliffhanger. Problem w tym, że jest ich tyle, że czuję sie jak oglądać miniaturki "CZY TO JUŻ KONIEC ŚWIATA?!" przygotowywane przez niektórych youtuberów. W którymś momencie to traci swoją moc i zwyczajnie denerwuje. Ale wspomniałem o tym, że książka jest całkiem wciągająca.
Wszystko dzieje się pod koniec 1978, w wiosce odciętej od świata koło Jeleniej Góry, podczas zimy stulecia. Nagle w wiosce zaczynają się morderstwa, ale na szczęście, na miejscu jest bohaterski młody milicjant, stryj głównego bohatera. Co będzie dalej, nie powiem, ale muszę przyznać, że ta książka nie jest delikatna i nie chodzi mi tylko o sprawę, ale o eksponowanie różnych efektów - tu wszystko jest duże, jak jest zima, to jest potężna i mam takie wrażenie, że autor chciał koniecznie wywołać efekt "wow". I udało mu się to, to pasuje idealnie do takiej książki, a przy okazji pokazuje, jakie wtedy były warunki w takiej wiosce. Z drugiej strony, mam wrażenie, że jest tutaj rzucone trochę rzeczy po to, aby były, a niekoniecznie są one zszyte z pomysłem, jak np. wierzenia mieszkańców wioski, które są już na początku, wydaje się nam, że będą motywem przewodnim, a wracają dopiero pod koniec tak, jakby autor sobie o nich przypomniał. Ale mówię - czyta się to dobrze, to naprawdę wciągająca opowieść.
Mam pewien problem z zakończeniem. Generalnie ścisłe grono podejrzanych czytelnik raczej zacznie typować od połowy, a w drugiej połowie wskazówki są już bardzo wyraźne. To też nie jest aż taki problem, bo mimo wszystko nie jest to aż tak oczywiste, aby czytelnik czuł rozczarowanie - raczej jest satysfakcja z "rozwiązanej" sprawy. Natomiast już ostatni rozdział i zakończenie historii po latach jest spodziewane, choć już rozczarowujące, a także dezorientujące. Może to tylko moje odczucie, natomiast czułem coś w rodzaju groteski.
Tym niemniej, polecam jako lekturę na wieczory, bo jest klimat i można wsiąknąć. Natomiast uważam, że część rzeczy mogłaby być rozwinięta, nawet wydłużając książkę o te 30-50 stron.
Książka Roku 2024 
Patronat 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Schronisko, które spowijał mrok
Świetna historia, super opisy tych miejsc, krain, legend, zwyczajów itp, sporo dowiedziałem się o górach, tak jak już pisałem dla mnie jako szczura nizinnego ta książka jest bezcenna. Szczerze polecam!
Świetna historia, super opisy tych miejsc, krain, legend, zwyczajów itp, sporo dowiedziałem się o górach, tak jak już pisałem dla mnie jako szczura nizinnego ta książka jest bezcenna. Szczerze polecam!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSuper, że w końcu akcja dzieje się zimą i błyszczeć w niej może karkonoski GOPR. Jednocześnie książka zawiera bardzo ciekawe zwroty akcji i naprawdę relatable bohaterów. Szkoda że tak mało już się widujemy z Maksem i Śnieżnymi Kotłami ale cóż taka koncepcja też jest spoko :)
Super, że w końcu akcja dzieje się zimą i błyszczeć w niej może karkonoski GOPR. Jednocześnie książka zawiera bardzo ciekawe zwroty akcji i naprawdę relatable bohaterów. Szkoda że tak mało już się widujemy z Maksem i Śnieżnymi Kotłami ale cóż taka koncepcja też jest spoko :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSchronisko, które spowijał mrok” autorstwa Sławomir Gortych to klimatyczna i dobrze napisana historia, którą czyta się lekko i przyjemnie. Autor ciekawie buduje tło i atmosferę miejsca, jednak napięcie nie jest utrzymane na równym poziomie przez całą książkę. Momentami fabuła zwalnia i brakuje silniejszego poczucia podekscytowania. To dobra lektura na spokojny wieczór, choć może nie w pełni usatysfakcjonować osoby szukające intensywnego thrillera.
Schronisko, które spowijał mrok” autorstwa Sławomir Gortych to klimatyczna i dobrze napisana historia, którą czyta się lekko i przyjemnie. Autor ciekawie buduje tło i atmosferę miejsca, jednak napięcie nie jest utrzymane na równym poziomie przez całą książkę. Momentami fabuła zwalnia i brakuje silniejszego poczucia podekscytowania. To dobra lektura na spokojny wieczór, choć...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo już 3-cie moje spotkanie z autorem i tym razem zdecydowałem się na najwyższą ocenę. Książka bardzo wciągająca z ciekawymi bohaterami. Na plus oceniam epizodyczne wprowadzenie bohaterów z poprzednich książek, co pozwala na większe zaangażowanie się z historią. Dialogi, pomysł na fabułę i bohaterowie po raz kolejny na wysokim poziomie. Dodatkowo świetnie oddany klimat Karkonoszy. Po przeczytaniu tej książki (i mając w pamięci poprzednie tomy) zdecydowałem się zaplanować wyjazd w Karkonosze. Myślę że jest to najlepsza recenzja i zarazem reklama tej powieści.
To już 3-cie moje spotkanie z autorem i tym razem zdecydowałem się na najwyższą ocenę. Książka bardzo wciągająca z ciekawymi bohaterami. Na plus oceniam epizodyczne wprowadzenie bohaterów z poprzednich książek, co pozwala na większe zaangażowanie się z historią. Dialogi, pomysł na fabułę i bohaterowie po raz kolejny na wysokim poziomie. Dodatkowo świetnie oddany klimat...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW tej części zdecydowanie widać rozwój autora. Postacie nabrały znacznie więcej życia, a emocje dało się poczuć. Historia była też o wiele bardziej przyziemna, realistyczna i bez dziwnych akcji godnych kina hollywoodzkiego. Zagadka kryminalna była jednak wciąż w moim odczuciu nieco zbyt prosta do rozwiązania dla czytelnika. Nie tak oczywista jak w poprzednich częściach, ale bez zaskakującego zwrotu akcji. Wadą są momentami zbyt odczuwalne poglądy polityczne autora. O ile się z nimi zgadzam, tak są one wplecione niezgrabnie i wychodzą przez to nienaturalnie. Mimo to, lektura była bardzo przyjemna. Chętnie sięgne po inne książki Gortycha.
W tej części zdecydowanie widać rozwój autora. Postacie nabrały znacznie więcej życia, a emocje dało się poczuć. Historia była też o wiele bardziej przyziemna, realistyczna i bez dziwnych akcji godnych kina hollywoodzkiego. Zagadka kryminalna była jednak wciąż w moim odczuciu nieco zbyt prosta do rozwiązania dla czytelnika. Nie tak oczywista jak w poprzednich częściach, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka ma wiele plusów takich jak wplatanie wątków historycznych w fabułę, hołd dla Goprowców czy fantastyczny klimat gór, ale czytało mi się trochę jak szkolne wypracowanie, ktoś wstał, poszedł, pojechał...Doceniam wklad ale wolę ambitniejsze lektury.
Książka ma wiele plusów takich jak wplatanie wątków historycznych w fabułę, hołd dla Goprowców czy fantastyczny klimat gór, ale czytało mi się trochę jak szkolne wypracowanie, ktoś wstał, poszedł, pojechał...Doceniam wklad ale wolę ambitniejsze lektury.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to*spoiler* mroczna jak tytuł, do tego smutne zakończenie; autorze, dlaczego tak smutno się skończyło? Niemniej, czyta się z zapartym tchem - niczym wciągający serial.
*spoiler* mroczna jak tytuł, do tego smutne zakończenie; autorze, dlaczego tak smutno się skończyło? Niemniej, czyta się z zapartym tchem - niczym wciągający serial.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrzeci tom Schroniska jeszcze bardziej wciągający niż pozostałe. Doskonale przedstawiona rodzinna historia. Ciekawa historia i wiele ciekawych autentycznych wątków historycznych.
Brakuje mi jedynie większego udziału Maksa i innych stałych bohaterów
Trzeci tom Schroniska jeszcze bardziej wciągający niż pozostałe. Doskonale przedstawiona rodzinna historia. Ciekawa historia i wiele ciekawych autentycznych wątków historycznych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBrakuje mi jedynie większego udziału Maksa i innych stałych bohaterów
Kiedy sięgam po kolejną książkę Sławka Gortycha, wiem, że nie będzie to zwykła lektura. To będzie podróż – w góry, w przeszłość i w głąb ludzkich dusz. „Schronisko, które spowijał mrok” (trzeci tom karkonoskiej serii) tylko potwierdza, że ten autor to prawdziwy mistrz gatunku.
Zaczęłam czytać serię od końca – od tej właśnie książki – i wiecie co? Absolutnie mi to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie! To kolejny ogromny plus dla Gortycha. Historia jest na tyle dobrze skonstruowana, że można wejść w nią w dowolnym momencie i nadal czuć się całkowicie zanurzonym w fabule. Każda część działa jako samodzielna, zamknięta zagadka, a jednocześnie pięknie uzupełnia całość serii.
Bohaterowie są z krwi i kości – prawdziwi, wielowymiarowi, z wadami, traumami i motywacjami, które sprawiają, że naprawdę ich czujesz. Tomasz Wilczur, autor kryminałów szukający inspiracji w Strzechy Akademickiej, prowadzi prywatne śledztwo, które stopniowo odsłania warstwy mroku. A mrok ten sięga daleko – aż do 1947 roku, do wydarzeń inspirowanych prawdziwymi historiami, które aż trudno uwierzyć, że naprawdę się wydarzyły.
To, co wyróżnia Gortycha na tle innych pisarzy, to niesamowita dbałość o szczegóły. Research, jaki wykonuje ten autor, powinien być przykładem dla wszystkich, którzy chcą pisać dobre książki. Historyczne realia, górskie realia, detale dotyczące schroniska, powojennej rzeczywistości i ludzkich dramatów – wszystko jest dopracowane do perfekcji. Nie ma tu przypadkowych luźnych wątków ani tanich sztuczek. Wszystko ma sens, wszystko się spina i wszystko zostawia wrażenie, że autor naprawdę wie, o czym pisze.
Książkę czyta się fantastycznie – szybko, płynnie, z rosnącym napięciem. Atmosfera Karkonoszy zimą jest tak gęsta, że niemal czuć śnieg i mróz. A tajemnice schroniska wciągają jak lawina.
Jeśli ktoś pyta mnie, od kogo najpoczytniejsi polscy pisarze powinni się uczyć, jak napisać naprawdę dobrą książkę – odpowiadam bez wahania: od Sławka Gortycha. Bo on nie tylko opowiada historię. On ją buduje z szacunkiem do faktów, do czytelników i do miejsca, w którym osadza akcję.
Kiedy sięgam po kolejną książkę Sławka Gortycha, wiem, że nie będzie to zwykła lektura. To będzie podróż – w góry, w przeszłość i w głąb ludzkich dusz. „Schronisko, które spowijał mrok” (trzeci tom karkonoskiej serii) tylko potwierdza, że ten autor to prawdziwy mistrz gatunku.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZaczęłam czytać serię od końca – od tej właśnie książki – i wiecie co? Absolutnie mi to nie...
Kolejny kryminał Gortycha osadzony w ukochanych przez Autora (i Czytelników!) Karkonoszach. Tym razem Zima w Górach odgrywa rolę niemniej ważną niż pierwszoplanowa postać pisarza Tomasza Wilczura. Książka w książce i praca GOPR od kuchni, niespełniona miłość i drugie szanse, to wszystko i więcej, owiane magią zimowych Karkonoszy. Polecam!
Kolejny kryminał Gortycha osadzony w ukochanych przez Autora (i Czytelników!) Karkonoszach. Tym razem Zima w Górach odgrywa rolę niemniej ważną niż pierwszoplanowa postać pisarza Tomasza Wilczura. Książka w książce i praca GOPR od kuchni, niespełniona miłość i drugie szanse, to wszystko i więcej, owiane magią zimowych Karkonoszy. Polecam!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to