Dom ciszy

Tłumaczenie: Anna Akbike-Sulimowicz
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
6,42 (675 ocen i 57 opinii) Zobacz oceny
10
12
9
45
8
80
7
228
6
140
5
103
4
28
3
31
2
4
1
4
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Sessiz Ev
data wydania
ISBN
9788308043127
liczba stron
406
słowa kluczowe
powieść turecka
język
polski

Dzieje jednej rodziny na tle burzliwej dwudziestowiecznej historii Turcji. Latem na początku lat osiemdziesiątych troje wnuków odwiedza dziewięćdziesięcioletnią babkę, która mieszka w starym rozsypującym się domu na prowincji. Dom, pełen dziwnej ciszy, kryje wiele rodzinnych sekretów, mających swój początek kilkadziesiąt lat wcześniej, kiedy Fatma przybyła do małego miasteczka ze Stambułu ze...

Dzieje jednej rodziny na tle burzliwej dwudziestowiecznej historii Turcji. Latem na początku lat osiemdziesiątych troje wnuków odwiedza dziewięćdziesięcioletnią babkę, która mieszka w starym rozsypującym się domu na prowincji. Dom, pełen dziwnej ciszy, kryje wiele rodzinnych sekretów, mających swój początek kilkadziesiąt lat wcześniej, kiedy Fatma przybyła do małego miasteczka ze Stambułu ze swoim mężem. Zafascynowany zachodnią kulturą lekarz-ateista marzył, że pisana przez niego i ostatecznie nigdy nieukończona wielotomowa encyklopedia, zbierająca całość ludzkiej nauki i doświadczenia, oświeci zabobonne umysły tureckiego ludu…

 

źródło opisu: Wydawnictwo Literackie, 2009

źródło okładki: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1430)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 2934
gwiazdka | 2016-02-06
Na półkach: Przeczytane, Rok 2016
Przeczytana: 06 lutego 2016

Nie mam rewelacyjnych odczuć po lekturze kolejnej książki Pamuka, tym razem przeczytałam „Dom ciszy”. Owszem, na plus przemawia lekkość narracji, czyta się szybko, stron ubywa, ale jest to jedna nielicznych zalet powieści. Co prawda podobał mi się też zabieg, bardzo ostatnio popularny, narracja z punktu widzenia pięciu różnych osób. Tylko co z niej wynika? Najciekawsze fragmenty to rozmyślania najstarszej bohaterki, dziewięćdziesięcioletniej Fatmy, która wraca myślami do swojej młodości, małżeństwa, wzlotów i upadków. Pozostali bohaterowie to niestety nieszczególnie interesujące postaci, jacyś niezaradni, szukający winy swoich niepowodzeń wszędzie i we wszystkich, tylko nie w sobie i swoim postępowaniu. I niestety, streszczenie książki robi tylko nadzieję na coś dużo ciekawszego, nie znalazłam tu żadnych tajemnic, brakowało mi burzliwej historii Turcji, nie znalazłam obrazu społeczeństwa, raczej jego mały, niekoniecznie pochlebny, wycinek. A bohaterowie sprawiali wrażenie, jakby...

książek: 1425
vandenesse | 2012-08-04
Przeczytana: 04 sierpnia 2012

Przeokropna powieść - wywołała we mnie mnóstwo emocji, przede wszystkim obrzydzenie - nie ze względu na styl autora lecz na samą fabułę. Wewnętrzne wynurzenia poszczególnych bohaterów są ciężkie, duszne, niektóre wręcz ohydne. Natłok chorych myśli jest niesamowicie dołujący. Na każdym kroku doświadczamy poczucia samotności, wyobcowania. U prawie każdego bohatera widzimy przeokropny żal do świata, że urodzili się takimi a nie innymi, w takim a nie innym miejscu.
Jednym z narratorów jest Hassan - uosobienie najgorszych cech charakteru - niedobrze mi się robiło, jak czytałam jego wynurzenia. Jedyną kobietą narratorką jest Fatma - seniorka rodu. Z jednej strony wypadałoby jej współczuć - żadna kobieta nie tryskałaby humorem gdyby zmuszona była mieszkać pod jednym dachem z kochanką męża i jej dziećmi. Jednak jej poczucie moralnej wyższości nad wszystkimi, skutecznie zniechęca i irytuje.
Ogólnie - klimat duszny ale intrygujący.

książek: 5483
malineczka74 | 2010-09-07
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 07 września 2010

To moje drugie spotkanie z tym Noblistą ,po Stambule tak reklamowanym troszkę się rozczarowałam.Ale byłam ciekawa prozy Pamuka, bo skoro inni się nim zachwycają ,to może ja coś niedostrzegłam i przeoczyłam.Zatem ,gdy na bibliotecznej półce zobaczyłam tę czerwoną okładkę skusiłam się .I bardzo dobrze się stało."Dom ciszy" powstał w latach 1980 - 1983.Ta książka to po części powieść obyczajowa , ale i saga.Autor opisuje losy przeciętnej tureckiej rodziny na tle historii Turcji XX wieku.Fatma - w powieści już babcia trojga wnucząt pochodziła z rodziny o średnim statusie i za zachętą ze strony rodziców poślubiła młodego lekarza Selahattina.Medyk jednak nie zrobił kariery w Stambule wskutek poglądów politycznych i był zmuszony do wyjazdu na prowincję.Biedni i zabobonni sąsiedzi rzadko kiedy potrzebowali lekarza , a wskutek jego negacji istnienia Boga opuścili go zupełnie.Wtedy rozgoryczony zajął się pisaniem encyklopedii i popijaniem raky.Rodzina wraz z jedynym synem utrzymywała się z...

książek: 6552
allison | 2011-04-18
Na półkach: Przeczytane, Orient
Przeczytana: 2010 rok

To - moim zdaniem - najlepsza powieść noblisty.
Piękny język, nastrojowa, nieco senna i oniryczna atmosfera, klimat domu - jak w powieściach pisarzy iberoamerykańskich. Tło polityczne - jak w każdej powieści Pamuka - daje o sobie znać, ale nie wysuwa się na plan pierwszy.
Czytałam z prawdziwą przyjemnością!

książek: 1462
sQra | 2010-07-20
Przeczytana: 20 lipca 2010

Na początku był "Śnieg", który był bardzo dobry. Niestety, później trafiłam na słabiutkie "Nowe życie" (książkę ratowały motywy dotyczące kultury) i bałam się trochę, co będzie w innych książkach Pamuka. Ale, że "Dom ciszy" trafił w moje łapki to nie miałam wyjścia i przeczytałam. I dobrze zrobiłam bo to bardzo dobra książką. Interesująca warstwa fabularna to plus, ale za co cenię tę książkę to głównie sposób, w jaki została napisana, język - prosty, bez zbędnych ozdobników, a oddający w pełni pogmatwane losy bohaterów i straszne milczenie Fatmy. Bardzo dobrym pomysłem była narracja 1-osobowa, pokazująca różne punkty widzenia i przybliżająca czytelnika do bohaterów.

książek: 2677
Monika | 2010-11-12
Przeczytana: 12 listopada 2010

Pomimo najszczerszych chęci jedyną pozytywną stroną tej książki są dla mnie myśli i wspomnienia jaśniepani Fatmy.
I tylko dla Fatmy daję te trzy gwiazdki.

książek: 2244
Bed | 2015-03-06
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 03 maja 2015

Jedna z lepszych książek jakie czytałam.

książek: 248
Witold | 2012-06-11
Przeczytana: 10 czerwca 2012

"Wciąż leżę i nie mogę zasnąć. Czekam, aż nadejdzie noc. (...) Wtedy, gdy zostanę sama, mogę wąchać, smakować, wsłuchiwać się, wtedy mogę rozmyślać: o wodzie, karafce, kluczach, chusteczce, brzoskwini, wodzie kolońskiej, talerzyku, stole, zegarze... (...) I wtedy czas staje się czasem i one stają mi się bliższe, i ja sama staję się sobie bliższa."

"Dom ciszy", wydana w 1983 roku wspaniała powieść obyczajowa, od pierwszej strony zachwycająca swoją oryginalnością.

Kiedy znalazłem ją w bibliotece na półce "Zwroty", ukradkiem spojrzałem przez lewe, potem przez prawe ramię, coby upewnić się, że w pobliżu nie ma nikogo, kto mógłby mnie jej pozbawić. Pierwsze, na co zwróciłem uwagę, to okładka. Zatopione w czerwieni dywanu schody piętrowego domu i stojące na nich trzy pary czarnych, na pierwszy rzut oka masywnych butów. Następnie autor, zacny Orhan Pamuk, o którym przeczytałem to i owo w Internecie. I wreszcie tytuł. Najbardziej intrygująca część podmiotu OKŁADKA sp. z o.o. Po chwili...

książek: 1376
Besia | 2015-09-16
Przeczytana: 10 września 2015

To na pewno książka wybitna i napisana perfekcyjnie, chociaż pewnie nie spodoba się osobom lubiącym wartką akcję. W tej książce niewiele się dzieje. To w zasadzie monologi wewnętrzne czwórki bohaterów, przy czym żadne z nich nie wzbudziło, przynajmniej mojej sympatii. Monolog starszej Pani zawiera w sobie dodatkowo poglądy jej zmarłego męża (dochodzi tu więc jeszcze jeden bardzo istotny bohater), które są dokładnie przez nią cytowane (trochę trąci to fikcją, bo nikt nie ma takiej doskonałej pamięci).
Atmosfera książki jest ciężka i dziwna. Mnie przyciągnęła i zaciekawiła, byłam zadziwiona z jaką łatwością autor jakby w kółko rozważa to samo, a jednak wciąż w nowy sposób (książka ma 403 strony). Nic się w tutaj nie wyjaśnia, bohaterzy nie zmieniają się. Wydaje się, że jednym z najważniejszych bohaterów jest Czas.

książek: 624
ishara | 2016-04-08
Na półkach: Przeczytane, 2015, Nagroda Nobla
Przeczytana: 09 listopada 2015

Jedna z wcześniejszych książek Pamuka opowiada o losach trzech generacji rodziny, która spotyka się na letnich wakacjach w domu rodzinnym na wsi. Każdy z bohaterów przeżywa swoisty dramat i nie może odnaleźć się w swojej rzeczywistości, grupie społecznej, pracy, związku. Bohaterowie dokonują wyborów, które będą miały dalekosiężne i nieodwracalne dla nich skutki, i każdy z nich będzie musiał ponieść konsekwencje własnych decyzji. Książka napisana jest poetyckim językiem, jednak nie jest on tak wyrafinowany jak w późniejszych dziełach autora (Nazywam się czerwień czy Biały zamek). Jak na Pamuka książka jest bardzo 'przyziemna', strefa magiczna, tak charakterystyczna w jego dziełach, jest tu prawie nieobecna. Jednak mimo to klimat książki i zwarta akcja sprawiają, że czytanie jest prawdziwą przyjemnością.

zobacz kolejne z 1420 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Dobrze wyjść z pisarzem: Orhan Pamuk

Niektórych pisarzy kochamy za to, że piszą piękne teksty. To najdoskonalszy rodzaj relacji pisarz-czytelnik. Innych podziwiamy za ich postawę, za to, jaką drogę życiową wybrali, albo ze względu na miejsce, jakie zajmują w historii. Pamuka zdecydowanie zaliczam do tej pierwszej grupy. 


więcej
Marzenie o włóczędze – Literacki Horoskop LC

Witajcie! Już jak co tydzień wracamy z naszymi wróżbami. Mamy nadzieję, że dobre Wam się pięknie spełnią, a sprawdzeniu się tych gorszych zapobiegniecie. Co Was czeka w najbliższych dniach? Sprawdziliśmy w gwiazdach i książkach.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd