Stambuł. Wspomnienia i miasto

Okładka książki Stambuł. Wspomnienia i miasto
Orhan Pamuk Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie biografia, autobiografia, pamiętnik
480 str. 8 godz. 0 min.
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Tytuł oryginału:
İstanbul: Hatıralar ve Şehir
Wydawnictwo:
Wydawnictwo Literackie
Data wydania:
2016-01-21
Data 1. wyd. pol.:
2008-01-01
Data 1. wydania:
2003-01-01
Liczba stron:
480
Czas czytania
8 godz. 0 min.
Język:
polski
ISBN:
9788308060759
Tłumacz:
Anna Polat
Tagi:
Nagroda Nobla noblista literatura turecka autobiografia miasto pisarz przemiany obyczajowe przemiany społeczne relacje rodzinne rodzina Stambuł Turcja wspomnienia
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
7,0 / 10
884 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
1749
376

Na półkach: , ,

Gdyby każdy pisarz umiał tak opisać rodzinne miasto i wspomnienia jak Pamuk, życie byłoby znacznie lepsze, ponieważ znacząco spadłaby liczba książek nudnych. Choć opisana historia jest silnie związana ze Stambułem, to nie jest to książka o mieście, tylko autobiografia mocno skupiona na osobie pisarza. Ale wciąga od pierwszych stron.

Stambuł, czyli stolica Turcji, to miasto dzieciństwa i młodości autora, jego tożsamości kulturowej i prywatnych fascynacji. Miasto, które miało aktywny udział w tym, kim się stał, które pokazało mu ścieżkę i pomogło podjąć decyzję, dotyczącą jego przyszłości.

Miasto i wspomnienia

Zaczyna się magnetyzująco. Pamuk nakreśla historyczne zaszłości stolicy Turcji, ale robi to przy okazji osobistych anegdot z dzieciństwa. Na przykład dokładnych i plastycznych opisów pomieszczeń jego domu, uzupełnionych opowieściami o tradycjach, które miały wpływ na ten wygląd i przedmioty stojące na półkach jak “w muzeum”.

Zmiany, jakie przechodził Stambuł, Pamuk opisywał poprzez wydarzenia, np. zabawy z bratem, które polegały na wymienianiu kolejno otwieranych i zamykanych biznesów w konkretnym miejscu. Język tych wspomnień jest przejrzysty, wątki prywatne. Wszystko to razem sprawia, że trudno się od jego opowieści oderwać, a Stambuł nabiera osobistego znaczenia.

Stolica imperium w upadłości

Wspomnienia z dzieciństwa, jak to wspomnienia z czasów beztroski, są szczęśliwe. Nie pamięta się złych rzeczy, a nawet jeśli, to czas wymazuje z nich emocje. Ale punkt widzenia dorosłego Pamuka, spisującego wspomnienia poszerza horyzonty dziecka. Nadaje głębsze znaczenie rzeczom widzianym w przeszłości: Stambuł był kiedyś stolicą imperium, a teraz upadał.

Fascynująca jest historia imperium osmańskiego, do której Pamuk wciąż w ten czy inny sposób nawiązuje. Mówi z żalem za utraconą wielkością, ale bez wywyższania się nad inne narody. Autor pisze, że nie czuł się „okaleczony” tym upadkiem. Warto jednak pamiętać, że pochodził z bogatej rodziny i ten upadek dotyczył go jakby mniej.

Melancholia upadku

Pamuka interesuje głównie hazun, czyli uczucie melancholii związane z powolnym podupadaniem narodu po wiekach jego siły i świetności. Jest to motyw przewodni całej książki i wpływa znacząco na samego autora, który pochłania ten smutek i go w sobie przeobraża.

Bardzo ciekawie opowiada o europeizacji Turcji; dlaczego nastąpiła, i że bardziej przypominała próby zapomnienia o smutnej przeszłości i zubożeniu, niż dążeniu do nowoczesności, z którą utożsamiano zdobycze zachodniej Europy i Stanów.

Właściwie, jak się dłużej zastanowić, to można wspomnienia Pamuka momentami uznać jako uniwersalne, przypominające każde inne wielkie miasto. Podobne do innych problemy i narzekania, ukazane przekrojowo przez ostatnie sto lat.

Anegdoty i smaczki

Oprócz wspomnień o smutku są też w tej książce fascynujące historie o mieście i ludziach, które mnie zaskoczyły. M.in. opisy pożarów drewnianej zabudowy, które mieszkańcy oglądali z przyjemnością (!), czy wspomnienia z wypadków statków w cieśninie. Pamuk opisuje to prosto, ale spektakularnie. W każdym razie, na mnie zrobiło to wrażenie.

Z jednej strony dobrze jest zobaczyć to miasto w XX wieku oczami jego ówczesnego mieszkańca. Ale z drugiej strony ta książka nie jest właściwie o Stambule ani upadku Turcji, tylko o Pamuku, z którym Stambuł jest nierozerwalnie związany. To właśnie miasto, wedle historii autora sprawiło, że został pisarzem, i o tym jest ta książka.

Gdyby każdy pisarz umiał tak opisać rodzinne miasto i wspomnienia jak Pamuk, życie byłoby znacznie lepsze, ponieważ znacząco spadłaby liczba książek nudnych. Choć opisana historia jest silnie związana ze Stambułem, to nie jest to książka o mieście, tylko autobiografia mocno skupiona na osobie pisarza. Ale wciąga od pierwszych stron.

Stambuł, czyli stolica Turcji, to miasto...

więcej Pokaż mimo to

0
avatar
55
5

Na półkach:

Książka hipnotyzująca i bardzo nostalgiczna. Czytana podczas pobytu w Stambule zmienia sposób patrzenia na to jedyne w swoim rodzaju miasto

Książka hipnotyzująca i bardzo nostalgiczna. Czytana podczas pobytu w Stambule zmienia sposób patrzenia na to jedyne w swoim rodzaju miasto

Pokaż mimo to

2
avatar
385
141

Na półkach: , ,

Nie dałam rady doczytać do końca.

Nie dałam rady doczytać do końca.

Pokaż mimo to

2
Reklama
avatar
3401
243

Na półkach: ,

Bardzo dobra powieść. Jest to taka pocztówka ze Stambułu z okresu dzieciństwa i młodości autora. Miasto zostaje oddarte z orientalnej egzotyki i ubrane w codzienność. Wątki biograficzne zabarwione są dużą dozą smutku, żalu, goryczy. Polecam!

Bardzo dobra powieść. Jest to taka pocztówka ze Stambułu z okresu dzieciństwa i młodości autora. Miasto zostaje oddarte z orientalnej egzotyki i ubrane w codzienność. Wątki biograficzne zabarwione są dużą dozą smutku, żalu, goryczy. Polecam!

Pokaż mimo to

7
avatar
796
588

Na półkach: , ,

"Z poczuciem winy, rozterką w sercu i zazdrością czekaliśmy, aby jak najprędzej zniknęły ostatnie ślady gigantycznej cywilizacji i kultury, na której spadek nie zasłużyliśmy, ponieważ w woleliśmy stać się wtórną, nieciekawą i mizerną kopią zachodniego świata." s. 272

Książka, którą chyba najlepiej w tym momencie określić jako wspomnienie. Choć napisana wcale nie tak dawno temu (2003) to wydaje się jakby opisywała zupełnie inną i odległą epokę, zarowno w dziejach Stambułu, jak i całej Turcji. Wiele się wydarzyło od tamtego czasu, i tak jak Autor ubolewa nad tym co było i minęło, to tak samo teraz można z nostalgią (nazywaną przez niego  hüzün) patrzeć na tamte dawne, dobre czasy...

Stambuł - miasto-legenda, magiczne, tajemnicze, egzotyczne, nieodkryte i nieodgadnione, baśniowe i intrygujące, będące zagadką i marzeniem dla tak wielu odwiedzających, a jednocześnie zmorą i udręką dla milionów mieszkańców. Stambuł od wieków budzi sprzeczne emocje, wywołuje głębokie uczucia i pragnienia, dlatego nie sposób przejść wobec niego obojętnym, trzeba albo go pokochać albo znienawidzić.

To miasto rozdarte brutalnie na dwie części (nie tylko poprzez płynący środkiem Bosfor),  z jednej strony tak bardzo pragnące stać się europejską metropolią, z całą ich nowoczesnością, bogactwem i prestiżem, a z drugiej wierne i nie potrafiące odrzucić swoich własnych korzeni i tradycji.

Choć opowieść ta jest barwna i malownicza, to obraz samego miasta jest smutny i ponury. Autor bardzo dokładnie i szczegółowo opisuje swoje własne odczucia, jak i bardzo trafnie ocenia spostrzeżenia innych, zarówno mieszkańców, jak i odwiedzających. Z jego opisów wyłania się obraz wielkiej miłości do tego miasta, ale także wielkie cierpienie związane z jego bolesną egzystencją i upadkiem na przestrzeni lat.

Mnie osobiście Stambuł fascynuje i intryguje, stąd właśnie ta lektura. Obraz miasta w niej zawarty pozwala poznać to miasto i z tego powodu jestem zadowolona. Książkę jednak czyta się ciężko. Jest ona dość pokaźna i momentami się dłuży. Niektórymi momentami nawet bardzo. Autor snuje swoją opowieść powoli i niespiesznie, wspomina o rzeczach zupełnie nieistotnych. Często odnosiłam wrażenie, że raz po raz czytam to samo, ciągły smutek, melancholia i opisy wrażeń coraz to kolejnych pisarzy dumających nad losem miasta. Tego było jak dla mnie za dużo. Zdecydowanie za dużo.

Jeśli ktoś nie jest zapatrzony w Bliski Wschód, w Turcję, czy w sam Stambuł to wynudzi się okrutnie, zaś jeśli ktoś chce poznać lubi ten klimat, to jest to pozycja obowiązkowa!

"Tajemnica Stambułu polega na tym, że imponująca przeszłość współistnieje tu ze współczesną nędzą i obok wielkiej otwartości na obce wpływy niczym wielkiej tajemnicy strzeże się niedostępnego życia maleńkich społeczności." (s. 440)

"Z poczuciem winy, rozterką w sercu i zazdrością czekaliśmy, aby jak najprędzej zniknęły ostatnie ślady gigantycznej cywilizacji i kultury, na której spadek nie zasłużyliśmy, ponieważ w woleliśmy stać się wtórną, nieciekawą i mizerną kopią zachodniego świata." s. 272

Książka, którą chyba najlepiej w tym momencie określić jako wspomnienie. Choć napisana wcale nie tak dawno...

więcej Pokaż mimo to

17
avatar
2467
110

Na półkach: , , , ,

Nie oczarował mnie Autor swoją nostalgiczną wędrówką po Stambule. Nie zainspirował do internetowych peregrynacji (jak to mam w zwyczaju) po historii Turcji czy życiorysie i przypadkach znanych postaci. Sposób opowiadania był drętwy, podręcznikowy, a język drewniany – nie dojdę czy to tłumaczenie, czy właściwość stylu pisarza.
Wątek autobiograficzny powieści zapowiadał się zajmująco, naprawdę sympatycznie zaczęła się ta opowieść, ale z czasem pojawiło się znużenie. Nie poczułam sympatii do Orhana, nie potrafiłam zaangażować się emocjonalnie.
Urzekły mnie natomiast czarno-białe zdjęcia, obejrzałam je z uwagą kilkakrotnie i dzięki nim nie uważam czasu spędzonego z książką za stracony.

Nie oczarował mnie Autor swoją nostalgiczną wędrówką po Stambule. Nie zainspirował do internetowych peregrynacji (jak to mam w zwyczaju) po historii Turcji czy życiorysie i przypadkach znanych postaci. Sposób opowiadania był drętwy, podręcznikowy, a język drewniany – nie dojdę czy to tłumaczenie, czy właściwość stylu pisarza.
Wątek autobiograficzny powieści zapowiadał się...

więcej Pokaż mimo to

20
avatar
178
47

Na półkach: ,

Z twórczością Orhana Pamuka zetknąłem się po raz pierwszy czytając kultowe już chyba „Muzeum niewinności”. Zafascynowany i ciekawy tajemnic Istambułu, sięgnąłem po „Stambuł. Wspomnienia i miasto”. Czy się zawiodłem? I tak, i nie. Bo „Stambuł” nie jest przewodnikiem. Nie jest także biografią pisarza. To wsłuchiwanie się w śpiew ptaków i w warkot silników promów, to spoglądanie na wody Bosforu o wschodzie słońca, to poetycka wyprawa w nieistniejące zaułki wiekowego miasta. To opowieść o tajemnicach i smutku ruin, o szaleńcach, artystach i myślicielach. Wreszcie – to historia niewinnego dzieciństwa i pierwszej miłości. To wspomnienia dojrzałego mężczyzny, pisarza, który z nostalgią wraca do dawnych lat, swych fascynacji, pierwszych doświadczeń i tego, co ukształtowało go jako Orhana Pamuka.

THE BEST OF ISTANBUL
Każdy przewodnik, prócz gorszej lub lepszej jakości mapy miasta, zawiera rys historyczny, wymienia największe atrakcje i wskazuje ich lokacje. Zwięźle opisuje każdą z nich i wskazuje zagubionemu turyście, czy rzeczywiście warto nadłożyć drogi, by którąś z nich zobaczyć.
Tymczasem Pamuk zaskakuje. Po pierwsze jego książka nie zawiera żadnej mapy miasta. Ale nie dlatego, że takowej autor akurat nie posiadał, lecz z tych względów, że opisywane przez niego miejsca w większości już nie istnieją. Pozostały w jego pamięci i na starych fotografiach, w artykułach dziewiętnastowiecznych dziennikarzy, w wierszach oczarowanych osmańskim miastem poetach. I o tym właśnie jest jego „Stambuł”. To opowieść o przemijaniu miasta i ludzi. O smutku po tym, czym było i kim byli jego mieszkańcy.
W książce nie znajdziecie także ciekawostek historycznych wyszczególnionych na specjalnych wykresach, zawierających najważniejsze fakty z dziejów stolicy. Historia bowiem przesiąknęła mury budynków i jest na wyciągnięcie ręki, choć przykrywają je kolejne warstwy betonu. Pamuk nie rozpisuje się o władcach Imperium i oblężeniach niezdobytego miasta. Dla niego ważni są ludzie, którzy zamieszkiwali pałace, chaty i drewniane dzielnice, a te zaś – jak z rozrzewnieniem konstatuje, coraz bardziej przykrywa nowoczesność.
Pamuk – w znanym sobie stylu, maluje obraz miasta, które upadło wraz z Imperium Osmańskim. Dla niego, jako dziecka, było to miasto magiczne. Stambuł przyciągał ludzi Zachodu - pisarzy, malarzy, poetów i filozofów, którzy nazywali go stolicą świata (byli tu i Flaubert i le Corbusier), stąd książka jest poniekąd i o nich.
Jedyne, co w pełni łączy „Stambuł” z przewodnikiem, są zdjęcia. Może nie najlepszej jakości, ale jak wielką pomoc stanowią w zrozumieniu tęsknoty pisarza! To dzięki fotografiom (znajdziecie tu zdjęcia samego Pamuka z lat młodzieńczych) możemy przenieść się w czasy, o których opowiada autor. Założę się, że niewielu z nas wie, jak wyglądała typowa uliczka Beyoğlu, dżungla kamienic w Cihangir, czy most Galata na przełomie XIX i XX wieku... Można śmiało stwierdzić, że czas został pomiędzy nimi cudownie zamrożony i Pamuk cudownie to opisuje. Prawdę mówiąc gdyby nie podpisy na fotografiach, nie zawsze byłoby wiadomo, czy oglądamy zapisany na szklanej płytce obraz średniowiecza czy wieków nowożytnych.

Więcej na stronie: https://marcinmaslowski.pl/index.php/recenzja/nostalgiczny-przewodnik-stambul-wspomnienia-i-miasto/
Zapraszam!

Z twórczością Orhana Pamuka zetknąłem się po raz pierwszy czytając kultowe już chyba „Muzeum niewinności”. Zafascynowany i ciekawy tajemnic Istambułu, sięgnąłem po „Stambuł. Wspomnienia i miasto”. Czy się zawiodłem? I tak, i nie. Bo „Stambuł” nie jest przewodnikiem. Nie jest także biografią pisarza. To wsłuchiwanie się w śpiew ptaków i w warkot silników promów, to...

więcej Pokaż mimo to

6
avatar
106
12

Na półkach:

Mówiąc krótko, po przeczytaniu książki Pamuka refleksja nasuwa się sama i jest bardzo prosta - "Jadę do Stambułu!".

Mówiąc krótko, po przeczytaniu książki Pamuka refleksja nasuwa się sama i jest bardzo prosta - "Jadę do Stambułu!".

Pokaż mimo to

3
avatar
110
107

Na półkach: ,

Rewelacyjnie napisana opowieść o mieście, które ma duszę i własne życie, które wpływa na życie jego mieszkańców. Pięknie napisana przez mojego mistrza Pamuka, którego niezwykle cenię za dystans i ironię do opisywanych zdarzeń. W książce autor miesza ze sobą wspomnienia z dzieciństwa i młodości, historię miasta oraz eseistyczne dywagacje na temat kultury i sztuki. To wszystko razem może sprawiać wrażenie chaosu, naprawdę jednak jest krwistą opowieścią, jak wszystko się ze sobą łączy w oczach artysty. Szczególnie polecam tę książkę fanom Turcji, bo Pamuk jak nikt inny potrafi opisać swój kraj i jego bolączki (swoją drogą turecka mentalność bardzo przypomina mi polską, chyba tym bardziej warto przeczytać).

Rewelacyjnie napisana opowieść o mieście, które ma duszę i własne życie, które wpływa na życie jego mieszkańców. Pięknie napisana przez mojego mistrza Pamuka, którego niezwykle cenię za dystans i ironię do opisywanych zdarzeń. W książce autor miesza ze sobą wspomnienia z dzieciństwa i młodości, historię miasta oraz eseistyczne dywagacje na temat kultury i sztuki. To...

więcej Pokaż mimo to

9
avatar
792
113

Na półkach: ,

Bardzo sugestywna, klimatyczna, nostalgiczna. Byłeś w Stambule? Polecam.

Bardzo sugestywna, klimatyczna, nostalgiczna. Byłeś w Stambule? Polecam.

Pokaż mimo to

3

Cytaty

Więcej
Orhan Pamuk Stambuł. Wspomnienia i miasto Zobacz więcej
Orhan Pamuk Stambuł. Wspomnienia i miasto Zobacz więcej
Orhan Pamuk Stambuł. Wspomnienia i miasto Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd