Dom ciszy

„Dom ciszy” to dla mnie przejmująca opowieść o ludziach, którzy żyją obok siebie, ale nigdy naprawdę się nie spotykają. Cisza w tej książce nie jest spokojem, tylko przestrzenią, w której wewnętrzny krzyk pozostaje bez odpowiedzi i powoli niszczy człowieka. Mimo trudnych i momentami bolesnych wydarzeń, Pamuk budzi we mnie empatię wobec każdego bohatera – rozumiem ich, choć widzę, jak błądzą w swoich monologach i samotności. Najbardziej porusza mnie to, jak brak dialogu, obecności i relacji sprawia, że młodzi bohaterowie nie potrafią wejść w życie jak dziedzice, ale raczej jak zagubione dzieci szukające sensu po omacku. To książka o traumie, która nie została nazwana, o rodzinie, która istnieje tylko fizycznie, i o życiu, którego – w przeciwieństwie do książki – nie można przeczytać od nowa, żeby zrozumieć jego sens.”

„Dom ciszy” to dla mnie przejmująca opowieść o ludziach, którzy żyją obok siebie, ale nigdy naprawdę się nie spotykają. Cisza w tej książce nie jest spokojem, tylko przestrzenią, w której wewnętrzny krzyk pozostaje bez odpowiedzi i powoli niszczy człowieka. Mimo trudnych i momentami bolesnych wydarzeń, Pamuk budzi we mnie empatię wobec każdego bohatera – rozumiem ich, choć...

Pamuk jak zawsze zachwycający, choć klimat różni się od innych powieści, które czytałam - książka jest bardziej przystępna w odbiorze, można łatwo zapamiętać wątki, postacie, zrozumieć sposób myślenia (mam na myśli to, że nie trzeba się specjalnie interesować społeczeństwem Turcji i nastrojami tam panującymi jak to często bywało przy innych utworach). Pomieszanie teraźniejszości z przeszłością, dużo wewnętrznych monologów, ciekawe osobiste historie, które się splatają i tworzą powolną, ale wciągającą fabułę

Pamuk jak zawsze zachwycający, choć klimat różni się od innych powieści, które czytałam - książka jest bardziej przystępna w odbiorze, można łatwo zapamiętać wątki, postacie, zrozumieć sposób myślenia (mam na myśli to, że nie trzeba się specjalnie interesować społeczeństwem Turcji i nastrojami tam panującymi jak to często bywało przy innych utworach). Pomieszanie...

Moja ulubiona książka noblisty, zawiera i nostalgię i porywy młodości i dziwną atmosferę niepokoju. Trudno zapomnieć o tej lekturze.

Moja ulubiona książka noblisty, zawiera i nostalgię i porywy młodości i dziwną atmosferę niepokoju. Trudno zapomnieć o tej lekturze.

Długo męczyłem (chyba z miesiąc).Po Pamuka nie sięgnę zbyt szybko , po Białym Zamku i Domu Ciszy na razie tureckich/osmańskich klimatów mam powyżej uszu. W domu Ciszy jedynie ciekawy zabieg to wątek starszej kobiety i karła w którym mieszają się wspomnienia z teraźniejszością. Czytając należy odłożyć własne wyobrażenia o normalności w rozumieniu dzisiejszych i to zachodnich standardów i wtedy można na mentalność bohaterów książki inaczej spojrzeć. Czy Turcy dalej mają kompleks bycia niezbyt zachodnim społeczeństwem ?

Długo męczyłem (chyba z miesiąc).Po Pamuka nie sięgnę zbyt szybko , po Białym Zamku i Domu Ciszy na razie tureckich/osmańskich klimatów mam powyżej uszu. W domu Ciszy jedynie ciekawy zabieg to wątek starszej kobiety i karła w którym mieszają się wspomnienia z teraźniejszością. Czytając należy odłożyć własne wyobrażenia o normalności w rozumieniu dzisiejszych i to zachodnich...

,,Dom ciszy" pokazuje jak łatwo jest jednym przysłowiowym słowem, jednym nieprzemyślanym czynem zniszczyć życie innych na zawsze.
Historia losów jej bohaterów jest pokazana z pozycji kilku narratorów co czyni ją ciekawą tym bardziej, że czyny jednych mają wpływ na drugich nawet jak z pozoru się nie łączą. Wydarzenia z dalekiej przeszłości przodków wciąż mają wpływ na teraźniejszość, to z jaki twoja rodzina ma status społeczny definiuje człowieka i określa z góry jego wartość.
Powieść pokazuje okrucieństwo ludzi wobec innych objawiająca się niesłychanym egoizmem , które jest bezrefleksyjne aż do bólu.

,,Dom ciszy" pokazuje jak łatwo jest jednym przysłowiowym słowem, jednym nieprzemyślanym czynem zniszczyć życie innych na zawsze.
Historia losów jej bohaterów jest pokazana z pozycji kilku narratorów co czyni ją ciekawą tym bardziej, że czyny jednych mają wpływ na drugich nawet jak z pozoru się nie łączą. Wydarzenia z dalekiej przeszłości przodków wciąż mają wpływ na ...

Dom ciszy jako dom wypełniony cierpieniem, burzliwymi relacjami, emocjami i tragicznymi wydarzeniami. Lektura godna polecenia.

Dom ciszy jako dom wypełniony cierpieniem, burzliwymi relacjami, emocjami i tragicznymi wydarzeniami. Lektura godna polecenia.

Eh kolejna przygoda z Orhanem Pamukiem dobiegła końca. Książki Pamuka czyta się leniwie, nie ma w nich żadnej akcji, którą śledzi się z zapartym tchem, ale każda z nich, nawet ta najsłabsza ma w sobie to coś. Tutaj nie było inaczej. Chociaż nie ma żadnego WOW po przeczytaniu "Domu ciszy" to jakoś tak smutno, że ta przygoda dobiegła końca i chciałoby się choć przez chwilę pozostać w tym świecie.
Książka przedstawiona z perspektywy kilku bohaterów, czasami trudno się połapać kto co mówi, dialogi przeplatają się myślami rozmówców co może wywołać lekkie zamieszanie.

Eh kolejna przygoda z Orhanem Pamukiem dobiegła końca. Książki Pamuka czyta się leniwie, nie ma w nich żadnej akcji, którą śledzi się z zapartym tchem, ale każda z nich, nawet ta najsłabsza ma w sobie to coś. Tutaj nie było inaczej. Chociaż nie ma żadnego WOW po przeczytaniu "Domu ciszy" to jakoś tak smutno, że ta przygoda dobiegła końca i chciałoby się choć przez chwilę...

"[...] gdy dobiegnie ta podróż powozem w jedną stronę, nie będzie można znowu nią wyruszyć, nie będzie można znowu zacząć życia. Ale jeśli ma się książkę, to choćby była nie wiem jak bardzo zagmatwana i niezrozumiała, gdy jej lektura dobiegnie końca, można ją czytać od początku, by zrozumieć to, co przedtem było niejasne i na nowo pojąć życie."

"Dom Ciszy" jest powieścią nieco niejasną i zagmatwaną.
Na początku może zniechęcać poprzez wieloosobową narrację, trudno mi było od razu określić, czy czytam wspomnienia Fatmy sprzed 70 lat, czy obecne rozmyślania Recepa. Jednak im dalej wczytywałam się w historię tej rodziny, w jej nieszczęścia i zależności tym trudniej mi było odłożyć książkę. Ba, nawet o niej myślałam w pracy :)

Czuję, że "Dom ciszy" pozostanie na długo w mojej pamięci.
Może z powodu tego klimatu Środkowego Wschodu, a może z poczucia bezsilność i niemocy, który dotknął męskich bohaterów, i który też wywarł na mnie jakiś wpływ.
Myślę, że spełnił swoje zadanie jako literatura piękna - skłonił do przemyśleń. A to najważniejsze.

"[...] gdy dobiegnie ta podróż powozem w jedną stronę, nie będzie można znowu nią wyruszyć, nie będzie można znowu zacząć życia. Ale jeśli ma się książkę, to choćby była nie wiem jak bardzo zagmatwana i niezrozumiała, gdy jej lektura dobiegnie końca, można ją czytać od początku, by zrozumieć to, co przedtem było niejasne i na nowo pojąć życie."

"Dom Ciszy" jest powieścią...

Wczesne dzieło Pamuka jest w jakimś sensie książką niedzisiejszą, daleką od poczytnych powieści, których zadaniem jest trzymanie odbiorcy w ciągłym napięciu i oferowanie gwałtownych zwrotów akcji. Tu wszystko rozgrywa się powoli, poszczególne postacie to mikrokosmosy, którym czytelnik przygląda się dokładnie i niespiesznie, coraz bardziej utożsamiając się z ich emocjami. Powieść zbudowana jest z wewnętrznych monologów poszczególnych bohaterów, dzięki czemu zyskujemy spojrzenie na konkretne wydarzenia z czysto subiektywnych i przez to niezwykle ciekawych punktów widzenia.

Pamuk zajmuje się Turcją lat 80-tych - krajem wiecznych rozterek i skrajności. Krajem, w którym ścierają się idee polityczne, obyczajowe czy religijne. Lewica-prawica, religia-racjonalizm, konserwatyzm-nowoczesność, ale także wschód-zachód. To wszystko tu jest i zmierza do tragicznego finału, a zachwyca głównie dzięki przerysowanym bohaterom odsyłającym swą wyrazistością do najlepszych wzorców literatury rosyjskiej. Gdy pomyślę, że były to zaledwie literackie początki przyszłego noblisty, trudno nie kryć podziwu

Wczesne dzieło Pamuka jest w jakimś sensie książką niedzisiejszą, daleką od poczytnych powieści, których zadaniem jest trzymanie odbiorcy w ciągłym napięciu i oferowanie gwałtownych zwrotów akcji. Tu wszystko rozgrywa się powoli, poszczególne postacie to mikrokosmosy, którym czytelnik przygląda się dokładnie i niespiesznie, coraz bardziej utożsamiając się z ich emocjami....

Książka z pewnością wyróżniająca się na tle innych, na tle współczesnej literatury. Jeśli ktoś jest fanem pędzącej akcji i postępujących jedno po drugim wydarzeń, tutaj tego nie znajdzie. Przez cztery setki stron ma miejsce zaledwie kilka momentów, które można by nazwać tempem.

Przez całe rozdziały ciągną się przemyślenia poszczególnych postaci. Bohaterowie, jeśli już ze sobą rozmawiają, to niczego nowego nie odkrywają. Zamieniają słowa jak stare gazety. Wyrzucają z siebie informacje niepotrzebne i wciąż te same. Często w ogóle sobie nie odpowiadają, zadowalając się wzruszeniem ramion lub milczeniem.

To powieść o samotności, o marzeniach, snach, teraźniejszości i przyszłości, o wyobrażeniu miłości, starości, oczekiwaniu śmierci, o nudzie i sposobach jej zabijania. O przemijaniu.

Z pewnością dla wielu Pamuk wielkim pisarzem jest. Ja jednak, przynajmniej tej powieści, mówię stanowcze nie.

Książka z pewnością wyróżniająca się na tle innych, na tle współczesnej literatury. Jeśli ktoś jest fanem pędzącej akcji i postępujących jedno po drugim wydarzeń, tutaj tego nie znajdzie. Przez cztery setki stron ma miejsce zaledwie kilka momentów, które można by nazwać tempem.

Przez całe rozdziały ciągną się przemyślenia poszczególnych postaci. Bohaterowie, jeśli już ze...