Czytamy w weekend. 8 sierpnia 2025
Konrad szuka cwaniaka. Ania poszukuje otwartości na drugiego człowieka. Celestyna z kolei zanurza się głęboko. A jakich czytelniczych wyborów wy dokonacie w ten weekend?
Jakie książki przeczytamy w ten weekend?
Jest tu jakiś cwaniak?
Żeby prosto po Gombrowiczu być czytanym?
Otóż nierozważnie (bo znam słynną scenę z Krzysztofem Kosedowskim) powiem, że cwaniaków jest tu kilku. Kilku takich, co dźwigną ciężar.
Najpierw myślałem, żeby Dukaja. Słucham ostatnio bez przerwy wszystkich podcastów z (zaryzykuję) najciekawszym polskim myślicielem, więc trzeba by chyba wrócić do jego książek (wspaniałe „Imperium chmur!”). Z tym że brakuje mi na półkach nieprzeczytanej Dukajowej prozy, no a przy prozie bym na razie został, więc co – pękające od wiedzy „Po piśmie” zostawię sobie na jesień.
Potem, że Myśliwski. Podobnie jak Gombrowicz – noblista bez Nobla. A że zapowiedział nic już nie napisać, to Myśliwskiego sobie dawkuję. Trzy powieści mi zostały. Nietykane, jak ulubiony cukierek w dzieciństwie, cieszące samym widokiem lśniącego papierka. I już prawie ściągałem z szafy „Ostatnie rozdanie” albo „Ucho igielne”, kiedy przypomniało się, że za tydzień urlop. I że Myśliwskiego lepiej czytać, mając dużo czasu.
Jest jeszcze taki jeden. Adam Horowski przekonywał mnie kiedyś, że wspaniały, i – przekonany – kupiłem go potem w jakimś antykwariacie. Śliczny taki. Fioletowy.
„Zwrotnik raka” Henry’ego Millera zachwycił Adama i jeśli nie zachwyci mnie po zachwycającym jak zawsze Gombrowiczu, to się, cwaniaku, policzymy! Najpewniej w szachy.
Najbliższy weekend spędzę z książką „Tam na niebie są rzeki” jednej z moich ulubionych autorek, czyli Elif Shafak.
Aż chciałoby się napisać, że to turecka autorka, ale ona sama mówi o sobie, że tak naprawdę nigdzie nie czuje się w domu, że cały świat jest jej domem. Urodzona we Francji, wychowana w Hiszpanii, studiowała m.in. w USA i w Turcji, dzisiaj mieszka w Wielkiej Brytanii.
Tę otwartość na drugiego człowieka, na różnorodność świata zdecydowanie w jej książkach widać – i za to tak bardzo je cenię. Do tej pory moimi ulubionymi tytułami jej autorstwa zdecydowanie są „Wyspa zaginionych drzew” oraz „10 minut i 38 sekund na tym dziwnym świecie”. Z „Tam na niebie są rzeki” wiążę wielkie czytelnicze nadzieje, bo osoby, które mają podobny do mnie gust czytelniczy, bardzo tę powieść polecają.
I świetnie, że – jak to już nieraz u niej bywało – Shafak przenosi nas w swoim dziele do różnych miejsc, różnych czasów. Wiktoriańska Anglia, współczesna Turcja – nie mogę się doczekać lektury.
W ten weekend odpływam. Zanurzam się głęboko w historię o odkrywcach podwodnych głębin, a moją przewodniczką będzie Susan Casey, autorka „Głębi oceanu”.
Nurkowanie, łodzie podwodne, niewyobrażeni mieszkańcy oceanów czy opowieści o ludziach zafascynowanych nieznanym, podwodnym światem chcący odkryć choć jego najmniejszą część, ekstremalne warunki i niewybaczające najdrobniejszych błędów brutalne prawa fizyki, a wszystko to skryte pod warstwą tajemnicy, niepoznanej nawet przez świat nauki.
To wystarczy, żeby poczuć delikatny zawrót głowy, i tworzy, przynajmniej dla mnie, jeden z najciekawszych tematów na książki czy dokumenty popularnonaukowe. Nic dziwnego, że odkrywanie najgłębszych i najrozleglejszych obszarów naszej planety, które jako światowa cywilizacja poznaliśmy jedynie w około 20 procentach, pociąga ludzi od wieków, nawet z obecnym stanem rozwoju technologii, pewne rejony na większą skalę są dla nas niedostępne.
Ja jednak dzielnie wyruszam na misję, by dowiedzieć się jak najwięcej, zrozumieć choć trochę, poznać historię i odkryć najdziwniejsze organizmy mieszkające na dnie oceanu, które zapewne bardziej pasowałyby na przybyszów z innej planety. Uciekam wtem, kiedyś może się wynurzę.
A wy? Jakie książki przeczytacie w ten weekend? Dajcie znać w komentarzu.
