James Frey

"Zabijanie rozpoczęło się, ale do końca jeszcze daleko" James budzi się na pokładzie samolotu, nie ma pojęcia jak się tam znalazł, również nie wie, dlaczego jest w tak opłakanym stanie, złamany nos, wybite zęby, pokaleczony, brudny, śmierdzący. Nie wie, co się z nim działo przez ostatnie tygodnie. Dwadzieścia trzy lata i mocne uzależnienie od alkoholu oraz narkotyków. Za namową rodziców zgłasza się do najstarszego ośrodka w USA leczącego uzależnienia. Odwyk ten cieszy się ogromną chlubą, posiada rekordową skuteczność siedemnastu procent wyleczonych. Trafił tam w ostatniej chwili, wystarczyło by jeszcze kilka tygodni takiego ciągu, a był by martwy. Autor opisuje własne doświadczenia z pobytu w takim ośrodku, lecz nie jest to powieść autobiograficzna, wiele wątków zostało podkoloryzowanych i zmienionych, aby powieść mogła być mocniejsza, żeby poruszyła bardziej czytelników, wywarła większe wrażenie. Chciał pokazać, ile trudu wymaga wyjście z bagna zwanym uzależnieniem. Człowiek staje się takim wrakiem, bezmózgowcem, prawdę mówiąc, że nie widzi nic poza własnym nałogiem, do tego stopnia, że po dłuższym czasie niebrania, zwykle rzeczy, artykuły pierwszej potrzeby potrafią cieszyć, człowiek wcześniej tego nie widział, jedyną podstawową rzeczą były używki. Powieść pokazuje nam również, że nawet osoby cieszące się ogromną sławą, czy ludzie na poważnych stanowiskach typu sędzia, prawnik także w to wpadają. Nie liczy się status, władza, pieniądze. Każdy może wsiąknąć w to gówno. Książki tego typu są dla mnie tematem trudnym, czytam je zdecydowanie dłużej, potrzebując w międzyczasie większych przerw, ponieważ sama dwa lata temu skończyłam terapię odwykową. Lecz, mimo to bardzo lubię sięgać po tę tematykę, wczuwać się i przeżywać wszystko wraz z bohaterami. W tę powieść wyczułam się trzy razy mocniej niż w inne tego typu, ponieważ, uzależnienie dobrze zostało tam opisane, wszystkie schematy, problemy, codzienność, z jaką musi zmagać się osoba. Z wieloma sprawami potrafiłam się bardzo mocno utożsamić. James był dla mnie ogromnie motywującą postacią, pokazał jak z pomocą silnej woli można pokonać wszystkie przeciwności losu, nie stosując się do podstawowych regułek, bez których większości nie jest w stanie przetrwać. On miał własne reguły i tylko on decydował o swoim życiu, on za nie odpowiadał w każdym tego słowa znaczeniu. Niestety sposób, w jaki była pisana ta książka mnie trochę zmęczył, początek bardzo mnie zaciekawił, lecz częste powtarzanie słów oraz bardzo, ale to bardzo dużo „i” sprawiło, że miałam ochotę w połowie ją odłożyć. Na całe szczęście dotrwałam do końca i nie żałuję. Ostatnie trzy rozdziały tak mnie pochłonęły, że przestałam zwracać uwagę na sposób pisania, a mocno wczułam się w fabułę. Jest to dla mnie takie 7,5/10. Uważam, że jest godna polecenia każdemu. "Kiedy sięgam po jedną z butelek, coś mówi mi, żebym przestał, że to jest złe, że nie mogę już tego robić, że się zabijam. I tak sięgam. Biorę butelkę, podnoszę do ust i wypijam długi duży łyk, który pali mi usta, przełyk i żołądek. Przez ułamek sekundy czuję się spełniony. Wewnętrzny ból znika. Czuję się odprężony i wypoczęty, pewny siebie i bezpieczny, opanowany i spokojny. Czuję się dobrze. Kurwa mać, czuję się zajebiście. Uczucie znika tak szybko, jak się pojawiło i pragnę go z powrotem. Nie obchodzi mnie co muszę zrobić. Co muszę wziąć, co muszę przejść. Zrobię wszystko. Chcę tylko, żeby wróciło."