Katarzyna Barlińska P.S. Herytiera

Seria ta opowiada historię Victorii Clark i Nathaniela Sheya - ale zupełnie inną niż tą, którą znamy z serii Hell. Pisałam już o tym trochę w poprzednim poście, gdzie opisywałam wrażenia z pierwszej części Bitter. Jak dobrze wiemy, jest to gatunek enemies to lovers osadzony w bogatym, pełnym napięcia i afer środowisku amerykańskiego miasteczka. Faza 2 to kulminacja emocji i chyba tutaj odczułam największe zaangażowanie w fabułę. Wiodącą różnicą między Hell, a Bitter jest to, że w tym przypadku mamy do czynienia z tzw. slow burn'em. Na kulminacyjny moment musimy trochę poczekać, choć po drodze dostajemy wiele smaczków. Podczas czytania aż do teraz sama nie wiem co o niej sądzić. Z jednej strony wciągnęłam się niesamowicie i w ekspresowym (jak na mnie) tempie przeczytałam 3 tomy, a z drugiej było wiele rzeczy, które mnie irytowały. Jedną z tych rzeczy były pewne zachowania głównych bohaterów i powtarzające się schematy. Niektóre dialogi doprowadzały mnie wręcz do białej gorączki...słowa "degenerat" i "słowny wyrys" chyba najbardziej utkwiły mi w pamięci. Książki są naszpikowane emocjami, głównie gniewem, frustracją i złością, dramaturgią...pojawiały się prześwity, gdy relacja i charaktery głównych bohaterów powoli rozkwitywała. Momentami jednak strasznie się to wszystko przeciągało, było to niezwykle irytujące i mocno schematyczne - no ale taki urok enemies to lovers. Mimo wszystko całą serię jak i ostatnią cześć oceniam na 3,5/5. Przywiązałam się do tych postaci i uniwersum ze względu na Hell, więc nie będę owijać w bawełnę, że zupełnie mi się nie podobało czytanie Bitter