Poland first to fight... czyli II wojna światowa

Po prostu lubię tą serię. Oceniam ją pod względem humoru, faktów historycznych itp. Napisana luźnym językiem. Jeśli ktoś lubi historie jak najbardziej do relaksu

Po prostu lubię tą serię. Oceniam ją pod względem humoru, faktów historycznych itp. Napisana luźnym językiem. Jeśli ktoś lubi historie jak najbardziej do relaksu

Książka jest idealna dla osób, które chcą zorientować się, jak wyglądała II wojna światowa. Na jej podstawie można zdecydować, które konkretne zagadnienia i wydarzenia warto zgłębiać bardziej szczegółowo. Polecam ją osobom takim jak ja. Tym, którym w szkole często brakowało czasu na dokładne omówienie II wojny światowej, ponieważ kończył się rok szkolny i nie było już przestrzeni na naukę historii własnego narodu.

Książka jest idealna dla osób, które chcą zorientować się, jak wyglądała II wojna światowa. Na jej podstawie można zdecydować, które konkretne zagadnienia i wydarzenia warto zgłębiać bardziej szczegółowo. Polecam ją osobom takim jak ja. Tym, którym w szkole często brakowało czasu na dokładne omówienie II wojny światowej, ponieważ kończył się rok szkolny i nie było już...

Po lekturze pierwszych części serii z ciekawością sięgnęłam po trzecią — tym razem o II wojnie światowej. Styl Wojciecha Drwniaka, pełen humoru i przystępnego języka, sprawia, że nawet trudne tematy stają się zrozumiałe i wciągające. To świetna pozycja dla każdego, kto chce poznać historię bez cenzury, z dystansem, ale i szacunkiem do faktów.

Po lekturze pierwszych części serii z ciekawością sięgnęłam po trzecią — tym razem o II wojnie światowej. Styl Wojciecha Drwniaka, pełen humoru i przystępnego języka, sprawia, że nawet trudne tematy stają się zrozumiałe i wciągające. To świetna pozycja dla każdego, kto chce poznać historię bez cenzury, z dystansem, ale i szacunkiem do faktów.

Bardzo polecam. Ciekawie napisana, inna niż wszystkie. Dużo faktów, zero bredni i przeciągania.

Bardzo polecam. Ciekawie napisana, inna niż wszystkie. Dużo faktów, zero bredni i przeciągania.

Rewelacyjna seria. świetnie sprawdza się w poszerzaniu wiedzy u licealistów. Dobrze, z dużym poczuciem humoru, lekko napisana, zachęca do czytania.

Rewelacyjna seria. świetnie sprawdza się w poszerzaniu wiedzy u licealistów. Dobrze, z dużym poczuciem humoru, lekko napisana, zachęca do czytania.

Jak wszystkie Drewniaka bardzo dobra,polecam

Jak wszystkie Drewniaka bardzo dobra,polecam

Genialna książka

Genialna książka

Można zarzucić Panu Drewniakowi wiele:prosty czasami, nawet ordynanry język, mało akademicki charakter twórczości. Dla mnie jednakże są to zalety dla których polubiłam się z autorem. Dzięki prostemu językowi wręcz potocznemu czyta się szybko i przyjemnie. Historia przedstawiona w książce jest przyjemna w odbiorze. Zgodzę się z opinią, że taka historia w szkole byłaby dużo przyjemniejsza niż ta serwowana w podręcznikach. Dla mnie Historia Bez Cenzury jest jak najbardziej na tak.

Można zarzucić Panu Drewniakowi wiele:prosty czasami, nawet ordynanry język, mało akademicki charakter twórczości. Dla mnie jednakże są to zalety dla których polubiłam się z autorem. Dzięki prostemu językowi wręcz potocznemu czyta się szybko i przyjemnie. Historia przedstawiona w książce jest przyjemna w odbiorze. Zgodzę się z opinią, że taka historia w szkole byłaby dużo...

Cudna! Dzięki niej dowiedziałam się więcej niż na lekcjach historii w podstawówce.

Cudna! Dzięki niej dowiedziałam się więcej niż na lekcjach historii w podstawówce.

Książka reprezentuje podobny poziom co poprzednia część. Nie mam żadnych zastrzeżeń co do formy, bo ta jest bardzo dobrze dobrana i się sprawdza. Przeszkadzała mi natomiast treść, która miejscami ociekała zbytnim patosem, przez co lektura wydawała się miejscami nudna, a nie powinna.
Stąd też ocena niżej od części 2, chociaż muszę przyznać, że Drewniak ma z czasem coraz lepsze pióro.

Książka reprezentuje podobny poziom co poprzednia część. Nie mam żadnych zastrzeżeń co do formy, bo ta jest bardzo dobrze dobrana i się sprawdza. Przeszkadzała mi natomiast treść, która miejscami ociekała zbytnim patosem, przez co lektura wydawała się miejscami nudna, a nie powinna.
Stąd też ocena niżej od części 2, chociaż muszę przyznać, że Drewniak ma z czasem coraz...