Profil użytkownika: Zoltar

Więc mówicie, że na innych planetach także są ludzie? Może i są; gdzieś muszą być w końcu.

Więc mówicie, że na innych planetach także są ludzie? Może i są; gdzieś muszą być w końcu.

Anarchizm istnieje od prawie dwóch wieków i nie ma się za bardzo czym pochwalić, więc czemu mielibyśmy się nad nim pochylać teraz? Ponieważ – brzmi odpowiedź – bezdyskusyjnie nadszedł jego czas. Wraz z rozwojem populizmu i upadkiem kapitalizmu mamy jeszcze większą niż kiedykolwiek potrzebę wizji społecznej, która wykracza poza nieuchronny dualizm neoliberalizmu i totalitaryzmu, takiej, która byłaby w stanie zaangażować i połączyć nas pod każdym względem, od poziomu lokalnego do globalnego. Chociaż w pełni rozwinięte społeczeństwo anarchistyczne wydaje się prawie niemożliwe do stworzenia lub utrzymania, to zasadnicze założenie anarchizmu, że powinniśmy wspierać demokrację, jednocześnie dzieląc się w większym stopniu dobrami, nie może być bardziej trafne. Daje nam do zrozumienia, że kiedy, jak przystało na zwierzęta społeczne, przyjmiemy ten obowiązek, to możemy stać się bardziej skutecznymi, empatycznymi i spełnionymi istotami społecznymi.

Anarchizm istnieje od prawie dwóch wieków i nie ma się za bardzo czym pochwalić, więc czemu mielibyśmy się nad nim pochylać teraz? Ponieważ ...

Dla kreteńskiego dżentelmena z r. 2500 przed Chr. żelazo było rzadkim metalem, który spadał z nieba i był raczej przedmiotem podziwu niż codziennego użytku (...). Koń był dla Kreteńczyka stworzeniem zgoła legendarnym, rodzajem nadosła, który przebywał gdzieś w posępnych krajach północnych, daleko za Czarnym Morzem (...). Italia była wówczas pustą krainą pokrytą gęstymi lasami; smagli Etruskowie nie przywędrowali tam jeszcze ze swych siedzib w Azji Mniejszej. I być może pewnego dnia ten dżentelmen kreteński przyszedł do portu i ujrzał tam jeńca, który zwrócił jego uwagę (...). Być może nasz Kreteńczyk próbował z nim mówić i posłyszał odpowiedź w jakimś niezrozumiałym szwargocie (...) był to Aryjczyk, dziwny zaś szwargot, jakim się posługiwał, miał się z biegiem czasu zróżnicować w sanskryt, język perski, grecki, łaciński, niemiecki, angielski - większość głównych języków świata.

Dla kreteńskiego dżentelmena z r. 2500 przed Chr. żelazo było rzadkim metalem, który spadał z nieba i był raczej przedmiotem podziwu niż cod...

(...) masa czystego złota, jakie może powstać podczas zderzenia się dwóch gwiazd neutronowych, jest co najmniej dziesięciokrotnie większa od masy Księżyca. Prawdę mówiąc, niemal całe wszechświatowe zapasy tego cennego metalu - włącznie ze złotem w twojej obrączce, bransoletce czy zegarku - powstały zapewne w wyniku zderzeń gwiazd neutronowych.

(...) masa czystego złota, jakie może powstać podczas zderzenia się dwóch gwiazd neutronowych, jest co najmniej dziesięciokrotnie większa od...

Każdy eksplorator powinien umieć pić, powiada Gaisseau. Przypomina anekdoty o księdzu Sauzinie, biskupie Papuasów, który na audiencji pytał młodego misjonarza: - Pijesz, mój synu? - Nie, ojcze. - Palisz, mój synu? - Nie, ojcze. - A więc musisz nauczyć się jednego i drugiego, bo tutaj nie będziesz miał nic innego do roboty.

Każdy eksplorator powinien umieć pić, powiada Gaisseau. Przypomina anekdoty o księdzu Sauzinie, biskupie Papuasów, który na audiencji pytał ...

I oto pomiędzy człowiekiem a zwierzętami nawiązywała się nić sympatii, budził się w głębi żal zabijania ich i wreszcie wytwarzało się głębokie ich umiłowanie. (...) Myśliwy zawieszał wtedy strzelbę na ścianie, zamieniał ją niejednokrotnie na aparat fotograficzny i odtąd zbliżał się do zwierząt nie po to, aby im śmierć zadawać, lecz by je poznać bliżej, by je zrozumieć. Znajdował też często u nich to, czego na próżno szukał między ludźmi, bezinteresowne przywiązanie i przyjaźń. [Edward Lubicz-Niezabitowski w przedmowie do "Bichos, moi brazylijscy przyjaciele" 1931].

I oto pomiędzy człowiekiem a zwierzętami nawiązywała się nić sympatii, budził się w głębi żal zabijania ich i wreszcie wytwarzało się głębok...

Schodzimy na wybrzeże, gdzie czeka już piroga Matahi. Kilka pchnięć wiosłem i jesteśmy na pokładzie "Matahiwy". Odkąd otrzymałem w Dolinie Wawau list od Taio, nie mogę się pozbyć uczucia, że czeka mnie ciężkie rozstanie. Istotnie, trudno tu być wiernym ludziom i wyspom. Wędrując z jednej wyspy na drugą człowiek się zakochuje w każdej, przywiązuje do coraz nowych ludzi. I dlatego każdorazowe pożegnanie staje się swego rodzaju dramatem. Za każdym razem śpiewane są pożegnalne pieśni, za każdym razem spadają do wody pożegnalne wieńce kwiatów. Bo nie można nie kochać tych wysp, bo nie można nie lubić i nie szanować ich mieszkańców.

Schodzimy na wybrzeże, gdzie czeka już piroga Matahi. Kilka pchnięć wiosłem i jesteśmy na pokładzie "Matahiwy". Odkąd otrzymałem w Dolinie W...

Pałace Dariusza i Kserksesa wznoszą się jeszcze nad równiną, ku podziwowi przejeżdżającego wędrowca. Ich sale zachowały się tak dobrze, że o zachodzie nietrudno wywołać duchy tych, którzy odeszli. Całopalenie, jakie świadomie wyprawił tu Aleksander, nie tylko nie dokończyło dzieła zniszczenia, ale, przeciwnie, zabezpieczyło dla nas, nie tknięte właściwie, wspaniałe płaskorzeźby, których piękno może dziś wreszcie konkurować z greckimi. (...) Od chwili gdy Aleksander spalił Persepolis, upłynęły dwadzieścia trzy stulecia; dziś, dzięki połączonym wysiłkom archeologa, filologa i historyka, Persja Achemenidów powstała wreszcie z martwych.

Pałace Dariusza i Kserksesa wznoszą się jeszcze nad równiną, ku podziwowi przejeżdżającego wędrowca. Ich sale zachowały się tak dobrze, że o...

Nie wierzę też w porzekadło, wedle którego »vox populi« to »vox Dei«, a kiedy społeczeństwo coś powie, to przemawia przez nie mądrość głębinna. Zdrowy rozsądek i rozum zdają mi się dzisiaj znajdować w odwrocie.

Nie wierzę też w porzekadło, wedle którego »vox populi« to »vox Dei«, a kiedy społeczeństwo coś powie, to przemawia przez nie mądrość głębin...