Kryzys narracji i inne eseje

dystopia o potężnym kryzysie komunikacji, porozumienia, bliskości... o braku odwagi do filozofii, braku odwagi do dotyku, braku odwagi do opowiadania...

opowiadanie zastąpione zostało narratywem, danymi, zbiory danych zabijają opowieść, narrację... w ten sposób traci się wspólnota opowieści, tworzy się społeczeństwo informacyjne, gdzie opowieści stają się dodatkiem marketingowym, a nie nośnikiem znaczeń... społeczeństwo informacyjne, które nie potrafi tworzyć narracji, które łączą ludzi... wytwarza się samotność oraz znika demokracja...

kapitalizm przejął narrację i zamienił ją w storytelling oraz storyselling, narzędzia reklamy i sprzedaży...

sama zaś historia kryzysu narracji ma długie korzenie, sięgające modernizmu i rozpadu wielkich opowieści (które miały być wytwornikiem zagrożeń)...

dystopia o potężnym kryzysie komunikacji, porozumienia, bliskości... o braku odwagi do filozofii, braku odwagi do dotyku, braku odwagi do opowiadania...

opowiadanie zastąpione zostało narratywem, danymi, zbiory danych zabijają opowieść, narrację... w ten sposób traci się wspólnota opowieści, tworzy się społeczeństwo informacyjne, gdzie opowieści stają się dodatkiem...

Trochę stary luddysta krzyczący na (cyfrową) chmurę, trochę błyskotliwych przemyśleń, trochę męczenie buły, trochę psychoanalitycznych i pseudonaukowych głupot. Trudno powiedzieć czy polecam.

Trochę stary luddysta krzyczący na (cyfrową) chmurę, trochę błyskotliwych przemyśleń, trochę męczenie buły, trochę psychoanalitycznych i pseudonaukowych głupot. Trudno powiedzieć czy polecam.

Świetna.

Świetna.

Bardziej podobały mi się jego "Społeczeństwo zmęczenia" i "Niedorzeczy" choć ta w dalszym ciągu genialnia. Szczególnie przypadły mi do gustu rozdziały o tytułowym kryzysie narracji czyli ostatnie 70 stron.

Bardziej podobały mi się jego "Społeczeństwo zmęczenia" i "Niedorzeczy" choć ta w dalszym ciągu genialnia. Szczególnie przypadły mi do gustu rozdziały o tytułowym kryzysie narracji czyli ostatnie 70 stron.

Nasz ulubiony krytyk nowoczesności biadoli nad upadkiem starej, dobrej, epickiej opowieści jako spoiwa wspólnot.
I do naszych serc to wyjątkowo trafia. Żyjemy bowiem jako cząstki społeczeństwa, które już chwile temu przestało mieć wspólne bajki do opowiadania przy ogniskach i co wydaje się tego dość naturalną konsekwencją już przy owych ogniskach zwyczajnie nie siada, nie mając właściwie poza wspólną gramatyką i fleksją, żadnych innych narzędzi do budowy wspólnej tożsamości. Najmłodszym pokoleniom podając swoje flagowe dotychczas narracje wyłącznie w wybranych starannie przez ministerstwo edukacji fragmentach, tak aby młodych głów nie przeciążać, ciężką duchową strawą nie zamęczać.

Nasz ulubiony krytyk nowoczesności biadoli nad upadkiem starej, dobrej, epickiej opowieści jako spoiwa wspólnot.
I do naszych serc to wyjątkowo trafia. Żyjemy bowiem jako cząstki społeczeństwa, które już chwile temu przestało mieć wspólne bajki do opowiadania przy ogniskach i co wydaje się tego dość naturalną konsekwencją już przy owych ogniskach zwyczajnie nie siada, nie...

Niełatwa lektura. Nieprzyjemna, bo [wszystko wskazuje na to, że] zdziera wszystkie 7 "wygodnych" zasłon dobrego mniemania o sobie i świecie.
Jeśli to, co pisze, jest Prawdą - to wiele powieści dystopijnych niezauważalnie (ale nie dla tego filozofa:) staje się rzeczywistością.
Niełatwa lektura. Język, zgodnie z tematem, trudny, choć zrozumiały nawet dla kogoś, kto stosunkowo rzadko ma do czynienia z tekstem dziedzinowym.
Słownik się przydaje. Przy czym niekiedy pojęcia trzeba przyporządkować kontekstowi, np. panoptikum czy pornografia.
Warta czasu (nie spieszyć się) i uwagi.

Niełatwa lektura. Nieprzyjemna, bo [wszystko wskazuje na to, że] zdziera wszystkie 7 "wygodnych" zasłon dobrego mniemania o sobie i świecie.
Jeśli to, co pisze, jest Prawdą - to wiele powieści dystopijnych niezauważalnie (ale nie dla tego filozofa:) staje się rzeczywistością.
Niełatwa lektura. Język, zgodnie z tematem, trudny, choć zrozumiały nawet dla kogoś, kto...

Bardzo mądra, przenikliwa analiza cyfrowej rzeczywistości i jej wplywu na człowieka z odniesieniem do literatury i filizofii.

Bardzo mądra, przenikliwa analiza cyfrowej rzeczywistości i jej wplywu na człowieka z odniesieniem do literatury i filizofii.

Dużo lepsza niż "Społeczeństwo zmęczenia...". Mniej powtórzeń, mniej dziadersowych wrzutek. Ciekawe spostrzeżenia. I mniej mesjańskiego tonu nieznoszącego sprzeciwu i wątpliwości.

Dużo lepsza niż "Społeczeństwo zmęczenia...". Mniej powtórzeń, mniej dziadersowych wrzutek. Ciekawe spostrzeżenia. I mniej mesjańskiego tonu nieznoszącego sprzeciwu i wątpliwości.

Świetne, zwłaszcza ostatni, tytułowy zbiór esejów Kryzys narracji. Przekaz Hana jest prosty i dosadny, również z powodu konstrukcji zdań, jakie ma w nawyku budować; lecz to przede wszystkim poprzedzony bardzo wnikliwą analizą krajobraz naszej coraz bardziej fragmentarycznej kultury i infokratycznej myśli politycznej. Niezmiennie polecam (jako, iż sama bronię tezy, że pomimo efektu flynna, w wielu aspektach raczej głupiejemy :))

Świetne, zwłaszcza ostatni, tytułowy zbiór esejów Kryzys narracji. Przekaz Hana jest prosty i dosadny, również z powodu konstrukcji zdań, jakie ma w nawyku budować; lecz to przede wszystkim poprzedzony bardzo wnikliwą analizą krajobraz naszej coraz bardziej fragmentarycznej kultury i infokratycznej myśli politycznej. Niezmiennie polecam (jako, iż sama bronię tezy, że pomimo...

"Kryzys narracji i inne eseje" nie rzucił mnie na kolana tak jak "Społeczeństwo zmęczenia i inne eseje", ale nadal z większością tez mogę sympatyzować, pewnie nie ze względu na jakąś wysmakowaną argumentację intelektualną (bo w gruncie rzeczy jest to dość prosty, choć nowatorski w niektórych aspektach sceptycyzm wobec technologii i mediów cyfrowych we współczesności),ale pewnie ze względu na jakieś powinowactwo z (czasami niezbyt uświadomionymi) przemyśleniami własnymi (i z własną praktyką życiową).
Han diagnozuje przede wszystkim współczesną epokę (charakteryzowaną przez media cyfrowe) jako transparentną. Dochodzi do przemieszania się – uprzednio oddzielonych – sfer prywatnej i publicznej (s. 11),przykładowo nie ma już sfery wolnej od pracy, skoro zawsze mamy ze sobą laptopa (s. 38). Media cyfrowe – w odróżnieniu od elektronicznych – nie czynią ludzi biernymi odbiorcami; każdy może (i powinien) bowiem uczestniczyć, ma swój profil (w mediach społecznościowych),nad którym nieustannie pracuje, nieustannie zabiega o uwagę (s. 18-19),innymi słowy: jest to kolejne pole samowyzysku (s. 48). W odróżnieniu od społeczeństwa dyscyplinarnego nie ma już przymusu, zewnętrznego zakazu/nakazu, nie ma tłamszenia wolności, lecz raczej smart reżim zinternalizowanego przymusu dzielenia się sobą (s. 145-146). Jest to nagie życie, które nie jest już poddawane refleksji, lecz raczej optymalizowane (s. 165).
Oczywiście ma to swoją funkcję. Życie nie jest już refleksyjną opowieścią (tytułową narracją),lecz raczej mierzalnym, cyfrowym protokołem (s. 158-160). Można swobodnie zbierać informacje o nas samych, zwłaszcza dotyczących naszych nieświadomych reakcji, w celu wykorzystania biznesowego. Tytułowe narracje służą jedynie sprzedawaniu rzeczy (s. 198). Jednocześnie jakakolwiek teoria, próbująca wyjaśnić związki przyczynowe nie jest w epoce big data już konieczna, wystarczą korelacje (s. 70, 182). W istocie zatem (Han parafrazuje tutaj Schmitta) suwerenny jest ten, kto dysponuje informacjami w sieci (s. 85).
Interesujące były refleksje o wpływie na społeczeństwo i politykę. Chorujemy od nadmiaru informacji, którymi media cyfrowe nas bombardują, co w zasadzie może prowadzić do paraliżu decyzyjnego (s. 56-57). Być może dlatego sprawdza się komunikacja oparta na emocjach, opiniach i odczuciach, których nie trzeba jakkolwiek uzasadniać. Brak racjonalności komunikacyjnej może jednak prowadzić do plemiennej dyktatury tożsamości (s. 107). W gruncie rzeczy Trump staje się najlepszym wyrazicielem tego typu myślenia – nie ma już prawdy (ani troski o nią),nie ma racjonalności: można lekceważyć te kategorie (s. 119, 127-129). Wyrazem tych zjawisk jest także proces mikrotargetowania w kampaniach wyborczych, który sprowadza ludzi do „głosującego bydła”, gdzie nie ma już programów politycznych (s. 94),będących jednak pewną koherentną narracją o przyszłości (s. 198).

"Kryzys narracji i inne eseje" nie rzucił mnie na kolana tak jak "Społeczeństwo zmęczenia i inne eseje", ale nadal z większością tez mogę sympatyzować, pewnie nie ze względu na jakąś wysmakowaną argumentację intelektualną (bo w gruncie rzeczy jest to dość prosty, choć nowatorski w niektórych aspektach sceptycyzm wobec technologii i mediów cyfrowych we współczesności),ale...