Jak ryba w wodzie

Od jakiegoś czasu chciałam zapoznać się z twórczością pana Llosy, ale jakoś nie miałam okazji. Kiedy po pewnym czasie mogłam sięgnąć po autobiografię autora, bardzo się ucieszyłam, zastanawiając się tylko czy rozpoczynając swoją przygodę akurat z tym noblistą powinnam zaczynać od akurat tej książki. Czy żałuję tej decyzji?

Książkę można podzielić niejako na dwie części. Pierwsza to wspomnienia przed rokiem 1987 (rozdziały nieparzyste). Tutaj poznajemy losy autora, jego dzieciństwo, trudne relacje z ojcem, pierwsze miłości i poważne związki i przede wszystkim to co uczyniło go pisarzem. Piszę "uczyniło", bo sam Llosa zwraca uwagę na to, że jego życie wpływa na późniejszą twórczość, dlatego fani z pewnością znajdą odniesienia do wcześniejszych pozycji wydawniczych. Nieco mi tutaj zabrakło wyraźniejszego ukazania pewnej naiwności, którą traci się wraz z wiekiem, choć ma to też swoje dobre strony. Najbardziej w tej części podobało mi się to że poznajemy inspiracje i gust czytelniczy przyszłego noblisty, dzięki czemu sama uzupełniłam swoją listę przyszłych lektur o kilka klasyków.

Druga część pozycji (rozdziały parzyste) ujawnia sferę, z istnienia której pewnie część czytelników nie zdaje sobie nawet sprawy. Otóż Mario Vargas Llosa działał jako polityk. W książce poznajemy przede wszystkim okres, w którym autor ubiega się o prezydenturę Peru na czele Frontu Demokratycznego. Czytelnik ma okazję nie tylko poznać kuluary prawdziwej polityki ale i sytuację ekonomiczną i społeczną ludności tego kraju. Co ciekawe Llosa inspirował się jednym z polskich polityków. Którym? Tego dowiecie się z książki.

Książka generalnie mnie nieco rozczarowała, ale to tylko dlatego, że nie znam dobrze realiów polityki Peru i w niektórych momentach czułam się nieco zagubiona. Niemniej jednak wiem, że na pewno sięgnę po inne książki Pana Llosy.

Książka dobra, trochę nudnawe fragmenty - chociaż to niemal połowa książki - dotyczące kampanii prezydenckiej Mario. Partyjek taka ilość że trzeba prowadzić notatki. Natomiast ciekawe są wspomnienia z czasów dzieciństwa. Jego relacje z Ojcem, który poznany dość późno nigdy nie był osobą o której choć raz wyraziłby się noblista ciepło.
Jednak lubię czytać książki o pisarzach jak i o samych książkach, moment śledzenia inspiracji napisanych dzieł jak choćby "Rozmowy w Katedrze".

Sięgnęłam po tę książkę z kilku powodów: podobało mi się to, co słyszałam w radiowej trójce (wspomnienia były czytane), autorem jest laureat najważniejszej literackiej nagrody, przeczytałam kilka zachęcających uwag na jej temat w Internecie. Nie zawiodłam się, uzupełniłam wiedzę o autorze (niektóre wspomnienia drastyczne) i jeśli zastanawiałam się, czy powinnam przeczytać jakąś jego powieść, to pozbyłam się wątpliwości. Llosa jest twórcą, po którego dzieła na pewno sięgnę.

LLosa powieści pisze cudowne, jednak poglądy polityczne ma (miał) naiwne. Zawiodłem się na tym, ale książkę warto przeczytać, mimo wszystko.

Ponieważ wiele z wątków autobiograficznych Llosa przedstawia w swoich powieściach, pomyślałam, że może najpierw przeczytać powieści, a potem sprawdzić co zostało wzięte z życia. Chociaż w drugą stronę też może być ciekawie.

swietna