Aktualności
2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2024
2012
2010
Powiązane treści
Życie Keith Richards 
Autobiografia gitarzysty The Rolling Stones.
Czytało mi się całkiem nieźle, choć były momenty jakby nudniejsze. Zwykle w autobiografiach niezbyt lubię początki, czyli dzieciństwo bohatera. Tu było podobnie choć całe szczęście ten fragment nie był zbyt długi.
Momentami trochę dziwna narracja, lekko chaotyczna. Do tego niektóre sprawy i wydarzenia opisane tak, jakby czytelnik już na pewno coś o nich wiedział i tylko Richards opisuje je ze swojej perspektywy.
W biografiach i autobiografiach muzyków zawsze najbardziej interesuje mnie właśnie ta "muzyczna" część. Tu faktycznie najciekawsze były początki. Inspiracje Richardsa, nauka gry na gitarze. Opanowanie nowych technik i nagrywanie wczesnych płyt. Mam wrażenie, że im bliżej współczesności tym mniej szczegółów się pojawiało dotyczących muzyki i nagrywania płyt.
Richards nie pomija wspomnień związanych z używkami. Może dlatego tych muzycznych z czasem robiło się mniej.
Czytało się przyjemnie. Ogólnie warto przeczytać, jak wpadnie w ręce, bo postać ciekawa. Chyba nie tylko dla fanów Stonesów.
Życie Keith Richards
To nie było zwyczajne życie (pardon, nie jest!),ale t dobrze, bo powstała fascynująca opowieść. O muzyce przede wszystkim, o gitarach, o narkotykach, kobietach, miłości, scenie, fascynacjach, rodzącym się konflikcie, The Beatles, detoksie, Jamajce, jah, kradzieżach, oszustwach Jest i instrukcja zażywania kwasu, gry na gitarze. Gdzieś w tle są olbrzymie pieniądze, które zarobił Keith Richards i o których potrafi mówić lekko, bez skrępowania i specjalnego podniecania się fortuną (ma, bo zarobił, wiec wydaje. proste?). Mr. Richards rysuje też siebie jako mózg Stones'ów -zasłużenie!
Jest i kropla dziegciu, czyli audiobook. Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że pan Jan Peszek sięgnął po łatwe pieniądze i tak do tego podszedł - czyta niechlujnie, jakby za karę. To się potem sprawdza, gdy się przyzwyczaisz do tej maniery, niemniej irytuje (tłumaczyłem sobie to, usprawiedliwiając niejako pana Jana: że to maniera korespondująca do stylu życia Keitha Richardsa).
Pan Jan jest mocno na bakier z angielskim, którego "Czikago", przekręcanie słów, tytułów, mylenie się i taka zwyczajna językowa niechlujność drażnią. Halo, przecież ja za tego audiobooka zapłaciłem. Ty tego nie rób. Pożycz, albo kup książkę.
