Tańcząc. Rozmowy o kryzysie i przemianie

Świetna, sięgnęłam po nią w dobrym momencie mojego życia. Jedna z niewielu książek „psychologicznych” w której nie miałam poczucia przegadania tematów i lania wody. Każdy rozdział wnosił coś nowego i był potrzebny. Mam masę znaczników w książce, zapisanych inspiracji i nazwisk które autorzy przytaczali. Widziałam opinie o tym, że ta książka jest pesymistyczna i przygnębiająca - dla mnie jest po prostu bardzo szczera i prawdziwa. A w tej szczerości znalazłam coś pokrzepiającego i dającego nadzieję.

Świetna, sięgnęłam po nią w dobrym momencie mojego życia. Jedna z niewielu książek „psychologicznych” w której nie miałam poczucia przegadania tematów i lania wody. Każdy rozdział wnosił coś nowego i był potrzebny. Mam masę znaczników w książce, zapisanych inspiracji i nazwisk które autorzy przytaczali. Widziałam opinie o tym, że ta książka jest pesymistyczna i...

Nic odkrywczego. Tytuł nie za wiele ma wspólnego z treścią. Kolejna pseudo-psychologiczna książka. Szkoda czasu.

Nic odkrywczego. Tytuł nie za wiele ma wspólnego z treścią. Kolejna pseudo-psychologiczna książka. Szkoda czasu.

Interesująca książka, autor podaje wiele przykładów, ciekawa forma, to taka bardziej rozmowa niż suche fakty.

Interesująca książka, autor podaje wiele przykładów, ciekawa forma, to taka bardziej rozmowa niż suche fakty.

Ciekawa pozycja. Jedno ale. Czemu nie zredagowano tej okropnej kalki językowej, która przewija się jak mantra "to jest o tym, że" w miejsce "tu chodzi o to, że". Bombarduje to człowieka masowo w podcastach, a teraz jeszcze w książce. Trochę zaniedbanie językowe.

Ciekawa pozycja. Jedno ale. Czemu nie zredagowano tej okropnej kalki językowej, która przewija się jak mantra "to jest o tym, że" w miejsce "tu chodzi o to, że". Bombarduje to człowieka masowo w podcastach, a teraz jeszcze w książce. Trochę zaniedbanie językowe.

Przyjemna

Przyjemna

Zwykle nie piszę opinii ale dając ocenę 1 czuję się zobowiązana. Książka o kompletnie wprowadzającym w błąd tytule, raczej powinna się nazywać zbiorem cytatów z innych twórców. Wynurzenia autora poza bezpośrednimi cytatami zdradzają brak zrozumienia lub znajomości faktów w wielu dziedzinach. No właśnie, dziedzinach… książka o wszystkim i o niczym. Okładkowe obietnice zupełnie niespełnione. Nie polecam bardzo, ani jako rozrywkę ani jako narzędzie rozwoju a już na pewno nie polecam jako źródło wiedzy.

Zwykle nie piszę opinii ale dając ocenę 1 czuję się zobowiązana. Książka o kompletnie wprowadzającym w błąd tytule, raczej powinna się nazywać zbiorem cytatów z innych twórców. Wynurzenia autora poza bezpośrednimi cytatami zdradzają brak zrozumienia lub znajomości faktów w wielu dziedzinach. No właśnie, dziedzinach… książka o wszystkim i o niczym. Okładkowe obietnice...

Czasem dość pesymistyczna. Przez to czasem wydawała mi się gorzka w odbiorze

Czasem dość pesymistyczna. Przez to czasem wydawała mi się gorzka w odbiorze

Została mi polecona i bałam się, że to poradnik w stylu "jak żyć", ale jest to raczej analiza i odwołanie do różnych tradycji filozoficznych i kulturowych. Otwiera oczy i pomaga szerzej spojrzeć na siebie, świat i mechanizmy, którym podlegamy.

Została mi polecona i bałam się, że to poradnik w stylu "jak żyć", ale jest to raczej analiza i odwołanie do różnych tradycji filozoficznych i kulturowych. Otwiera oczy i pomaga szerzej spojrzeć na siebie, świat i mechanizmy, którym podlegamy.

Lektura tej książki jest dla mnie przykładem jak ideologia może zepsuć wartościową pozycję. Bo pomimo wielu uwag, książka zawiera ogrom mądrości. A wtrącenia o polityce, ekologii i ideologiach psują uniwersalność przekazu. No bo co wspólnego z kryzysem psychologicznym ma to na jaką z partii głosuje czytelnik?

Lektura tej książki jest dla mnie przykładem jak ideologia może zepsuć wartościową pozycję. Bo pomimo wielu uwag, książka zawiera ogrom mądrości. A wtrącenia o polityce, ekologii i ideologiach psują uniwersalność przekazu. No bo co wspólnego z kryzysem psychologicznym ma to na jaką z partii głosuje czytelnik?

Bartłomiej Dobroczyński jest psychologiem, profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Psychologii UJ, członkiem zespołu miesięcznika „Znak”, autorem i współautorem kilkunastu książek i esejów. Agnieszka Jucewicz jest dziennikarką, autorką i współautorką książek o tematyce psychologicznej.
„Tańcząc” to rozmowa Dobroczyńskiego i Jucewicz na temat szeroko pojętego kryzysu, w której zastanawiają się nad możliwościami wyjścia z kryzysów, nawiązując do publikacji naukowych i kulturalnych, a także swoich doświadczeń.
Bardzo podobała mi się forma wywiadu, ponieważ jest dla mnie trochę lżejsza i bardziej przystępna niż np. poradnik czy publikacja naukowa, a jednocześnie poruszane tematy są wartościowe i istotne. Czytanie rozmowy dwóch tak zaangażowanych w tematykę kryzysu osób było dla mnie przyjemne, odświeżające, refleksyjne i angażujące. Mimo wszystko, to nie jest zwykła pogawędka, ale przedstawienie trudnego i generalnie społecznie nieakceptowanego tematu w bardziej przystępnej dla czytelnika i czytelniczki formie. Sam kryzys jest z jednej strony (generalnie) bagatelizowany i jednocześnie stanowi bardzo dużą część naszego życia, a Jucewicz i Dobroczyński normalizują go i zachęcają do mądrego dbania o siebie w tym stanie. Dla mnie ta książka to przypomnienie i pocieszenie, że kryzys jest normalny, wszyscy go doświadczają i jest to jeden ze stanów, którym można się opiekować i z tego powodu będę do niej wracać co jakiś czas.
---
https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

Bartłomiej Dobroczyński jest psychologiem, profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Psychologii UJ, członkiem zespołu miesięcznika „Znak”, autorem i współautorem kilkunastu książek i esejów. Agnieszka Jucewicz jest dziennikarką, autorką i współautorką książek o tematyce psychologicznej.
„Tańcząc” to rozmowa Dobroczyńskiego i Jucewicz na temat szeroko pojętego kryzysu, w...