Lubimyczytać.pl to:
społeczność 372 tys. zakochanych w książkach
ponad 662 tys. recenzji
ponad 220 tys. książek
własna biblioteczka
system rekomendacji
Okładka książki Tatiana i Aleksander

Tatiana i Aleksander

Autor:
szczegółowe informacje
seria/cykl wydawniczy
Jeździec Miedziany tom 2
wydawnictwo
śWIAT KSIĄŻKI
data wydania
ISBN
9788324707669
liczba stron
544
kategoria
romans
język
polski
typ
papier
7.94 (2498 ocen i 255 opinii)

Opis książki

Druga część trylogii o wielkiej miłości Rosjanki i Amerykanina. Wcześniejsze losy Aleksandra i jego rodziców, amerykańskich komunistów Akcja w Bostonie lat 1930. i w zSRR czasu wojny. Rodzina Barringtonów, zaślepiona ideami komunizmu, przenosi się w latach 1930. z Bostonu do wyidealizowanego zSRR, nie wiedząc, co czeka ją pod rządami S

 

Inne wydania

Polecamy

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie i aktywności czytelników
książek: 135
Marlena | 2013-06-01
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 maja 2013

w porównaniu z częścią pierwszą jestem troszkę zawiedziona, chociaż gdybym nie przeczytała pierwszej części tą pewnie oceniłabym jako świetną. Dużo "powtórek" z "Jeźdźca miedzianego". Akcja toczy się w Ameryce; życie Tatiany i wojenne losy Aleksandra. Ich wielka miłość zachęca do marzeń i łez... Polecam

książek: 1420
Booka | 2014-01-12
Przeczytana: 12 stycznia 2014

DRUGI TOM trylogii "Jeździec Miedziany".
Druga część losów "Tatiany i Aleksandra" (tak dobrze znanych nam z pierwszego tomu "Jeźdźca Miedzianego" pani Simons), z pewnością przedstawia niezłomność i upór w walce o miłość. O miłość nieśmiertelną. Taką miłość, która potrafi przetrwać wszystko - nawet wszelkie przeciwności jakie zgotował jej los.

Tak samo, jak w przypadku pierwszego tomu, tak i tutaj mamy podział na Księgi.

W Księdze pierwszej o tytule "Druga Ameryka", oprócz dalszego ciągu losów Tatiany i Aleksandra autorka zamieściła też fragmenty sprzed czasów opisanych w "Jeźdźcu Miedzianym". Pierwsze rozdziały ciągną się niestety niemiłosiernie. I wygląda to mniej więcej tak: opis dalszych losów Tatiany, później podrozdział z dalszymi losami Aleksandra po czym następuje powrót do przeszłości Aleksandra, gdzie autorka opisuje wszystko to, co działo się podczas jego wyjazdu z rodzicami do Rosji. I tak w koło Macieju przez całą pierwszą Księgę - co według mnie wprowadziło trochę niepo...

książek: 187
AniaW | 2013-09-01
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 05 sierpnia 2013

Kontynuacja "Jeźdźca miedzianego". Pisana w moim ulubionym "skocznym" stylu-raz jesteśmy u Tatiany w USA, raz u Aleksandra w ZSRR, a raz cofamy się w czasie, by poznać dokładną historię życia Szury.
Równie piękna opowieść, jak pierwsza część.
Tatian po udanej ucieczce do Stanów zaczyna pracę w szpitalu. Razem z synkiem mieszkają w jednej ze szpitalnych sal. Ciągle nie może się pogodzić ze śmiercią męża. Nikt nie jest jednak w stanie udzielić jej o nim żadnych informacji.
W tym samym czasie Aleksander jest w więzieniu, oskarżony o zdradę stanu walczy o życie. Udaje mu się uniknąć stracenia, dostać się do kompanii karnej i wyruszyć na front. Jest dzielny i odważny, ale myśl o tym, że nie wie co dzieje się z Tatianą nie daje mu spokoju. Brakuje amunicji, brakuje ludzi, co jeszcze złego może go spotkać?
Czy Tatianie uda się dowiedzieć czegoś o nim? Czy kiedykolwiek ich drogi znów się połączą?
Warto!!! Daje Wam na to moje słowo ;)

Polecam
Anka

książek: 4888
allison | 2011-04-18
Przeczytana: lipiec 2010

Jak w przypadku pierwszej części trylogii - piękna i jedna z najpiękniejszych powieści, jakie przeczytałam...

książek: 486
Paula | 2013-08-10
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, sagi
Przeczytana: 10 sierpnia 2013

Nie jest tak, że nie podobała mi się ta książka ale powiem szczerze, że spodziewałam się czegoś więcej po tej trylogii choć przede mną jeszcze trzecia część pewnie ją przeczytam ale nie koniecznie już. Trudno mi powiedzieć co mnie rozczarowało w tej powieści. Po prostu dla mnie nie ma tej iskry.

książek: 708
fiszunia | 2011-07-05
Przeczytana: 05 lipca 2011

„Wiele minęło, wiele trwa – i chociaż już nie jesteśmy mocą tą, co niegdyś ziemią i niebem trzęsła, czym jesteśmy… związkiem mężnych serc… silnych pragnieniem, by się z losem zmagać, szukać, znajdować, wędrować do końca” [„Tatiana i Aleksander” s. 543]

Jak mocno można kochać, jak wiele bólu, rozpaczy, cierpienia można znieść dzięki miłości, jak długo można czekać i tęsknić, jak silna może być nadzieja… Druga cześć trylogii „Jeźdźca Miedzianego” o pięknym uczuciu dwojga nie mogących żyć bez siebie ludzi jest tak piękną opowieścią o sile miłości, opowieścią tak niezwykłą, tak niewiarygodną, że aż chce się czytać więcej i więcej.

Tatianie udało się cudem uciec ze Związku Radzieckiego do ojczyzny ukochanego męża, jednak co z tego, że jest bezpieczna, ma przy sobie ukochanego synka i grono przyjaciół, skoro połowa jej serca umarła wraz z wręczonym jej aktem zgonu Aleksandra. Jednak coś nie pozwala jej zapomnieć, coś nie daje spokoju, kobieca intuicja nie pozwala się zwieść rozsądkowi, kt...

książek: 331
magdalena | 2013-08-02
Na półkach: Ulubione, Przeczytane
Przeczytana: 17 lipca 2013

Nie mogłam się doczekać kiedy przeczytam II część trylogii P.Simons. Bałam się jednak, że nie będzie tak dobra jak pierwsza - no i pozytywnie mnie zaskoczyła. Styl tak samo lekki, więc szybko się ją czyta. Niesamowite opisy, ciekawe charaktery,a losy bohaterów nawet bardziej wciągają niż w części I. Mogę śmiało powiedzieć,że zakochałam się w obu książkach i pewnie jeszcze do nich wrócę. Gorąco polecam!

książek: 2279
kasandra_85 | 2011-12-21
Przeczytana: grudzień 2011

http://kasandra-85.blogspot.com/2011/12/jezdziec-miedziany-i-tatiana-i.html

książek: 298
Assapan | 2011-09-13
Na półkach: Lubię, Przeczytane
Przeczytana: 13 września 2011

Moi kochani. Koleżanka, która poleciła mi "Jeźdźca miedzianego" zastrzegła, że druga część jest nudna. Jakże się pomyliła. Toż ta książka tętni miłością, zrozumieniem, poświęceniem i takim oddaniem, że zalewałam się łzami co dziesiątą stronicę.
Tatiana okazała się taka waleczna, taka dzielna i wierna, że to dodało jej energii i pozwoliło na odnalezienie męża. Cudownie.
A Aleksander? On i jego załamanie - wzruszyło i wstrząsnęło to mną dogłębnie.

Cały czas przeżywałam ich rozterki, niepowodzenia i pragnienia. Tak bardzo wierzyłam, że im się i uda. I proszę :).

Autorka wplotła wspomnienia z Łazariewa w taki uczuciowy i emocjonalny sposób, że naprawdę łzy same spadają po policzku...

Jeszcze nigdy nie czytałam tak wspaniałej książki... Naprawdę jest na równi z pierwszą częścią.

Warto przeczytać. POLECAM :)

książek: 1121
Alicja | 2012-02-19
Przeczytana: 16 lutego 2012

Drugi tom był jeszcze lepszy od poprzedniego, pasjonujący, porywający, nieprzewidywalny i pełen ciekawych zwrotów akcji. Bardzo kibicowałam Tatianie i Aleksandrowi, chciałam, żeby mielis szczęśliwe zakończenie, zwłaszcza po tym wszytstkim co przeszli.
Bardzo podobała mi się ta dwustronna narracja, można się było wczuwać w losy obu postaci jednocześnie, no i do tego ta retrospekcją, która pozwoliła nam lepiej poznać losy bohaterów, podobały mi się zwłaszcza fragmnety dotyczące Aleksandra i jego początków w Rosji.

Jeyny minus, epilog....po napisaniu czegoś takiego tom trzeci wydaje mi się zbdędny, bo co tu można jeszcze napisać...rozwinąć to co się już powiedziało...autorce, chyba trudno się było pożegnać z bohaterami, a ja raczej nie czyję się zachęcona do czytania 700stronicowego tomiszcza o czymś, co zostało już powiedziane...zobaczymy.


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Stanisław Jachowicz
    218. rocznica
    urodzin
  • Jana Frey
    45. rocznica
    urodzin
    Pragnąłem mieć siłę,aby wdeptać ich w ziemię i zadać im wielki ból...
  • Karen Blixen
    129. rocznica
    urodzin
    Chodźmy (...) zaryzykujmy niepotrzebnie życie. Bo jeżeli życie ma jakąś wartość, to polega ona na tym, że jej nie ma. Frei lebt wer sterben kann. Wolny żyje ten, kto umie umrzeć.
  • Nick Hornby
    57. rocznica
    urodzin
    Kibice piłki nożnej rozumują w taki sposób: nasze lata, nasze jednostki czasu, zaczynają się w sierpniu i kończą w maju

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd