Wielki świat

Książka napisana z rozmachem, opowiadająca losy rodziny Pelletierów, a właściwie czwórki ich dzieci. Rodzina jest zamożna, posiada dobrze prosperującą wytwórnię mydła, akcja rozgrywa się w Bejrucie, w Paryżu i w Sajgonie, dzieje się dużo i niebanalnie. A dodatkowo styl jest lekki, taki z mrugnięciem oka. Autor zrobił szeroką kwerendę społeczno - historyczną, więc co mogło się nie udać? Ja nie wiem, ta historia ma wszystko, a jednak strasznie mnie nudziła, gdy ją odkładałam zupełnie nie ciągnęło mnie, żeby wracać. Lemaitre nie znajdzie się w moim rankingu najlepiej opowiadających pisarzy.

Książka napisana z rozmachem, opowiadająca losy rodziny Pelletierów, a właściwie czwórki ich dzieci. Rodzina jest zamożna, posiada dobrze prosperującą wytwórnię mydła, akcja rozgrywa się w Bejrucie, w Paryżu i w Sajgonie, dzieje się dużo i niebanalnie. A dodatkowo styl jest lekki, taki z mrugnięciem oka. Autor zrobił szeroką kwerendę społeczno - historyczną, więc co mogło...

Saga rodzinna łącząca w sobie wątki obyczajowe, wojenne i kryminalne. Rozgrywa się również w ciekawym okresie po II wojnie światowej, kiedy Francja się odbudowuje i wciąż jest imperium, ale widać już oznaki rozkładu.

To była pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem, więc jeszcze nie potrafię sobie wyrobić zdania o jego stylu. Początek powieści jest dość powolny i wydaje się napisany trochę sucho. Jednak końcówka jest już mocna i bardziej żywa. Przydałoby się w powieści również więcej klimatu epoki.

Postacie są ciekawe, choć dopiero zarysowane. Widać, że Lemaitre nie odkrywa wszystkich kart przed kolejnymi częściami.

Podsumowując, całkiem niezła powieść. Zamierzam sięgnąć po kolejny tom.

Saga rodzinna łącząca w sobie wątki obyczajowe, wojenne i kryminalne. Rozgrywa się również w ciekawym okresie po II wojnie światowej, kiedy Francja się odbudowuje i wciąż jest imperium, ale widać już oznaki rozkładu.

To była pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem, więc jeszcze nie potrafię sobie wyrobić zdania o jego stylu. Początek powieści jest dość powolny i...

Zaskoczyła mnie lekkość i świeżość, z jakimi autor odmalowuje dzieje rodziny (i, przy okazji, Francji lat 40. XX wieku z jej ówczesnymi koloniami). Przekonały mnie postaci: pełnokrwiste, wielowymiarowe; z których każda stanowi odrębny byt. Mam nadzieję, że kolejne tomy nie stracą na jakości.

Zaskoczyła mnie lekkość i świeżość, z jakimi autor odmalowuje dzieje rodziny (i, przy okazji, Francji lat 40. XX wieku z jej ówczesnymi koloniami). Przekonały mnie postaci: pełnokrwiste, wielowymiarowe; z których każda stanowi odrębny byt. Mam nadzieję, że kolejne tomy nie stracą na jakości.

Te zamożne, szanowane rodziny, które mają wielkie tajemnice i paskudne grzechy na sumieniu. Ci potentaci danej branży i ich przeszłość lub przyszłość, które zupełnie nie wpisują się w konwenanse. Ten wielki świat, za którym tęsknią synowie i córka, porzucając Bejrut dla paryskich uliczek i niepewnych przedsięwzięć. Te pieniądze i znajomości, które pomagają, ukrywają i wyciągają za uszy z kłopotów.
Oto creme de la creme obyczajowej opowieści o roku 1948, w którym Francja zmaga się z powoj*nnym niedostatkiem i Woj*ą Indochińską, a polityka miesza się z sensacją, miłością i stratami nie do powetowania. Oto pierwszy tom "Lat chwały" - zamaszysty, łączący gatunki, przyciągający jak magnes, wywołujący śmiech i gorzkie łzy.

Sukces rodziny Pelletier opiera się na mydle. Można na nim zarobić wielkie pieniądze, można stać się jedną z najbardziej rozpoznawalnych familii Bejrutu, można zapewnić dzieciom wykształcenie. Młodych gna jednak z kolonialnych terenów do stolicy Francji, do samodzielności, do przyszłości niekoniecznie zgodnej z planami rodziców. I tak wchodzimy w świat czworga bohaterów, z których każdy całkowicie nas zaskoczy.
Jest Jean - niedoceniony i odsunięty od mydlarni, nosi w sobie gniew i nieporadność, jego żona zaś to wulkan, postać nie do polubienia, agresja i przebiegłość w jednym. François - dziennikarz, który nie takie studia miał kończyć i nie w takie afery wtykać nos, zdeterminowany i zdolny, wciąż płacący za bycie kimś nowym w zastanych układach. Étienne - tak mocno pragnący odnaleźć kochanka w indochińskiej zawierusze, wrzucony w świat, który pachnie wo*ną, oszustwem na ogromną skalę i chorymi relacjami panujące w Sajgonie. Wreszcie najmłodsza, niepokorna Hélène - dopiero wchodząca w dorosły świat, a już mająca świadomość tego, co jest największą bronią, ale i porażką kobiety.

Przy tym, czego dowiadujemy się stopniowo o każdym z dzieci, rodzice zdają się być cierpliwymi aniołami, ale i na ich sekrety przyjdzie tu czas. Tymczasem, skupiając się głównie na synach, Lemaitre objaśnia nam ówczesny świat w sposób wyrazisty, często brutalny i krwawy, momentami aż niemożliwy do uwierzenia. Trzyma się faktów, przerzuca z Bejrutu do Sajgonu - pełnego przemocy i absurdów towarzyszących woj*ie, potem zaś do Paryża, gdzie króluje kombinatorstwo. Do tego Paryża, który ubogaca powieść o wątki sensacyjne, krwawe i bezsensowne.

Jestem fanką Pierra Lamaitre'a, jego rozmach i umiejętność zaskakiwania jest nie do ocenienia. Język sprawia, że biegnie się za akcją z nieustannym zaangażowaniem, a dramatyczne momenty przeżywa, jakby dotykały nas osobiście. Drugi raz czytałam tę książkę, ponownie przeżywając ją do maksimum. Tom drugi i trzeci już na mnie czekają, jestem pewna, że napiszę o nich bardzo szybko. Chce się to czytać, chce się tym żyć. Polecam entuzjastycznie.

Katarzyna
dziękuję Wydawnictwu Albatros

Te zamożne, szanowane rodziny, które mają wielkie tajemnice i paskudne grzechy na sumieniu. Ci potentaci danej branży i ich przeszłość lub przyszłość, które zupełnie nie wpisują się w konwenanse. Ten wielki świat, za którym tęsknią synowie i córka, porzucając Bejrut dla paryskich uliczek i niepewnych przedsięwzięć. Te pieniądze i znajomości, które pomagają, ukrywają i...

Jestem fanem książek i ogólnie dzieł kultury, których miejsce akcji osadzone jest w Azji Południowo-Wschodniej. Lemaitre nie zawodzi i dowodzi naprawdę udane dzieło.

Jestem fanem książek i ogólnie dzieł kultury, których miejsce akcji osadzone jest w Azji Południowo-Wschodniej. Lemaitre nie zawodzi i dowodzi naprawdę udane dzieło.

Wciąga jak poprzednia trylogia autora. A jest nawet wątek łączący ten tom z poprzednią serią. Czytało się jak zawsze świetnie!

Wciąga jak poprzednia trylogia autora. A jest nawet wątek łączący ten tom z poprzednią serią. Czytało się jak zawsze świetnie!

Podobała mi się ta powieść, bardzo dobrze się ją czytało. Czuję się zachęcona do sięgnięcia po kolejne części.

Podobała mi się ta powieść, bardzo dobrze się ją czytało. Czuję się zachęcona do sięgnięcia po kolejne części.

No niestety - nawet nie oceniam... Kompletnie nie moja bajka i choć bardzo się starałam, dobrnęłam nawet do połowy książki, nie dałam rady. Na samą myśl, że jest tego aż trzy tomy... Nic na siłę, może kiedyś

No niestety - nawet nie oceniam... Kompletnie nie moja bajka i choć bardzo się starałam, dobrnęłam nawet do połowy książki, nie dałam rady. Na samą myśl, że jest tego aż trzy tomy... Nic na siłę, może kiedyś

Pierwszy tom sagi rodzinnej Pelletierów. Paryż, Bejrut i Sajgon roku 1948 i kilka zwrotów akcji, których nie powstydziłby się rasowy kryminał. Czysta przyjemność czytania. 8/10

Pierwszy tom sagi rodzinnej Pelletierów. Paryż, Bejrut i Sajgon roku 1948 i kilka zwrotów akcji, których nie powstydziłby się rasowy kryminał. Czysta przyjemność czytania. 8/10

"Wieki świat" to czytadło. Bardzo dobre czytadło. Co więcej, uwznioślone faktem, że autor, Pierre Lemaitre, otrzymał w 2013 Nagrodę Goncourtów, najwyższą francuską nagrodę literacką (za inną książkę, co prawda, ale jednak). Formalnie „Wielki świat” jest sagą rodzinną. Akcja toczy się tylko w ciągu roku, ale są też reminiscencje z przeszłości, poznajemy więc życie bohaterów, rodziny Pelletier w pełnym wymiarze. To wciąż nie czyniłoby z „Wielkiego świata” sagi, ale Lemaitre popełnił kolejne tomy o Pelletierach, więc chyba określenie to jest właściwe. Moje wątpliwości co do gatunku są o tyle zasadne, że całe wątki czyta się jak prawdziwy, najprawdziwszy kryminał. Nic w tym dziwnego – Lemaitre zasłynął właśnie jako twórca tego typu powieści.
Akcja zaczyna się w 1948 r. i rozgrywa w trzech miejscach: Bejrucie, Wietnamie (głownie w Sajgonie) oraz we Francji (głównie w Paryżu, a jakże). Lemaitre tworzy niezwykłe obrazy Sajgonu, miasta kolonialnego zepsucia oraz Paryża, zbiedniałego i zagubionego po II wojnie światowej. Miałam wrażenie, że tam jestem. Kiedy czytałam o klimacie stolicy Wietnamu, robiło mi się gorąco. Bejrut natomiast został potraktowany nieco po macoszemu, a szkoda, bo mam wrażenie, że nie było to nudne, banalne miasto i chętnie poczułabym też jego atmosferę z czasów, kiedy Liban był jeszcze Szwajcarią Bliskiego Wschodu.
Trudno mi coś więcej o „Wielkim świecie” napisać, bo jego wielką zaletą jest wartka akcja, pełna niezwykłych zwrotów. Chwilami przypomina jazdę na rollercoaster. Gdybym pisnęła o niej choć słówko, mogłabym popsuć przyszłym czytelnikom zabawę. Równie ciekawe są charaktery i losy sześciorga członków rodziny oraz ich bliskich. Profile psychologiczne całej grupki są bardzo sprawnie zarysowane. Pewnym wyjątkiem jest skryty Raymond, no ale on właśnie kryje w sobie pewną tajemnicę, więc inaczej być nie może.
Lektura „Wielkiego świata” po opasłych i bardzo poważnych tomiskach np. o wojnie w Wietnamie, była dla mnie prawdziwym wytchnieniem. Książka Lemaitre’a do cieniutkich też nie należy, ale lekkie pióro autora, nawet przy opisach wydarzeń niezwykle dramatycznych i brutalnych, powoduje, że konsumuje się ją szybko i smacznie. I o to mi właśnie chodziło.

"Wieki świat" to czytadło. Bardzo dobre czytadło. Co więcej, uwznioślone faktem, że autor, Pierre Lemaitre, otrzymał w 2013 Nagrodę Goncourtów, najwyższą francuską nagrodę literacką (za inną książkę, co prawda, ale jednak). Formalnie „Wielki świat” jest sagą rodzinną. Akcja toczy się tylko w ciągu roku, ale są też reminiscencje z przeszłości, poznajemy więc życie bohaterów,...