Ucho Igielne

Wydawnictwo: Znak
8,18 (192 ocen i 49 opinii) Zobacz oceny
10
43
9
37
8
53
7
40
6
14
5
3
4
0
3
1
2
1
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324054466
liczba stron
424
słowa kluczowe
literatura polska
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
AMisz

„Ucho Igielne” to poruszająca medytacja nad ludzkim losem, pamięcią i historią, zagadkowością intymnych relacji, a przede wszystkim nad tajemnicą spotkania młodości i starości. W powieści Myśliwskiego jak w lustrze odbija się kawał polskiej historii ze wszystkim, co w niej dramatyczne, bolesne, przemilczane i niewypowiedziane. Przede wszystkim jednak jest to rzecz o tym, jak upływający czas...

„Ucho Igielne” to poruszająca medytacja nad ludzkim losem, pamięcią i historią, zagadkowością intymnych relacji, a przede wszystkim nad tajemnicą spotkania młodości i starości. W powieści Myśliwskiego jak w lustrze odbija się kawał polskiej historii ze wszystkim, co w niej dramatyczne, bolesne, przemilczane i niewypowiedziane. Przede wszystkim jednak jest to rzecz o tym, jak upływający czas odciska piętno na ludzkim doświadczaniu siebie i świata. Piękna, głęboka literatura, w której przenikliwość obserwacji i swoista czułość wobec człowieka splatają się z wymiarem symbolicznym.

 

źródło opisu: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,120194,Ucho-igielne

źródło okładki: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,120194,Ucho-igielne

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1459)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 722
Na półkach: Przeczytane

Literaturę można szufladkować na wiele sposobów. Są różne gatunki i długości, odmienne narracje, różnorodne stylistyki. Można też literaturę dzielić ze względu na cel, jakiemu służy. W ten sposób uzyskujemy dość wiarygodny wskaźnik wartości samego dzieła. Bo jeżeli celem pisarza jest wzrost sprzedaży lub dostarczenie rozrywki czytelnikowi, można z góry założyć, że powstały projekt będzie nosił typowo komercyjne ograniczenia. Zamierzeniem może być też na przykład wzruszenie czytelnika, rozbawienie go, nakreślenie jakiegoś społecznego problemu. Ale celem może być też stworzenie opowieści o opowiadaniu, choć z pozoru wydaje się to zadaniem karkołomnym. Taki właśnie głos po raz kolejny zabiera dwukrotny zdobywca Literackiej Nagrody Nike – Wiesław Myśliwski, a to, co tworzy, z góry wzbudza nie tylko zainteresowanie, ale też powszechne artystyczne oczekiwania.
Punktem wyjścia najnowszej opowieści Myśliwskiego była przepowiednia. W dawnych czasach autor usłyszał od jednej z wróżek, że...

książek: 1272
Anna | 2018-10-30
Przeczytana: 30 października 2018

Wszystkie powieści Wiesława Myśliwskiego to książki wybitne. Dla mnie arcydzieła zawarte w słowie.
„Ucho igielne” to również proza na najwyższym poziomie. To spotkanie starości z młodością. Narrator, bohater opowiada, wspomina życie , które przeminęło. Młody rozmawia ze starym, stary z młodym.

„Kiedy człowiek jest młody, nie wierzy, że będzie stary, a gdy jest stary, nie wierzy, że był młody.”

Swoisty dialog. W zasadzie z samym sobą. Próba rozliczenia się z przeszłością. Opowieść , czy też opowieści snute w „Uchu igielnym” nie są pozbawione humoru. Mimo, że motywem wiodącym jest starość nie brakuje soczyście dowcipnych opisów. Do tego potężna dawka mądrości którą Wiesław Myśliwski po raz kolejny niezawodnie raczy czytelnika.
„Ucho igielne” Wiesława Myśliwskiego to wyborna uczta do której warto zasiąść na długi czas i delektować się każdym słowem, zdaniem, myślą. GORĄCO POLECAM!

książek: 459
Papusza | 2018-10-29
Przeczytana: 29 października 2018

W książce „Ucho igielne”, W. Myśliwskiego, towarzyszymy profesorowi w podeszłym wieku, który pamięcią podąża po ścieżkach młodości. Często sięgając pamięcią do przeszłych wydarzeń, nachodzą go wątpliwości, czy pamięć nie płata figla. Zastanawia się, czy pamięć ta jest pamięcią jego, czy pamięcią dopisaną do innej pamięci. Spotkanie z kobietą która rzekomo dobrze go znała w młodości, uświadamia, jak łatwo pamięć innych można dopisać do swojej.

„Nie mogłem przecież odpowiedzieć, że nie pamiętam, byłoby to okrutne. Tym bardziej że wysłuchując jej życia, przypisałem się, chcąc nie chcąc, do jej pamięci. Mógłbym powiedzieć, że dałem się wciągnąć w jej pamięć”.

Bohater wspomina dom, matkę piekącą „topielca”, czas nauki i pracy. Wspomina młodzieńczą miłość, która niespełniona, w jego pamięci wciąż jest żywa. Zastanawia się nad swoim życiem które los powiódł różnymi od tych planowanych drogami. Zadaje sobie pytania, co to właściwie jest udane życie, los, przeznaczenie?

„Wszystkie...

książek: 584
Konrad Urbański | 2018-10-17
Na półkach: 2018, Przeczytane
Przeczytana: 17 października 2018

Ucho igielne – albo raczej Ucho Igielne – istnieje naprawdę. To podobno jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc Sandomierza; „stanowi niezwykle urokliwe miejsce do fotografii. Pamiątkowe zdjęcia robią nowożeńcy, zakochani, znajomi. Jest opowieść, mówiąca o tym, że czasami Ucho Igielne lubi zamknąć się, szczególnie wtedy, gdy przechodzi przez nie osoba mająca wiele na sumieniu”.

W Biblii – wąska brama, przed którą przejdą nieliczni. I to ci, którzy pozbędą się wszystkiego, będą najuboższymi, ostatnimi, pogardzanymi. Ucho igielne przypomina próbę przechodzenia przez tę graniczną bramę; opowiadanie jest formą spowiedzi, a więc odzierania się ze wszystkiego, stopniowego oczyszczania. Ale to nie jest powieść-pożegnanie (mam nadzieję), bo Myśliwski większością swoich powieści próbuje przejść przez ucho igielne.

Sandomierz: prokurator Teodor Szacki, ksiądz Mateusz, miasto grzechu i zbrodni. Wszak Myśliwski też pochodzi z okolic Sandomierza, ale w jego opowieściach jest on...

książek: 490
bppremiera | 2018-11-03
Przeczytana: 03 listopada 2018

Im bliższe sercu słowa autora, tym trudniej chociażby pierwszą literę wymalować. Siedzę przed pustym ekranem, który zapełniam w myślach, przepływają we mnie wszystkie chwile, które odważyły się mnie porwać, tak w zaczytaniu ukrzesłowić, że nagłe ocknięcie było pytaniem: gdzie ja przed chwilą byłam? gdzie błądziłam? w czyją pamięć się przeniosłam i czy ta pamięć już się częścią mojej pamięci nie stała? Bo w ustach mam pełno słów Myśliwskiego, w myślach odkładam wspomnienie na potem, te u kresu życia, kiedy to przyjdzie mi się rozstając ze światem ze śmiercią targować, by chociaż chwile dla siebie wyżebrać na pochwałę życia. Wtedy lżej będzie wypuścić te słowa, niech je pamięć ludzka pozbiera i między siebie podzieli jak swoje wspomnienia, wszystko jest życiem i młodzieniec i starzec jednym życiem żyją, jednakową twarz noszą w swoich wspomnieniach i tę samą miłość. Być może to tylko tęsknota maluje obrazy jakie młodość chciała zapamiętać.

"Jesteśmy mali i wstrętni, a jednak...

książek: 249
Michał | 2018-11-21
Przeczytana: 21 listopada 2018

Niczym ziarna fasoli, wyłuskane z przejrzałego strąka, wypełzają zapomniane historie z szuflad mglistej przeszłości. Przelane na papier meandrują, przenikają się wzajemnie, a przechodząc przez Ucho Igielne niepostrzeżenie oszukują czas…
Myśliwski oferuje kolejny narratorski eksperyment, którego budulcem ponownie jest pamięć. Materia tyleż zachwycająca, co i awaryjna.
W zalewie beletrystyki taniej, szybkiej i wulgarnej, taka proza jest tym bardziej potrzebna. Pozwala cieszyć się słowem, działa kojąco, wycisza. Przygotowuje na to, co nieuniknione.
Szkoda natomiast, że tym razem nieokiełznany strumień świadomości z biegiem stron pochłania nie tylko fabułę, ale i narusza misterną konstrukcję powieści, pozostawiając po sobie jedynie gorycz i pustkę kończącego się życia.
Być może więc, jak pisze jolasia, "muszę się do tej książki zestarzeć, żeby ją w pełni docenić".

książek: 678
jolasia | 2018-10-31
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 31 października 2018

Koncept i precyzyjna konstrukcja tej książki (jakże płynnie, jakże zręcznie przechodzi tu przeszłe w teraźniejsze, młode w dawno minione, jeden bohater w drugiego) są dziełem Mistrza. To książka spełniona, książka doskonała. Medytacja na temat czasu, przemijania, życia. Najważniejsze pytania, jakie kiedykolwiek człowiek sobie stawia. Jednak czy my, czytelnicy, jesteśmy dostatecznie doskonali, doskonałością na miarę tej monumentalnej (w sensie ciężaru gatunkoweg) powieści? Mnie ta księga męczyła, a nie zauroczyła, nużyła, a nie zachwycała, chociaż dobrze się ją czyta, bez oporu. Odebrałam ją jedynie intelektualnuie nie nawiązując z nią emocjonalnego kontaktu. Myśl do myśli. Doceniam. Szanuję. Odkładam na półkę. A jednak żal jakiś i niedosyt pozostał.
Jednocześnie jest w „Uchu igielnym“ coś rozbrajającego, coś niezmiernie czułego. Wiesław Myśliwski, stary mistrz, pisze do nas bezpośrednio i szczerze: nie wierzcie w to, że z wiekiem będziecie mądrzejsi, silniejsi, przeciwnie...

książek: 60
zuma939 | 2018-10-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 05 października 2018

„Naprawdę żal mi pana, kiedy pomyślę, że pańska młodość przyoblecze się kiedyś w moją starość”

Najnowsza książka Myśliwskiego ma swoją premierę 8 października 2018r., jednak miałam szczęście otrzymać ją w prezencie, jeszcze nim trafiła do księgarń, stąd ta recenzja - jedna z pierwszych jakie zajdziecie w sieci.
Nie jestem bezkrytyczną wyznawczynią twórczości pana Wiesława, czytałam wcześniej dwie jego książki, które mi się podobały, ale nie powaliły mnie na kolana. To co cenię sobie u tego autora to nadzwyczajny dar gawędziarski, umiejętności budowania prawdziwych „drzew” opowieści, gdzie w jednej historii zakotwiczonych jest wiele innych, a w nich z kolei następne.
Jedni zarzucają mu niekończące się dygresje, w których mniej zahartowany czytelnik może się pogubić inni pieją zachwyty nad jego erudycją. Według mnie jedni i drudzy mają rację.

„Ucho igielne” to najlepsza z książek Myśliwskiego jakie trafiły do moich rąk. Wspaniale się czyta bogactwo opowieści, bogactwo osób-...

książek: 297
Justyna Wydra | 2018-11-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 listopada 2018

Dobrze jest zanurzyć się w dobrej literaturze. W pełni oddać się lekturze. Nawet tak refleksyjnej, jak "Ucho igielne". Myśliwski nie ma litości - pięknie, ale i okrutnie, bez ugładzeń pisze o przemijaniu, tęsknocie za młodością, starości i o tym, co pozostaje z naszych marzeń, złudzeń, wyobrażeń.

Nic

książek: 881
marika | 2018-10-28
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Ciężko jest mi napisać o czym jest ta książka, ale spróbuję i wybaczcie moją ewentualną grafomanię. W tytułowym uchu igielnym, czyli w wąskim przejściu pomiędzy kamienicami na schodach, prawdopodobnie w Sandomierzu, spotyka się młodość ze starością. Mężczyzna stary i mężczyzna młody opowiadają sobie i czytelnikowi swoje życie. Mówią wspomnieniami, a ich narracje przeplatają się raz po raz, przenikają jedna w drugą i czasami trudno się połapać, która jest którą. Co intrygujące w pewnym momencie orientujemy się, że jeden i drugi mężczyzna to tam sama osoba, ale w dwóch różnych jego wersjach. Jedna dopiero rozpoczynająca dorosłe życie, druga zmierzająca ku jego końcowi. Porozrzucane urywki wspomnień układają się czytelnikowi w jedną spóją całość, a przemyślenia bohatera o nieznanym nam imieniu, skłaniają do zatrzymania się nad nimi, by zagłębić się w ich sensie, ale i by delektować się słowem. Czytając popadamy w refleksję nad życiem, a zaraz się do niego uśmiechamy trafiając na...

zobacz kolejne z 1449 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Trendy października lubimyczytać.pl

Październik dobiegł końca. To był dobry miesiąc dla czytelników – w telewizji debiutowały seriale na podstawie powieści, w Krakowie odbyły się Targi Książki, wydawnictwa zasypały rynek nowościami, wręczono kilka ważnych nagród literackich. Sprawdźcie, jak te wszystkie wydarzenia odbiły się na zestawieniu najpopularniejszych książek w serwisie.


więcej
Myśliwski, Egan i Lindgren w nowym numerze dwumiesięcznika „Książki”

Do kiosków trafia właśnie piąty numer „Magazynu do czytania Książki”. Co w nim znajdziecie? Przede wszystkim obszerny wywiad z Wiesławem Myśliwskim, który przeprowadził Michał Nogaś, o „Uchu igielnym” pisze też Joanna Bator. Oprócz tego queerowy Londyn Piotra Tarczyńskiego, Norwegowie, którzy stali się dupkami, i Marcin Wicha o swojej nowej książce. Sponsorką numeru jest Astrid Lindgren.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd