Historia na śmierć i życie

Ta książka jest swoistym hołdem złożonym zmarłej dziennikarce Lidii Ostałowskiej. Ten hołd to dokończenie przerwanego wywiadu ze skazaną za zabójstwo na dożywocie Moniką. W latach 90-tych miały miejsce 3 głośne sprawy, gdzie czynny udział w morderstwach miały kobiety. Wiązało się to zapewne ze zmianą ustroju kiedy zdezorientowani młodzi ludzie uznali, że będą teraz żyć jak w Ameryce, znanej z filmów.
Książka, poza sporą dawką informacji na temat życia w żeńskim więzieniu, jest przede wszystkim głosem przeciw karze dożywocia, które nie daje żadnej szansy na resocjalizację. Czy robi to przekonująco ? Każdy oceni sam. Mnie zostawił w stanie zawieszenia i wątpliwości.

Ta książka jest swoistym hołdem złożonym zmarłej dziennikarce Lidii Ostałowskiej. Ten hołd to dokończenie przerwanego wywiadu ze skazaną za zabójstwo na dożywocie Moniką. W latach 90-tych miały miejsce 3 głośne sprawy, gdzie czynny udział w morderstwach miały kobiety. Wiązało się to zapewne ze zmianą ustroju kiedy zdezorientowani młodzi ludzie uznali, że będą teraz żyć...

To książka, która wstrząsa i zostaje w głowie na długo. Tochman pokazuje ludzkie losy w obliczu wojny i przemocy, bez upiększeń i taniej sensacji.

To książka, która wstrząsa i zostaje w głowie na długo. Tochman pokazuje ludzkie losy w obliczu wojny i przemocy, bez upiększeń i taniej sensacji.

Książka ciekawa po pierwsze z racji stylu autora oraz faktu tego iż o tej sprawie wczesniej nie słyszałem. Ciężko nie odnieść wrażenia iż autor stara się wykazać niewinność zabójczyni. Nie zgadzam się z nim również w kwestii tego iż na siłę stara się udowodnić czytelnikowi iż kara dożywocia jest czymś złym i zwraca uwagę na jej absurdalny charakter tzn izolację od społeczeństwa. Przecież po to jest aby izolować zwyrodnialców od społeczeństwa.

Książka ciekawa po pierwsze z racji stylu autora oraz faktu tego iż o tej sprawie wczesniej nie słyszałem. Ciężko nie odnieść wrażenia iż autor stara się wykazać niewinność zabójczyni. Nie zgadzam się z nim również w kwestii tego iż na siłę stara się udowodnić czytelnikowi iż kara dożywocia jest czymś złym i zwraca uwagę na jej absurdalny charakter tzn izolację od...

Historia morderstwa dokonanego przez trójkę maturzystów ukazana z innej, niż powszechnie znanej, perspektywy. Sprawa z 1996 roku do dzisiaj wzbudza emocje i w szerszym kontekście może służyć jako punkt wyjściowy do dyskusji na temat zbrodni i kary w Polsce w drugiej połowie lat 90.

W mojej opinii, książka ma ciekawe momenty, ale nie do końca rozumiem jaki jest cel autora. Czy jest to hołd dla zmarłej reporterki Pani Lidii? Frustracja na media i działający system sprawiedliwości? Próba demitologizacji roli Pani Moniki w całej sprawie i przedstawienie jej jako ofiary?

Dla mnie książka jest chaotyczna i nieobiektywna. Głos ma tylko jeden z trzech sprawców zbrodni (pozostali sprawcy oraz rodzina ofiary odmówili współpracy). Mimo prób autora, nie uważam że zasądzony surowy wyrok był nieadekwatny do czynu. Jestem zdania, że każdy z tej trójki dokładnie wiedział w jakim celu udaje się do mieszkania (biura) ofiary. Zdarzenie nie miało charakteru nagłego lub wypadku. Wszystko co wydarzyło się przed, w trakcie i po zbrodni, nie wskazuje na to, że wina choćby jednego z uczestników była mniejsza niż pozostałych.

Mogę zgodzić się z tym, że z całej trójki uwaga mediów koncentrowała się przede wszystkim na Pani Monice. Jestem w stanie również uwierzyć, że historia z tatarem to fantzaja policjanta spisującego zeznania. Postać szwagra ofiary jest jak najbardziej kontrowersyjna. Rozumiem też niektóre uwagi odnośnie samego pobytu w więzieniu w tak długo trwających wyrokach. Młodym ludziom odcięło prąd i tak po ludzku szkoda mi wszystkich uczestników tej sprawy. Ale granica pomiędzy ofiarą a sprawcami jest nienaruszalna. A odnoszę wrażenie, że autor próbuje tę granicę zniwelować lub zatrzeć. Sprawcy spieprzyli sobie życie, ofierze zabrali je bezpowrotnie. I wszystko inne w tej sprawie ma znaczenie drugorzędne.

Reasumując: warto poznać perspektywę przedstawioną w książce, ale mojego poglądu nie zmieniła.

Historia morderstwa dokonanego przez trójkę maturzystów ukazana z innej, niż powszechnie znanej, perspektywy. Sprawa z 1996 roku do dzisiaj wzbudza emocje i w szerszym kontekście może służyć jako punkt wyjściowy do dyskusji na temat zbrodni i kary w Polsce w drugiej połowie lat 90.

W mojej opinii, książka ma ciekawe momenty, ale nie do końca rozumiem jaki jest cel autora....

Emocjonalna ale też taka, która wprowadza zamęt w głowie. Polecam.

Emocjonalna ale też taka, która wprowadza zamęt w głowie. Polecam.

Dramat życia za kratami. Bezduszny polityczny system. Mściwość pokrzywdzonych. Lektura dająca do myślenia, ale niekoniecznie porywająca.

Dramat życia za kratami. Bezduszny polityczny system. Mściwość pokrzywdzonych. Lektura dająca do myślenia, ale niekoniecznie porywająca.

Poruszająca pozycja. Zdecydowanie skupiająca się bardziej na skazanej niż na ofierze i snująca rozważania o sensowności zasądzania kary dożywotniego pozbawienia wolności, które są bardzo ciekawe i dające do myślenia. Z reguły bowiem nie zastanawiamy się nad tym co czuje sprawca, i czy to w ogóle ma sens aby pozbawiać go wolności do końca życia. Książka, choć nie zawsze wprost, stawia wiele pytań z tym związanych, nie piętnuje, nie osądza, nie szuka zemsty, a raczej pochyla się nad dramatem, który, choć ofiara była jedna, dotyczy całej grupy ludzi, czy też całych układów rodzinnych. Dowodzi też, że sprawy zero-jedynkowe to w sumie rzadkość i każda sytuacja ma wiele odcieni. Można je dostrzegać lub nie, to zależy od tego jaką rolę odgrywa się w tym dramacie.

Poruszająca pozycja. Zdecydowanie skupiająca się bardziej na skazanej niż na ofierze i snująca rozważania o sensowności zasądzania kary dożywotniego pozbawienia wolności, które są bardzo ciekawe i dające do myślenia. Z reguły bowiem nie zastanawiamy się nad tym co czuje sprawca, i czy to w ogóle ma sens aby pozbawiać go wolności do końca życia. Książka, choć nie zawsze...

Bardzo ważna książka. Poruszająca I dająca do myślenia.

Bardzo ważna książka. Poruszająca I dająca do myślenia.

O historii morderstwa Joli Brzozowskiej było bardzo głośno w mediach. Rok 1996. Do mieszkania na warszawskim Tarchominie w którym znajduje się firma ,,Abigejl" wpada troje młodych ludzi - Monika Osińska zwana ,,Osą", Marcin Murawski ,,Jogi" oraz Robert Gołębiowski ,,Gołąb". Czy już wtedy mają plan zamordowania pracującej tam 22-letniej Joli? Kij bejsbolowy i noga od krzesła, które mieli przy sobie sprawcy mógłby potwierdzać tę tezę.
Jola ginie w okrutny sposób. Krew na suficie, na ścianach tego mieszkania, ale przede wszystkim jej zmasakrowane ciało jest dowodem na to bestialstwo. Czy dożywocie w przypadku tych młodych ludzi to sprawiedliwy wyrok? Autor uważa, że nie i broni swojego zdania w tej książce.

Pierwszy raz o książce Wojecha Tochmana nie mogę powiedzieć, że jest to reportaż.
Trochę jest to rodzaj laurki dla zmarłej koleżanki - Lidii Ostałowskiej, która przez długie lata rozmawiała z ,,Osą" i na podstawie tej historii miała plan napisać książkę. Nie udało się.

Po drugie ta książka - moim skromnym zdaniem - jest próbą usprawiedliwienia, wybielenia ,,Osy". I ten kierunek w którym podąża autor absolutnie mi się nie podoba. Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla tej zbrodni i koniec i kropka. Życie zgasło z rąk młodych morderców i tego nic nie zmieni.

Monika Osińska ,,Osa" jest pierwszą kobietą w Polsce, która otrzymała karę dożywotniego więzienia i jedyną, która opuściła już więzienne mury.

Pierwszy raz jestem zniesmaczona książką mojego ulubionego reportażysty. Mam wrażenie, że nie tylko Lidia ma tu swoją laurkę. Szkoda.

O historii morderstwa Joli Brzozowskiej było bardzo głośno w mediach. Rok 1996. Do mieszkania na warszawskim Tarchominie w którym znajduje się firma ,,Abigejl" wpada troje młodych ludzi - Monika Osińska zwana ,,Osą", Marcin Murawski ,,Jogi" oraz Robert Gołębiowski ,,Gołąb". Czy już wtedy mają plan zamordowania pracującej tam 22-letniej Joli? Kij bejsbolowy i noga od...

Jakich przymiotników użyć, by opisać reportaż o morderstwie? Okrutny, trudny, mocny? Wojciech Tochman posiada niebywały talent i wnikliwość w opisywaniu skomplikowanych spraw. Dlatego tutaj pasują: Ważny, Czuły, Przejmujący. Warto przez prawdziwe W.

Jakich przymiotników użyć, by opisać reportaż o morderstwie? Okrutny, trudny, mocny? Wojciech Tochman posiada niebywały talent i wnikliwość w opisywaniu skomplikowanych spraw. Dlatego tutaj pasują: Ważny, Czuły, Przejmujący. Warto przez prawdziwe W.