T. Kingfisher

„Co porusza martwych” przyciąga uwagę swoją okładką, a jeszcze bardziej zachęciła mnie informacja, że jest to retelling „Zagłady domu Usherów”. Jako fanka Poego, nie mogłam przejść obok tego tytułu obojętnie. Niestety w moim odczuciu książka Kingfisher w porównaniu z oryginałem wypada słabo. W pierwszej kolejności zaskakuje główna postać powieści, Aleks Easton, osoba nieużywająca zaimków przypisywanych do płci. Dłuższy czas zajęło mi oswojenie się z tym rodzajem słownictwa i tak na prawdę skupienie na fabule. Ta też nie jest mocną stroną powieści, która raczej nastawiona jest na stworzenie osobliwego klimatu. A ten wykreowany jest bardzo dobrze – już na samym początku książki opisy domu rodowego Usherów i jego okolic wdrażają czytelnika w nastrój tajemnicy i mroku. Dużą rolę odgrywają tutaj grzyby, które rozprzestrzeniają się w okolicy i okazują się kluczowe w zrozumieniu choroby Madeline Usher. Sama bohaterka też dostaje od Kingfisher więcej uwagi niż poświęcił jej Poe. Mimo, że to jej choroba jest w centrum obu tekstów, to pierwotny tekst potraktował ją epizodycznie. Nie mogę powiedzieć, że książka nie zapadnie mi w pamięci, bo ten grzybowy gotycki klimat jest naprawdę oryginalny i dobrze napisany. Trzeba przyznać, że Poe zawiesił poprzeczkę wysoko i nie wiem, czy ktokolwiek byłby w stanie napisać jego historię lepiej niż on sam. Może czytając powieść Kingfisher bez znajomości pierwowzoru, można ją odebrać lepiej. Mimo, że wypadła w moich oczach nienajlepiej, to jestem jednocześnie ciekawa kontynuacji, która jak rozumiem, już nie podąża za Poem, a jest całkowicie tworem Kingfisher. Albo się w końcu polubię z autorką, albo będzie to ostateczny dowód na to, że jej książki nie są dla mnie.