Zaćmienie

W Sadze Zmierzch coś zaczyna się konkretnego dziać... Mianowicie rozpoczyna się polowanie na Bellę i Edwarda... Wampirzyca Victoria, którą poznaliśmy w dwóch poprzednich tomach pragnie zemsty za stratę dwójki współtowarzyszy, a najbardziej ukochanego zabitego przez Edwarda...

Wie jednak że sama sobie nie poradzi z Cullenami oraz z plemieniem Quilettów, które ciągle rośnie w siłę... W związku z tym tworzy armię "nowonarodzonych", których pragnie wykorzystać do swych niecnych celów...

W książce dzieje się wiele od samego początku przez to bardzo dobrze się ją czyta... Nie ma tutaj miejsce na nudę, a za to pojawia się sojusz pomiędzy wspomnianymi grupami, co czytelnika cieszy i pozwala na doskonałą rozrywkę...

Niestety sama walka z nowonarodzonymi zajmuje bardzo mało miejsca, ale i tak całość jest dość dobra... Według mnie jest to najlepsza część Sagi... Ja ze swej strony gorąco polecam...

Ocena: 8/10

Recenzja opublikowana na moim blogu:
http://danwaybooks.blogspot.com/2012/08/najlepsza-czesc-sagi-zmierzch.html

Są książki i serie, które wywołują wśród czytelników bardzo różnorodne odczucia. Od zachwytu po rozczarowanie. Z pewnością należy do nich cykl Stephenie Meyer o przygodach nastoletniej Belli i grupki wampirów oraz wilkołaków. Osobiście należę do osób, którym podobała się historia przedstawiona przez autorkę. Właśnie dlatego sięgnęłam po kolejną część serii, czyli „Zaćmienie”.

Kilka słów o treści... Tym razem do naszych bohaterów zaczynają docierać dość niepokojące wieści z Seattle. Liczba zagadkowych morderstw rośnie tam w zastraszającym tempie. Ktoś z pewnością tworzy małą armię i jak się szybko okaże, za cel obrał Bellę. Nie trudno się domyślić, że to Viktoria żądna zemsty za śmierć jej ukochanego, pragnie dopaść naszą bohaterkę. Zaczyna się wyścig z czasem. Jednak to nie koniec problemów. Nastolatka musi w końcu podjąć decyzję kogo chce mieć u swego boku po kres swych dni. Przystojnego, aczkolwiek zimnego wampira Edwarda czy może gorącego wilkołaka Jacoba? A koniec roku i ewentualna przemiana tuż tuż... Wybierze śmierć czy życie? Nic nie zdradzę!

Tak jak już wspomniałam we wstępie, lubię cały cykl Meyer. Nie jest to może najbardziej oryginalna czy szalenie zawiła opowieść, ale i tak od pierwszego tomu szybko wdrożyłam się w fabułę, polubiłam bohaterów i klimat tej serii. W tej części czeka nas wartka akcja, sporo dynamicznych i trzymających w napięciu wydarzeń oraz trochę niespodzianek. Obrona Belli, polowanie na Victorię, bliskość końca roku szkolnego i dokonanie ostatecznego wyboru, poznanie przeszłości plemienia Quileute czy też skomplikowanie się relacji łączących nastolatkę z Edwardem i Jacobem to tylko kilka z wielu wątków występujących w tej książce. Tym razem pisarka rozbudowała znacznie bardziej fabułę, co uważam za spory plus. Poznamy nowe postacie, przyjrzymy się plemieniu Jacoba i ich historii a także tworzeniu armii przeciwko Belli. Dodatkowo czarny humor, delikatne napięcie, sporo silnych emocji oraz liczne tajemnice dodadzą smaczku tej lekturze. Język jest prosty, przystępny a całość czyta się lekko i z niemałą szybkością. Warsztat Meyer w tej części jest na zdecydowanie lepszym poziomie niż w dwóch poprzednich tomach.

„Zaćmienie” to dalsze losy Isabelli, Edwarda, Jacoba i całej palety drugoplanowych postaci, których trudno nie lubić . Uważam, że jest to najlepsza część, przynajmniej w stosunku do dwóch pierwszych tomów. Miłość i nienawiść, prawda i kłamstwo, trudne wybory, skomplikowane zależności, niespodzianki od losu, wewnętrzne sprzeczności... Polecam nie tylko miłośnikom wampirów czy wilkołaków, ale także dla zwolenników paranormal romance czy wszystkich, którzy potrzebują lekkiej, niezobowiązującej historii. Pozdrawiam!

Moja ocena: 5-/6
http://kasandra-85.blogspot.com/2012/09/zacmienie-stephenie-meyer.html

Kolejna część sagi powoduje moje narastające zaniepokojenie. Stworzenie postaci o tak zaburzonym postrzeganiu siebie i zupełnie nieprzystosowawczych sposobach na radzenie sobie z rzeczywistością, a jednocześnie tak spójnej wymaga albo doskonałego warsztatu literackiego albo... własnych doświadczeń.

Czy autorka utożsamia się z zakompleksioną Bellą? Czy przeszła depresję, chorobliwe uzależnienie od partnera? Czy ktoś zwrócił uwagę na to, że Bella nie podejmuje ŻADNEJ inicjatywy by sprawić Edwardowi przyjemność? Nigdy nie pyta go "Czego Ty chcesz", bo on przecież chce tylko jej i jej szczęścia. Gdy pojawia się temat ślubu nie wiemy naprawdę czego chce Edward, a Bella zdaje się nie bardzo przejmować jego potrzebami. Jeżeli w ogóle nim się interesuje to bardziej w kontekście samej siebie i swoich wyrzutów sumienia, a NIGDY jego potrzeb.

I w jednej scenie, gdy Edward wyraża jakąś swoją potrzebę - żeby nie zdradzać fabuły - dotyczącą zachowania jednego aspektu siebie, która ewentualnie może go ochronić przed ogniem piekielnym - co robi Bella? Zupełnie ignoruje jego potrzeby.

Ten bardzo jednostronny związek między kobietą a mężczyzną jaki proponuje mi Meyer, zupełny brak empatii bohaterki (no dobrze, robi łaskę pozwalając Alice zorganizować na jej cześć przyjęcie i pewne inne wydarzenie :)...) wobec jej partnera sprawia, że zaczynam zastanawiać się jak autorka wyobraża sobie tę miłość idealną. Tę miłość w której co prawda dla zachowania życia drugiej osoby zrobi się wszystko, ale w codzienności wiele refleksji nie ma.

Czy to celowe pokazanie związku? Nawet relacja Belli z Jacobem, chociaż pod koniec książki przyprawiona pieprzykiem (oj, będzie się działo!) ma znamiona egoizmu i zupełnego braku wglądu w drugą osobę.

Wiem, że pisarstwo to trudny zawód i że każde słowo i wydarzenie tej książki może być fikcją. Jednak ta fikcja powstała w czyjejś głowie i bez zupełnie innych tematycznie książek ciężko będzie ocenić czy w Sadze przekazano nam sposób patrzenia autorki na rzeczywistość czy może po prostu była to celowa kreacja bohatera...

Zanim wzięłam się za trzecią część wampirzej sagi autorstwa Stephenie Myer, musiałam trochę odczekać. Powodem tego była dokładnie wyznaczona data premiery książki i niestety trzeba było liczyć dni. Jeśli miałabym wskazać, który tom z całej serii podobał mi się najbardziej, to bez wątpienia wskazałabym akurat ten.
W "Zaćmieniu" wszystko toczy się swoim rytmem. Jest to zgrabna kontynuacja "Księżyca w nowiu", czyli: Bella i Edward są nadal razem, po dramatycznych kilku miesiącach rozłąki i szaleńczego biegu we Włoszech; tworzą oni zgraną, ale nie do końca idealną parę. Główna bohaterka nadal pozostaje rozdarta pomiędzy dwoma, z pozoru takimi samymi uczuciami - miłością do wampira a miłością do swojego najlepszego przyjaciela. W tej części jest również więcej ojca panny Swan - Charliego, którego tak uwielbiam. Pojawia się także długo wyczekiwania Victoria z armią nowo narodzonych wampirów, jest również mocna scena miłosna w lesie, a Isabella w końcu musi dokonać tego najważniejszego wyboru - Czy zostać panią Cullen?
Czytałam wiele opinii na temat tej książki, przeglądałam wiele for internetowych i doszłam do wniosku, że niemal osiemdziesiąt procent czytających oraz fanów tej serii uważa ją za najgorszą z całej sagi. Ja niestety nie mogę się pod tym podpisać, bo wtedy zaprzeczyłabym samej sobie.
Szczególną moją uwagę przykuło to, że pani Meyer dodała znacznie więcej epizodów do tego tomu, co ogromnie mi się spodobało, a dzięki temu ta powieść stała się bardziej świeża i rozbudowana. Nie skupiała się ona wyłącznie na zakazanej miłości śmiertelniczki Belli i wampira Edwarda, ale również w znacznej części na dawnych mieszkańcach rezerwatu La Push - poznaliśmy znacznie więcej postaci, które dotychczas żyły w cieni. To pomogło mi na jakiś czas nie zwracać uwagi na irytującą Swan. Plus również za legendy o plemieniu Quileute.
Jednym z głównych aspektów jest na pewno zazdrość Cullena o Black'a, który nie jest bynajmniej naszej świętej obojętny. Rywalizacja pomiędzy tymi postaciami trwa już dość długo. Czytając tą część niemal czułam, jak napięcie między tymi bohaterami wisi w powietrzu - cóż, groźby o utracie życia były tutaj na porządku dziennymi, a pikanterii dodawało to, że każdy z nich strasznie się do tego rwał. Czasami dialogi potrafiły wywołać uśmiech na mojej twarzy, a niektóre trafne riposty wręcz rozbawiały. Trzeba stwierdzić, że panowie nie ukrywali swojej niechęci względem siebie - i dobrze.
Tym razem muszę pochwalić wydawnictwo, bo znalazłam znacznie mniej literówki niż w poprzednim tomie - chyba mieli szczęście. Opisy, zawarte w tej powieści może i są ciekawe, ale czasami można odnieść wrażenie, że są one napisane na siłę, aby tylko książka była grubsza, a ja ciągle zastanawiałam się: Ile jeszcze razy ta Bella to powtórzy?!
Językowi autorki nie można nic konkretnego zarzucić: jest on prosty, wprost idealny dla masowej, niezbyt wymagającej, przeciętnej, społeczności. Postacie w łatwy sposób wymieniają się spostrzeżeniami, ciętymi uwagami oraz czasami używają sarkazmu, który można łatwo wychwycić. Nie jest to jednak zbyt ambitna książka, ale na przyjemne popołudnie idealna - ktoś, kto wierzy, że prawdziwa miłość przetrwa wszystko, powinien być w miarę zadowolony.
Ogromną wadą ten części (jak i poprzedniej) jest sama Bella, która ponownie wprowadza nas w świat swoich rozterek, problemów i swojej zaniżonej samooceny i po raz kolejny wrzuca nas do swojego umysłu, jaka to ona biedna nie jest. Natomiast zaletą jest to, co mi się niezmiernie podobało, to parę scen, które wyszły z głowy Stephenie Meyer - autorka nie powtarza się, dodaje i wymyśla zupełnie nowe sytuacje, chociaż lubi wspominać, nie ma co. Bohaterzy są tacy sami, jak wcześniej - charyzmatyczni i barwni, ale autorka zrobiła coś takiego, że każdego z nich osobna można określić jednym słowem i wszyscy będą wiedzieli, o jaką postać chodzi - po prostu strasznie się różnią.
Co do samych okładek serii - są one utrzymane w tej samej scenri, co dodaje tej sadze takiej odrębności i inność, bo są one przepiękne, adekwatne do treści i rzeczywiście przykuwają wzrok czytelnika, a poza tym cudnie prezentują się na półce. Cieszę się, że Wydawnictwo Dolnośląskie nie pokusiło się o zmianę polskiej okładki, tylko pozostało przy oryginale - wyszło na tym zdecydowanie lepiej, Bóg jeden wie, co by jeszcze wymyśli.
Podsumowując, chciałabym polecić tą książkę wszystkim tym, którym podobał się "Zmierzch" oraz "Księżyc w nowiu". Jednak ten, kto szuka krwawego horroru niech jednak sobie daruje - tej powieści do horroru bardzo daleko.

Zmierzch przedstawił nam narodziny uczucia Belli Swan i Edwarda Cullena. Księżyc w nowiu usunął wampira w cień, a na jego miejsce podstawił wilkołaka, Jacoba Blacka. Zaćmienie konfrontuje ze sobą obu głównych bohaterów i zmusza Bellę do dokonania wyboru, co wcale nie będzie takie proste, jak się wydaje. Na problemy sercowe nakłada się jeszcze pragnienie zemsty pewnej wampirzycy i ultimatum nałożone przez stary wampirzy ród. O nudzie nie ma mowy.

Wydawca reklamuje tę serię jako połączenie romansu z horrorem. O ile wcześniej jedynym komentarzem było popukanie się w głowę, tak teraz to stwierdzenie rzeczywiście zaczyna coś znaczyć. Do horroru wciąż daleko, ale emocjonujący thriller dałoby się z Zaćmienia wykrzesać. Gdyby odrzucić miłosne rozterki Belli, dodać kilka różnych perspektyw, a główną postacią uczynić kogoś mniej mazgajowatego, otrzymalibyśmy wzorową powieść akcji.

Największą wadą książki i czynnikiem, który najbardziej rozwadnia fabułę, jest, niestety, Bella. Jeśli komuś już wcześniej przeszkadzało, że to niezguła ze skłonnościami do użalania się nad sobą, to teraz może nie wytrzymać. Jej brak pewności siebie, uznawanie się za największe zło wszechświata i paniczna obawa przed zranieniem czyichkolwiek uczuć nastawiały mnie do niej coraz bardziej negatywnie. Z drugiej strony, zdaję sobie sprawę, że stosuję tutaj dość osobiste podejście, bo od strony psychologicznej nie można zarzucić Belli niewiarygodności. Historia wciąż jest naiwna, a postacie archetypiczne,

Nie jestem specem od uczuć, mimo tego że jestem już dojrzałą nastolatką ale w momencie kiedy Bella rzuca tekst 'Kocham CIę Jacob' to te same słowa mówione do Edwarda tracą dla mnie zupełnie znaczenie. Za to autorka stworzyła jakieś chore uczucie, gdzie Bella ciągle płacze, nie wie co ma robić i nie chce nikogo skrzywdzić.

Dodatkowo raziła mnie w niej pewna rzecz (nie wiem, na ile to wina tłumaczenia, na ile zaś odmienności języka angielskiego), mianowicie w scenach miłosnych pojawiały się wyrażenia typu: "przycisnął ręce do klatki piersiowej". Dla mnie osobiście "klatka piersiowa" pasuje bardziej do opisów biologicznych niż romantyczna "pierś". Dodatkowo same sceny miłosne nie były miłosne, tak "do końca", pewnie ze względu na target powieści. Pod tym względem lektura była purytańska jak Ania z Zielonego Wzgórza, co stoi w sprzeczności z popularnymi filmami o amerykańskiej młodzieży.

Ogólnie książka tak jak poprzednie części do nadaje się do takiej części ciała, którą podcieramy sobie papierem (by nie używać wulgaryzmu)/

Zaćmienie” na pewno bardziej mnie wciągnęło i na śmierć nie zanudziło, w porównaniu do poprzednich części. Choć i tak rozczarowało, oczekiwałam więcej :(

Wiedziałam, co mniej więcej miało się dziać, ale nie oglądałam filmu, przez co szczegóły mnie wciągnęły.

Żałuje jednak, że w książce nie mogłam zobaczyć bitwy jaką toczyli wampiry i wilkołaki, bardzo chciałam o tym poczytać, poczuć dreszcz emocji, dreszcze na plecach itp.

Wiele razy czytałam, że saga „Zmierzch” to romans połączony z horrorem. Bzdura- może to i horror, dla kogoś kto nigdy nie przeczytał horroru. Lukierkowy świat + zakompleksiona Bella + idealne (pod każdym względem) wampiry raczej nie pasują.

Wiedziałam przed przeczytaniem, że jakaś walka ma się odbyć i miałam nadzieję, że wreszcie może ta książka zasłuży na miano horroru, ale się przeliczyłam.

W „Zaćmieniu” mega wkurzyła mnie Bella, ciągle się nad sobą użalała. To już było nie do wytrzymania.

Co do plusów to spodobało mi się, że w „Zaćmieniu” pojawiło się więcej tajemniczości i niebezpieczeństw, choć nadal brakuje mi opisanie tej bitwy oczami Belli (naprawdę wolałabym czytać o tej bitwie niż o tym, jak Bella przytulała się do Jackoba, a Edward na to patrzył).

Co mi się jeszcze spodobało? Dołączenie kilku wątków i postaci. A szczególnie podobało mi się wprowadzenie legend o plemieniu Quileute.

W tej części, zaczęli irytować mnie Cullenowie, a w szczególności Edward. Są zbyt idealni. I w ogóle nie wampirzy. Gdyby nie kły i to, że żywią się krwią nigdy nie nazwałabym ich wampirami. Jedyne cechy wampira przejawił Jasper. Chyba dlatego jest moją ulubioną postacią. Ja tam jednak jestem zwolenniczką wampirów w stylu Draculi.

Sagę polecam raczej czytelnikom poniżej 15 roku życia.

Przed ok. 10 minutami skończyłam ją czytać. Na dzień dzisiejszy [12.12.2010 :P] najlepsza część z tej sagi. Najbardziej (mile!!!) zaskoczył mnie epilog Zaćmienia. Nie spodziewałam się końcówki widzianej oczami Jacoba. Tyle zawartych emocji, brak bezmyślnych opisów Bells, sama naturalność. Wcale nie obraziłabym się, gdyby p. Meyer napisała osobną historię Jacoba :).
Ale powracając do książki. Nie mogę się skupić tylko na fantastycznym epilogu. Oceniając ten wolumin (Ha! Nowe słowo przyswojone na studiach ^^) trzeba wziąć całą treść, jaka została w nim zawarta. Oprócz kolejnych (!) głupich myśli Belli, branie na siebie winę za zło świata zaczyna być śmieszne, postać Edwarta stara się to jakoś nadrabiać, ale z marnym efektem. W dodatku ciągłe powtarzanie Bells, że nie chce ślubu, nienawidzi imprez, nie umie tańczyć. Helloł? Rozumiem raz, czy dwa razy nadmienić, ale co tom to ten fragment przewija sie z xxx razy! Doprowadzało mnie to do jasnej cholery!
Dla mnie najbarwniejszą postacią w tej całej sadze jest Jacob (Tak, już słyszę "fanka wilkołaków, nie potrafi oceniać obiektywnie...", "Team Jacob"). A to błąd! Postać Edzia również jest interesująca, ale wydaje mi się, że typ wampira wegetarianina zaczyna wiać nuuudą. Niech pokaże pazury w końcu! (Haha, zaczynam się chyba przeistaczać w Małgorzatę z Mam Talent! ^^') Po za tym nie mam większych zastrzeżeń :)

Wszystkie cztery części sagi Zmierzch wydano już długo wstecz, ale ja jakoś nie byłam do nich przekonana. Fakt, że są one pożywką dla trzech czwartych nastolatek na świecie, wydawał mi się podejrzany. Wiadomo, że bestsellery ni muszą być wcale najlepszymi książkami, tylko najlepiej sprzedawanymi. Jednak, aby nie mieć zaległości, w końcu zdecydowałam się na przejrzenie pierwszej części.

Niewątpliwie była ona najlepsza. Poruszająca, nowa, świeża. Księżyc w nowiu sprawiał wrażenie, że został napisany na szybko, jakby bez konkretnego pomysłu. Kończąc go, miałam wątpliwości co do tego, czy kontynuować swoją przygodę z twórczością Stephanie Meyer. Zaryzykowałam, i nie żałuję.

Zaćmienie to niewątpliwie świetna książka. Trzyma w napięciu, nie pozwala nudzić się czytelnikowi. Ciągły strach otaczający wszystkich bohaterów, czarny humor, jaki trzyma się ich pomimo położenia. Wampiry i wilkołaki przechadzające się pop maleńkim miasteczko, które wydaje się nie wytrzymać tylu potworów w swoich objęciach. Niebezpieczeństwa nie stwarza już rodzina Cullenów, jako ta najgorsza, a wilkołaki z La Push nie starają się ich wykończyć. Wspólnie łączą siły wychodzą naprzeciw grupie nowonarodzonych po przewodnictwem Victorii, która wciąż prześladuje niewinną Bellę.
Może się wydawać, ze skoro dwoje największych sobie przeciwników łączy siły, oznacza to, ze koniec z ich konfliktem. Nie jest tak jednak, chociaż Jacob i Edward starają się chronić sens ich życia razem, pozostają konkurentami. Serce Belli wydaje się być z początku zamknięte dla Indianina, który darzy ją bezwarunkową miłością, pomimo wszystko. Potem jednak, zgodnie z przeczuciami Jacoba, do dziewczyny dociera, ze zawsze była zakochana w obojgu swoich adoratorów. Nie jest w stanie opuścić Edwarda, ale chciałaby także trwać przy wilkołaku. Połączenie tego okazuje się niewykonalne.

Według mnie całą fabułę rozwala właśnie Bella, ten sens życia, ta niesamowita istota tak uwielbiana przez czytelników. Na każdym kroku słyszymy tylko, jak się kaja; bo wszystko przez nią, bo jej bliscy cierpią. Po pewnym czasie pierwsze, co chciałam zrobić, to rzeczywiście zrzucić ją z jakiegoś klifu, że wreszcie przestała marudzić. Kolejnym tematem nie spływającym jej z ust to chęć stania się wampirem. Mówi o tym w każdej sytuacji, nawet gdy stoi twarzą w twarz z Victorią, która walczy z jej ukochanym. Pierwsze, co przyszło jej na myśl, to żal za to, ze nie może także stanąć do walki, bo nie jest wampirem.

Zaćmienie rzeczywiście zachwyca, na pewno w większym stopniu niż Księżyc w nowiu. Po rozprawieniu się bohaterów z największymi wrogami Belli czytelnicy wreszcie mogą odczuć ulgę, podobnie jak ona sama. Okładka – bez zastrzeżeń, upodabnia się z innymi tej serii, ale pomysły są naprawdę dobre. Praca tłumacza – bez zastrzeżeń. Pomimo niechęci wielu osób do twórczości pani Meyer, Zaćmienie jest idealne dla poszukujących emocji nastolatek. Trzeba tylko spojrzeć na nie z bardziej pozytywnej strony i zagłębić się w historii, która naprawdę pomaga oderwać się od nudnego życia.

Effie caligaris

Stephenie Meyer odniosła międzynarodowy sukces dzięki serii książek poświęconych dorastaniu i... wampirom. Niezwykłe połączenie przypadło do gustu młodym czytelnikom do tego stopnia, że saga doczekała się ekranizacji, a co za tym idzie - milionów sprzedanych biletów i egzemplarzy powieści.

Bella i Edward znów są razem i wydawać się może, że nic ich nie rozdzieli. Nic, z wyjątkiem stada wrogo nastawionych wampirów, które zamierzają zamieszkać w okolicy, a jednym z ich celów jest właśnie Bella. Znany ze "Zmierzchu", wilkołak Jacob dość jednoznacznie stara się o względy Belli, niekiedy w bolesny dla niej sposób. Dziewczyna stanie przed wyborem – stonowany, odpowiedzialny Edward, czy nonszalancki, oddany, acz wybuchowy Jacob. Wybór wcale nie będzie prosty i oczywisty, gdyż przyjaźń łącząca Jacoba z Bellą to silna, wręcz nierozerwalna więź. Kontakty na linii wampiry – wilkołaki ulegną ociepleniu. Stado postanowi pomóc Cullenom w pokonaniu armii nowonarodzonych krwiopijców, by ochronić miasto i Bellę. Walka ramię w ramię doprowadzi do powstania kilku interesujących przyjaźni.

Autorka wiarygodnie przedstawiła dramat, z jakim musi poradzić sobie główna bohaterka. Bella stara się nie skrzywdzić tych, na którym najbardziej jej zależy, jednak z góry wie, że nie można uszczęśliwić wszystkich. Ponadto ciężko wybrać pomiędzy życiem, a śmiercią: wszak życie z Edwardem w ostateczności oznaczać będzie porzucenie rodziny; natomiast związek z Jacobem umożliwi niemal normalne funkcjonowanie w społeczeństwie.

Meyer udaje się utrzymać na równie wysokim jak poprzednio poziomie dialogi i opisy, a wątki romantyczno – komediowe dodają książce atrakcyjności, czyniąc z niej nietuzinkową lekturę. Niektóre z kwestii Belli mogą powalić czytelnika, który nie raz zaniesie się śmiechem podczas lektury. Jednocześnie miłośnicy spisków, opowieści z dreszczykiem oraz scen walki również nie powinni czuć się zawiedzeni. Pojedynków będzie co nie miara, podobnie scen poruszających do łez. Wystarczy wspomnieć tajemniczo o zakończeniu, które wzrusza, a jednocześnie zaostrza apetyt na ciąg dalszy.Miłośnicy wampirów, kryminałów i historii z dreszczykiem zaczytają się w "Zaćmieniu" na... śmierć.