Igrzyska śmierci

Pod głośnym hasłem: „To lepsze niż Zmierzch!” ‘Igrzyska śmierci’ wkroczyły na arenę. Pierwszy tom trylogii, ekranizacja którego ma przyćmić Bellę i Edwarda, ich brokat i blady puder. Młodzieżówka. Odrzuca na kilometr, prawda? Bo wszystko brzmi jak kolejny tandetny paranormal romance, którego ma się już dość. Ale gdzieś tam, daleko i głęboko w recenzjach poniewiera się jedno maluteńkie słówko: „antyutopia”. I ono daje nadzieję.

Niedaleka przyszłość. Miasto Panem okrążone dwunastoma dystryktami. Kiedyś się zbuntowały i teraz jako nauczka co roku odbywają się Głodowe Igrzyska. Z każdego Dystryktu losuje się po dwie osoby – chłopaka i dziewczynę – i całą dwudziestoczteroosobową grupę wrzuca się na arenę, by… się pozabijali. Bo wygra ten, kto jako ostatni przeżyje.

I teraz tak: zdejmujemy okularki cynizmu i wyjmujemy z usteczek sztuczną szczękę czepialstwa i nie zwracamy uwagę na to, że główna bohaterka jest super extra i bez wad (narracja jest pierwszoosobowa, więc to logiczne – Katniss po prostu nie mówi o swoich wadach, ot tyle! A wy powiedzielibyście?), i nie czepiamy się, że jest mega dobra i pochodzi przypadkowo (ojej, niemożliwe!) z najgorszego dystryktu. Już? Zdjęliście wszystko? No to teraz po kolei!

Nie, to nie brokatowy Zmierzch. Wampirów tu nie ma, więc właźcie śmiało. I nikt się nie błyszczy w słońcu, nooo chyba że zapomniał przypudrować nosek. Są za to ciekawe postacie, takie jak Katniss, główna bohaterka, na przykład. Owszem, jest cudowna, dzielna i wspaniała, ale warto zauważyć, że nie jest pusta. Jej główne wartości? Dziewczę wyżywiło całą rodzinę! Dba o innych, potem o siebie, i nienawidzi zostawiać niezapłaconych długów. Do tego nie ugania się po lesie za błyszczącym wampirem, a to już +50 punktów na wstępie.

Nie, to nie tanie paranormal romance. Na Katniss nie spada nagle odkryta magiczna moc, ukryta w zardzewiałym wisiorku odziedziczonym po prapraprababci, a koty w księżycem na łebku nie zaczynają wygłaszać morale. Nic z tych rzeczy.
Owszem, jest wątek romansowy, ale wierzcie mi na słowo, bardzo różni się od lukrowych kłów i cukrowych skrzydełek. Tu jesteśmy na arenie, walczymy o życie, całe Panem obserwuje każdy nasz ruch przez ekrany telewizorów. Tu chodzi o życie. Romans? Ciekawe…

Postacie drugoplanowe jak zwykle były przecudowne.
Haymitch – najkomiczniejsza i najmądrzejsza postać tej książki. Poproszę o oddzielny tom poświęcony mu osobiście, choć może lepiej nie grzebać w jego umyśle, bo kto wie ile alkoholu tam znajdziemy…
Cinna – nie wiem czemu przez pierwsze kilka stron jego obecności miałam przed oczami Ruby z „Piątego elementu”. Sympatię budził momentalnie i nie traci jej aż do końca książki. Straszna szkoda, że to postać drugoplanowa i nie ma jej wiele na stronach „Igrzysk śmierci”.
Rue – malutka i urocza. Budzi współczucie, a potem podziw. A potem wyciska z was łzy. Małe to to i słodkie, dlatego jest taką podstępna kartą Collins. Brawo, pani Suzanne, udało się pani, nie ma co.

Polecam zajrzeć też pod kołderkę książki i spojrzeć przez jej pryzmat na telewizję, media, programy reality show i… politykę. Boki zrywać, naprawdę!
I właśnie dlatego podobała mi się ta książka. Owszem, jest dla młodzieży i jest miejscami strasznie naiwna… Ale! Można w niej pogrzebać i odgrzebać co nieco mądrego. Postacie niosą z sobą potężne wartości, których ostatnio brakuje wśród piór, kłów i brokatu. Czyta się piorunem, a końcóweczka zachęca do drugiego tomu. I jest tam ktoś jeszcze, ktoś o kim jeszcze nie napisałam…

Weźcie głęboki wdech, bo chcę wam kogoś przedstawić. Panie i Panowie, główny bohater „Igrzysk śmierci” – jego mordercza wysokość Głód!
Głód jest tu na każdej stronie, odczuwany niemal namacalnie, nawet wtedy, gdy każdy z posiłków jest opisywany z niezwykłą skrupulatnością i szczegółowością. Stoły uginają się od potraw, a głód wciąż jest tu obecny, bo obfitość ma nam o nim przypominać.
Dla Katniss igrzyska śmierci trwają odkąd pamięta. Od śmierci ojca walczy o przetrwanie – swoje i swojej rodziny. Dla niej nikt nie wyznaczył końca czy reguł, każdy dzień może być końcem. A końce bywają różne – raz zwycięskie, a raz przegrane. Z głodem wygrywać można setki razy, a przegrać tylko raz.

Jeśli wpiszecie w wyszukiwarce Google słowo "igrzyska", pierwsze nawiązanie jakie się pojawi to oczywiście "olimpijskie" - ale nas ciekawi następny wynik czyli "Igrzyska Śmierci" (147 000 wyników).

Następna rzecz jaka rzuca się w oczy to wypowiedzi o książce innych znanych autorów. A kto rekomenduję tę opowieść?
Stephen King i Stephanie Meyer.
Szczerzę polecam tą książkę każdemu. Dla mnie jest to jedna z najlepszych powieści jakie dane mi było przeczytać.

Nie czytałam o niej żadnych recenzji, weszłam do empiku (jeszcze na początku tych wakacji 2009 roku) jak zawsze. Moją uwagę przyciągnęła okładka - i już to było wyjątkowe - bo nigdy tak książek nie wybieram.
Przeczytałam tylko informacje z okładki i zaryzykowałam.
Przez całe następne 2 dni razem z głównymi bohaterami uczestniczyłam w tych Głodowych Igrzyskach ...
Narracja jest w pierwszej osobie a akcja pisana tak jakby działo się to właśnie teraz, na twoich oczach.
Opis zdarzeń jest tak momentami wstrząsający, akacja tak nieprzewidywalna że nie możesz znieść tej książki...Nie możesz znieść że jej akacja jest taka dobra.
I to w niej najbardziej cenie - akcję.
Opis zdarzeń i bohaterów jest bardzo dobry, ale akcja jest najlepsza.

I jeszcze coś na koniec :" Cieszę się, że po erze czarów i wampirów nadszedł czas na zwycięstwo sprytu, rozumu i doświadczenia. Świat Kapitolu, dystryktów i igrzysk z powrotem zwraca uwagę czytelników na możliwości ludzkiego ciała, a bohaterów mobilizuje do szukania umiejętności we własnym umyśle. Znakomicie prowadzona akcja. Perfekcyjnie stworzony świat. Nic nie oderwie czytelników od przeżyć nastoletnich bohaterów. Książka jest świetna.

Polecam serdecznie. Niezapomniane przeżycia !

Igrzyska polecają mi trzy osoby.
Czytam opinie, śledzę fora fanów tej książki. Mam coraz mniejszą ochotę ją przeczytać. "Kogo wolisz, Pete a może Gejla?", "Fajniejsze nawet od Zmierzchu!" i inne tym podobne opinie sprawiają, że gdybym przypadkiem nie natknęła się na Igrzyska w Empiku, nigdy bym ich zapewne nie przeczytała. Zamawianie opowieści dla nastolatek przez internet czy choćby fatygowanie się do biblioteki żeby wypożyczyć... Nie, to nie ja. Pierwsza strona, pierwsze wrażenie? Pisane w znienawidzonym czasie teraźniejszym. No cóż, chyba oszalałam, skoro idę z tym do kasy. Miałam przecież iść na pizzę. Tak, z pewnością oszalałam.
Docieram do domu ('pyszna pizza na cienkim cieście'), siadam na tarasie, jest mi gorąco i niewygodnie. Czytam.
Pierwszy rozdział, drugi... Zapowiada się na romans. Ciekawe, czy w sklepie przyjmą reklamację, jeśli im powiem, że nic nudniejszego nie widziałam na oczy?
Mimo wszystko, czytam dalej. To nawet zabawne.
50 stron, 100, 200.
Mama woła mnie, mam się wreszcie wziąć za sprzątanie. Dlaczego nie mogę przestać czytać?

Ta książka uzależnia i uczy (patrz: pisane w znienawidzonym czasie teraźniejszym). Nie można się od niej uwolnić. Jest jak pewna roślina z Harry' ego Pottera- im bardziej chcesz się od niej uwolnić, tym mocniej cię unieruchamia, po chwili może nawet zabić (czas w tym nudnym, monotonnym świecie).

"Igrzyska śmierci" bardzo mnie wciągnęły. A już dawno zapomniałam jak to jest, głównie przez zmęczenie i naukę. Ale tu nie ważne było moje zmęczenie i nie ważne było, że musiałam się uczyć na sprawdzian. Nie mogłam się oderwać i już. Akcja na pewno nie zwalnia, a rozkręca się na maksa, kiedy rozpoczynają się 74 Igrzyska Głodowe.

Fabuła zresztą wzbogacona jest w wiele różnych sytuacji. Począwszy od krwawych, przerażających skończywszy na zabawnych. Dodatkowo niektóre fragmentu mogą wzruszyć czytelnika.

Bardzo polubiłam główną bohaterkę, a zarazem narratorkę. Podziwiam jej upór, to jak sobie świetnie radzi w życiu, za odwagę z jaką sprzeciwia się światu, w jakim żyje. I choć czasami zachowuje się emocjonalnie, to potrafi też zachować się racjonalnie, co udowadnia pod koniec powieści. Zresztą Katniss zdobywa serca czytelników, kiedy ratuje życie swojej siostry.

Początkowo przeszkadzało mi prowadzenie narracji w czasie teraźniejszym. Ale chyba jedynie z przyzwyczajenia, gdyż większość książek pisana jest w czasie przeszłym. Nie mniej pisanie w czasie teraźniejszym nadaje dynamiczności :)

Dopowiem jeszcze o całej idei przyszłego świata, cel Igrzysk Głodowych, krwawo stłumione bunty, walka o przetrwanie. Jakże ten świat jest podobny do współczesnego. Niestety.

Gorąco polecam każdemu. Powieść warta czasu. Ostrzegam książka uzależnia. A co najważniejsze- czegoś też uczy, a przynajmniej daje pole do przemyśleń nas światem i systemem.

Spotkałam się z tą książką w czasie gdy wszędzie na około pisało o niej "bestseller", czytałam o niej opinie - z tego co pamiętam to chyba wszystkie były pozytywne. Postanowiłam przeczytać. Nie powiem sam opis treści tej książki również mnie zainteresował. Kupiłam i zagłębiłam się w lekturze. I powiem jedno: nie mylili się w tych opiniach.

Czytałam tę książkę latem zeszłego roku. Bardzo ciekawy pomysł. Postać głównej bohaterki jest wyrazista, ma swoje spojrzenie na świat. Nie ulega schematom. Np. po śmierci ojca, którą strasznie przeżyła, właśnie ona córka, a nie matka tak jak to powinno być wzięła się za utrzymanie rodziny. Gdyby nie ona jej rodzina nie przetrwałaby. Sama zmagała się z problemami. Po za tym każda z postaci ma prawdziwy charakter. Jeżeli chodzi o sprawę samych Igrzysk Głodowych to czytając tak przeżywałam całą historię, że aż złościłam na ten cały Kapitol jak oni mogą robić coś takiego tylko potwierdzenia swojego stanowiska. A im bliżej było końca tym bardziej się niecierpliwiłam i mówiłam do siebie: No jak to!? Przecież to się nie może tak skończyć!
A wszystko to prowadzi do zaskakującego finału, ale nie powiem jakiego, żeby nie psuć przyjemności z czytania. Ten kto czytał wie jakie uczucia towarzyszą tej książce.

[http://sekrety-ksiazek.blogspot.com]

Witaj w nowym i okrutnym świecie. W miejscu, gdzie słowo człowiek ma najmniejszą wartość; najwyższą zaś – pieniądz, zaspokojenie głodu oraz nieludzka rozrywka panów tego świata. Jeśli nie potrafisz należycie zadbać o byt swój i swojej rodziny, po prostu giniesz i nikogo ten fakt nie interesuje. Każdy dzień życia musisz okupić własną, ciężką pracą od świtu po zmrok. Tu nic nie przychodzi łatwo, jeśli nie jesteś bogaczem. To miejsce, w którym każdego dnia musisz udowadniać, że zasługujesz na... życie.

Ten świat to państwo Panem powstałe na terenie dawnej Ameryki Północnej. Dowodzi nim Kapitol leżący w miejscu dawnych Gór Skalistych, a otacza go Trzynaście Dystryktów. W Dystrykcie Dwunastym mieszka Katniss Everdeen – młoda dziewczyna, od momentu tragicznej śmierci ojca w kopalni, pełniąca rolę głowy rodziny. Oprócz siebie ma na utrzymaniu schorowaną matkę oraz młodszą siostrę Prim. I może, gdyby życie opierało się wyłącznie na zasadach wyznaczonych przez Kapitol, nie byłoby tak źle, jednakże władza postarała się, by mieszkańcom Panem nigdy nie brakowało wrażeń. Corocznie każdy dystrykt musi wyznaczyć dwoje mieszkańców (od dwunastego do osiemnastego roku życia) do udziału w osobliwym turnieju – Głodowych Igrzyskach. Reguły są okrutne: w skrajnych warunkach na śmierć i życie walczy w sumie dwudziestu czterech uczestników, zwanych trybutami. Polem ich walki jest ogromna arena, w obrębie której są zamknięci – zawiaduje nią Kapitol. Przebieg Igrzysk transmituje telewizja, co rok w rok gromadzi rzeszę widzów. Czy Katniss spodziewała się, że tym razem to ona stanie się obiektem, na który zwrócone będą oczy milionów? Na pewno nie i z pewnością bycie jednym z trybutów to ostatnia rzecz na świecie, której pragnęła. Okoliczności sprawiły jednak, że nie miała wyboru – musiała stanąć do walki w krwawym turnieju o trofeum, którym był... własny byt.

Tak pokrótce przedstawia się fabuła bestselleru autorstwa Suzanne Collins pt. „Igrzyska śmierci”. Choć powyższy opis może wydawać się obfity w szczegóły, wierzcie mi, że to możliwie najkrótsza forma zobrazowania tego, co dzieje się w toku akcji. A ta nie daje chwili wytchnienia! Poza świetnym pomysłem na fabułę, cechą charakterystyczną są liczne i znakomite (!) zwroty akcji. W momencie, gdy obiecywałam sobie, że przeczytam jeszcze tylko ten jeden rozdział i zrobię przerwę, działo się coś tak niesamowitego, że czytałam kolejny, potem kolejny i… tak do samego końca. A bohaterowie? Dobrze nakreśleni, wyraziści, niemal jak żywi. Czy znajdzie się jeszcze jakiś atut? Oczywiście, że tak – bez wątpienia jest nim pierwszoosobowa narracja, dzięki której czytelnik dosłownie żyje w Panem, poluje wraz z Katniss i wreszcie uczestniczy w Głodowych Igrzyskach. Nie sposób nie przeżywać przygód głównej bohaterki – wraz z nią czytelnik boi się, śmieje czy wzrusza (tak, nawet mnie się zdarzyło!).
Sam pomysł brutalnego widowiska, który karmi oczy widzów, nie jest w literaturze niczym nowatorskim. Wystarczy pierwszy lepszy przykład z brzegu, jak choćby „Wielki marsz” Stephena Kinga, powstały w 1979 roku. Jednak styl, w jakim Collins zabrała się do tego tematu, mocno przyćmiewa fakt, że „to już przecież było”.

Magda (Książka w Mieście) napisała w swojej recenzji, że powieść ta zasługuje na włączenie w poczet lektur szkolnych – i ja podpisuję się pod tym obiema rękami. Gdyby kanon lektur powiększyć o dzieła Collins, to jestem przekonana, że znacznie większe grono młodzieży czytałoby książki, dodam, że byłyby to wartościowe propozycje, wspaniale oddziałujące na wyobraźnię i pobudzające ją.

Po lekturze czuję się należycie przygotowana tak do obejrzenia ekranizacji „Igrzysk śmierci”, jak i do lektury kolejnej części trylogii. Wiele osób ma już ją za sobą, ale jeśli uchowały się jeszcze jakieś wyjątki, to ja po stokroć namawiam – czytajcie trylogię Suzanne Collins!

Ocena: 6/6

***http://ksiazkowka.blogspot.com/2012/05/igrzyska-smierci-suzanne-collins.html***

Głodowe Igrzyska uważam za otwarte!*

Każdy z nas zna choć trochę historii – jeśli nie ze szkoły, to z telewizji. Weźmy takie walki gladiatorów – niesamowite widowisko, walka na śmierć i życie, rozszalały tłum skandujący imię zwycięzcy. Tak, to wygląda wspaniale na ekranie kina. Ale czy równie dobrze wyglądałoby w rzeczywistości? Na przykład – gdyby zamiast rosłych mężczyzn uznawanych za niewolników walczyły… dzieci? Wasze dzieci? Dopiero wtedy wszelkie dopingi zamierają…

Katniss Everdeen żyje w post apokaliptycznej rzeczywistości – w kraju zwanyn Panem, zbudowanym na ruinach USA. Dwanaście dystryktów tworzy organizm, na czele którego stoi Kapitol a w nim – najwyższa władza. Okrutna władza. Ludzie głodują, walczą o przetrwanie, po cichu nienawidzą systemu. Katniss jest jedną z tych osób – musi wyżywić rodzinę składającą się z matki i młodszej siostrzyczki, a to nie łatwe zadanie. Jednak ma przy sobie przyjaciela Gale’a, który, podobnie jak ona, także walczy o lepszy byt dla swoich bliskich.

Ale nadchodzi dzień dożynek, a wraz z nimi – Głodowe Igrzyska. To wydarzenie upamiętnia bunt w trzynastym, nieistniejącym już dystrykcie. Władze uważają, że dobrze jest co roku przypominać ludności, iż są zdani na łaskę Kapitolu – z tej okazji raz do roku odbywają się igrzyska i każde z dwunastu dystryktów musi oddać dwoje dzieci pomiędzy 12 a 18 rokiem życia – dziewczynę i chłopca – by wzięli udział w walce na arenie – walce na śmierć i życie. Wygrać bowiem może tylko jeden zawodnik. Lecz w tym roku igrzyska nagle wydadzą się inne, niż zazwyczaj. I tu zaczyna się prawdziwa historia…

Suzanne Collins stworzyła niezwykłą, trzytomową opowieść, która zapiera dech w piersi już od pierwszej strony. Kto zna jej dzieło – niewątpliwie się z tym zgodzi. Kto jeszcze nie miał okazji, lub podobnie jak ja dopiero zaczął przygodę z Igrzyskami, powinien jak najszybciej nadrobić zaległości, bowiem obok tej trylogii nie można przejść obojętnie! Lecz wielu zapyta, cóż ciekawego jest w powieści pani Collins? A ja odpowiem na te pytanie z wielką przyjemnością!

Pierwszoosobowa narracja w czasie teraźniejszym z punktu widzenia głównej bohaterki nadaje dziełu pewnej istotnej cechy – dynamizmu. To rzecz niezbędna, jeśli planujemy „wejść” w rzeczywistość Panem. Inna rzecz – język: dokładny, opisowy. Katniss nie jest wystraszoną, grzeczną dziewczynką. Sprawnie opisuje wydarzenia, wpuszcza nas do swojego umysłu, pozwala poznać największe lęki. Nie godzi się z sytuacją w kraju, z własnym położeniem. Walczy do samego końca. To niesamowita dziewczyna, której nie sposób nie polubić. I tu można dostrzec, że dobrych bohaterów nie zabraknie – choć nie chcę Wam zdradzać zbyt wiele, powiem tylko, że nie ona jedna wzbudza zainteresowanie.

Akcja dzieła mknie jak szalona – nie tylko za sprawą narracji, ale także w wyniku wciąż nowych wydarzeń i naszej nieprzebranej chęci, by wciąż i wciąż przewracać kolejne strony powieści. Nie ma więc mowy o nudzie – autorka nie przestaje nas zaskakiwać, mamić scenami, wzruszać i przerażać. Przy tej książce można zarówno drżeć ze strachu jak i z powodu tłumionych łez. Można krzyczeć i walić głową w mur. Lecz jedno jest pewne – nie uspokoicie szybszego bicia serca, nim nie dokończycie czytania. W przeciwnym razie ta książka będzie za Wami „chodziła” tak długo, aż się poddacie. Ja uległam. I nie żałuję!

Opowieść o okrucieństwie, miłości i woli przetrwania. Tak bym określiła to dzieło w jednym zdaniu, choć to i tak nie odda całokształtu. Bowiem to, co stworzyła Suzanne nie mieści się w kanonach zwykłej powieści dla nastolatków. To NIE jest zwyczajna opowiastka. To najprawdziwsza historia dla dojrzałego czytelnika, który zrozumie, że świat w jakim żyjemy być może wcale nie różni się tak bardzo od tego w Panem. I to, choć niedorzeczne i całkowicie nierzeczywiste, najbardziej potrafi przytłoczyć. Ja nie ukrywałam łez, złości, poczucia bezsilności, a nawet strachu... I oczywiście teraz nie mogłabym ukryć ogarniającej mnie palącej wręcz potrzeby zapoznania się z kolejnymi dwoma tomami trylogii, po które sięgnę w najbliższym czasie. Przekonajcie się więc sami, czy dalibyście sobie radę, gdyby nagle trzeba było stanąć na arenie. Przetrwasz czy dasz się zabić? Mogę życzyć jedynie: „Niech los zawsze Wam sprzyja!”**

Ocena 10/10.

Pierwszy tom pochłonęłam w jeden dzień. Chodziłam z nosem w książce i nawet nie raczyłam sprawdzić co dzieje się w internetowym światku, a to znaczy, że musiało mnie mocno wciągnąć, bo od komputera jestem uzależniona. Igrzyska to książka intrygująca, niebanalna, dość brutalna, a co najlepsze, obfitująca w nagłe i nieoczekiwane zwroty akcji. Myślę, że osoby, które uwielbiają kilkutomowe opowiadania i właśnie pałętają się z kąta w kąt, chcąc znaleźć sobie jakieś wygodne miejsce i wziąć do ręki coś, co mocno je wciągnie, powinny zakupić/wypożyczyć właśnie Igrzyska Śmierci. Książka napisana jest naprawdę prostym, przystępnym, a do tego przyzwoitym językiem, a na brak emocjonujących wydarzeń narzekać nie można. Dystrykty, Kapitol, Głodowe Igrzyska transmitowane w TV, powszechne przyzwolenie na mordowanie [byle tylko oglądalność nie spadła, a widzowie nie poczuli się znużeni] - Collins stworzyła nowy świat, przerażający, dzielący się na lepszych [mieszkańców Kapitolu] i gorszych [mieszkańców podległych mu dystryktów, którzy ku uciesze tych pierwszych zmuszeni są walczyć o życie przed telewizyjnymi kamerami]. Mam nadzieję, że Igrzyska zostaną w Polsce należycie wypromowane i że coraz więcej osób zacznie po nie sięgać. Sądzę, że mania na powieści pani C. może wybuchnąć nagle i nieoczekiwanie, tak jak to swego czasu było z potteromanią, a siła i zasięg jej rażenia mogą być ogromne, choć chyba nie tak wielkie jak HP, gdyż autorka planuje zakończyć sagę na trzecim tomie. W każdym razie w USA twory wspomnianej pisarki już królują na listach najbardziej poczytnych książek. Pointa tego przydługiego wywodu brzmi: czytajcie Igrzyska bo warto!

Tydzień temu, zaraz po wyjściu z kina, naszła mnie strraszna ochota na tą książkę, po prostu musiałam ją mieć, a jeszcze jakiś czas temu dałabym sobie rękę uciąć, że tak szybko się z panią Suzanne Collins nie spotkamy, tak więc czym prędzej wyciągnęłam moją towarzyszkę do Empiku mówiąc, że "muszę kupić książkę" i kupiłam!
Następnego dnia po moim spontanicznym zakupie przeniosłam się do futurystycznego państwa Panem, rozciągającego się na terytorium dawnej Ameryki Północnej. Centrum tego kraju jest obfitujący w bogactwa Kapitol, otoczony już tylko dwunastoma dystryktami. By podkreślić miarę swojej bezsprzecznej władzy, co roku wybierają dwóch mieszkańców każdego dystryktu. Wybrańcy, którymi mogą zostać już dwunastoletnie dzieci, z uśmiechem zmuszeni są wziąć udział w brutalnej grze - w Igrzyskach śmierci.
Katniss Everdeen, szesnastoletnia dziewczyna z najbiedniejszego dystryktu dostała porządną szkołę życia po śmierci ojca, obciążona widokiem głodujących i zubożałych ludzi stara się stworzyć pozory normalności dla własnej rodziny, tymczasem chwila, gdzie sędzią zostaje zwykły przypadek, nadchodzi i wzbudza lęk.
"Igrzyska śmierci" to jedna z tych lepszych książek, które miałam przyjemność czytać. Katniss wprowadza nas w swój świat i swoją rzeczywistość w taki sposób, że możemy poczuć na własnej skórze ból i wciąż tlącą się nadzieję mieszkańców Złożyska - póki co narracja pierwszoosobowa się sprawdza, ale potem niestety psuje trochę zabawę i wręcz upraszcza Katniss jako postać - jej przemyślenia są standardowe, jest po prostu przykładem klasycznej konstrukcji bohatera potraktowanego okrutnie przez życie, a sądzę, że gdyby autorka zrezygnowała z takiej formy narracji, Katniss przynajmniej zaskoczyłaby mnie w jakiś sposób. Ale jednego nie można jej odmówić - z pewnością jest inteligentna, czytelnik mógł to poczuć, co ogromnie mnie cieszy, dlaczego? Dlatego że ostatnio autorki przyswoiły sobie dziwną umiejętność, piszą na temat bohaterki w samych superlatywach, postacie poboczne również to przyznają, tymczasem czyny delikwentki pokazują zupełnie co innego. Tutaj, wbrew wszelkim moim podejrzeniom, jest odwrotnie.
Wizja świata wykreowanego przez Suzanne jest niesamowicie realna i, trzeba to przyznać, mało pocieszająca. Pokazuje, że my, pomimo wszystkich zaawansowanych technologii, tego postępu nauki, nie rozwiążemy podstawowych kwestii głodu, ubóstwa i wojen - bogaci będą się bogacić, a biedni zostaną strąceni na koniec świata i zdeptani. Nie zlikwidujemy okrutników i sadystów, napawających się bólem słabszego, wciąż będziemy piastować pieniądz, mówiąc bez wyrzutów, że postęp to postęp, muszą być poszkodowani, tylko szkoda, że tych "poszkodowanych" będzie coraz więcej.
Suzanne Collins na pewno dokonała czegoś wielkiego, jest to lektura niebanalna, z kształtem i posiada wszystko niezbędne do spędzenia miłych chwil :)

WIELKI MARSZ KU IGRZYSKOM ŚMIERCI

Suzanne Collins stworzyła historię, której podobna wersja została kiedyś opowiedziana przez samo życie. Stworzyła jednocześnie obraz tego, jak może wyglądać przyszłość. Wzajemne mordowanie się przez nastolatków na oczach miliona widzów. Ile nam brakuje do stworzenia takiego show? Obawiam się, że granica jest niewielka – kiedy widzom znudzi się już „X factor”, gdzie ludzie walczą ze sobą na głosy, kiedy znudzi się „Taniec z gwiazdami”, gdzie znane osobistości walczą o kryształową kulę tańcząc z zawodowcami. Kiedy ludzie zapragną czegoś więcej? Kiedy pragnienie oglądania krwi w filmie sensacyjnym przeniesie się na chęć oglądania jej na żywo? Kiedy „Gladiator” zostanie połączony z „Big Brotherem”? Granica jest cienka, a jednak mam wrażenie, że „ludzi dobrej woli jest więcej” i granica ta nigdy nie zostanie złamana.
Mimo to, Collins napisała książkę, w której fikcja bardzo boleśnie i przekonująco udaje rzeczywistość. Kto nam zapewni, że nigdy nie będziemy musieli wysyłać swoich dzieci na rzeź ku uciesze milionom widzów? Właśnie w związku z tą wizją „Igrzyska śmierci” w minimalnym stopniu przypominają „Wielki marsz” Kinga. Są jednak mimo wszystko bardziej brutalne, ponieważ u Kinga rywalizacja polegała jedynie na większej wytrzymałości, zawodnicy nie musieli mordować się nawzajem, co nie znaczy, że nie byli zabijani przez strażników. W związku z tym coś musi być w tym przerażającym obrazie przyszłości, skoro nie jedna, a więcej osób przed nim ostrzega.

Język i fabuła książki sprawiają, że faktycznie jak zapowiadają opinie na czwartej stronie okładki, nie sposób się od niej oderwać. Nieskomplikowany język i akcja, która niemal od razu wciąga, sprawiają że ostatnie strony powieści przybliżają się w zawrotnym tempie. Mamy zarysowane przede wszystkim charaktery głównych postaci – Katniss i Peety, których los zmusza do wzięcia udziału w Głodowych Igrzyskach. Peeta został wylosowany na corocznych dożynkach, Katniss zmuszona została przez nieustanną potrzebę chronienia swojej młodszej siostry. To ona bowiem – mała, słodka Prim zostaje wylosowana do wzięcia udziału w bezlitosnej walce o przetrwanie. Katniss jednak wybiega przed szereg i zasłania Prim, zgłaszając się jednocześnie na ochotnika, co w miejscu zamieszkania sióstr – Dwunastym Dystrykcie, zdarza się niebywale rzadko, choć pozostaje w zgodzie z regulaminem.

Katniss i Peeta różnią się od siebie diametralnie, na czym oczywiście zyskuje fabuła powieści.
Po wybraniu tegorocznych trybutów – zawodników Głodowych Igrzysk, przed czytelnikiem rozpościera się niewyobrażalny świat nie tyle okrucieństwa, co ślepoty i obojętności. Sztab ludzi zajmujących się przygotowaniem Igrzysk, a także staranną i dokładną stylizacją uczestników ze wszystkich dwunastu dystryktów, wydaje się nie mieć pojęcia, do czego przygotowuje młodych, często bezbronnych ludzi. Szczebiocząc, poprawiając manicure, włosy i ciało trybutów, ludzie ci przedstawiają sobą obraz dużo gorszy od wydarzeń dziejących się bezpośrednio na arenie. Tam bowiem, gdzie na śmierć i życie walczą ci, którzy często są jeszcze dziećmi, sytuacja jest wymuszona. Trybuci walczą, bo nie mają innego wyjścia. Wiedząc, że wygrać może tylko jeden z nich, idą prosto w paszczę śmierci, bo mają świadomość, że jeśli nie zabiją, sami zostaną zabici. Natomiast ludzie z Kapitolu wydają się nie zdawać sobie sprawy z tego, co dzieje się na arenie. Żaden z nich nie pomyślał, że mogłoby tam być ich dziecko. Wykonują piękne stroje i makijaże dla ludzi, którzy za kilka dni najprawdopodobniej zginą brutalną śmiercią z rąk, być może swojego kolegi.

Choć książka opowiada o wydarzeniach okrutnych i brutalnych, o państwie, w którym nic nie jest takie, jakie być powinno, choć przedstawia tak straszną wizję przyszłości, że nie nadaje się ona dla młodszych czytelników, jest to książka młodzieżowa. I widać to zarówno na poziomie samego języka, doboru słów, jak i szczegółów fabularnych. Uważam to za niebywały minus książki, który sprawia, że prawdziwość gdzieś się zatraca, jednak zrzucam to na karb tego, do kogo kierowana była w założeniu książka. Brak naturalistycznych opisów zwłaszcza podczas samych Igrzysk. Collins skupiła się na opisywaniu ran i sposobów umierania kolejnych zawodników, lecz pominęła aspekty fizyczne wiążące się nierozerwalnie z uczestnictwem w takich Igrzyskach. Młodzi trybuci spędzają na odciętej od świata arenie dobrych kilka dni. Otoczeni przez las, dziką przyrodę i zero cywilizacji muszą radzić sobie nie tylko ze znalezieniem żywności, ale także przede wszystkim z obroną przed wrogami. Dodajmy, że każdy ruch, w każdym miejscu bez wyjątku śledzą setki kamer emitujących transmisję z Igrzysk. Collins na ponad 300 stronach książki tylko raz wzięła pod uwagę aspekt codziennych, fizycznych potrzeb człowieka. Katniss tylko raz przez całą powieść czuje potrzebę opróżnienia pęcherza, a i ta sytuacja zostaje okrojona do minimum. A co z innymi potrzebami? I tymi setkami kamer, które to rejestrują? Katnis i Peeta ukrywający się w jamie, przez dobre dwa dni nie opuszczają jej, śpiąc, rozmawiając lub stojąc na warcie. Dla mnie jest to największy minus tej powieści. Autorka celowo wybrała pewne szokujące wydarzenia opisując je jak najbardziej realnie, jednak zapomniała o tych, które będąc normalnymi potrzebami każdego człowieka, urealniłyby opisywane wydarzenia. Brak zatem tego, co w takiej sytuacji, mimo wszechobecnego zagrożenia i dezorientacji związanej z obcym miejscem, nie ominęłoby młodych ludzi. Mam na myśli uczucie wstydu i upokorzenia, chociażby podczas załatwiania swoich potrzeb, z bronią w ręku, w środku dzikiego lasu ze świadomością, że nagrywa to kilka kamer.

Kolejną sprawą jest już kwestia polskiego tłumaczenia. Rozumiem, dlaczego tytuł został zmieniony. „Igrzyska śmierci” są dużo bardziej spektakularne i chwytliwe niż oryginalne: „The Hunger Games”. Nie rozumiem jednak niekonsekwencji tłumaczy. Skoro tytuł zmieniony został na „Igrzyska śmierci”, to po co na kartach książki, używana jest nazwa: Głodowe Igrzyska? Jest to jednak minimalny minusik, który nie wpływa w żaden sposób na odbiór powieści.

Natomiast nasza bohaterka – Katniss, jak na główną postać książki jest niezwykle mało wyraźna. Staje się czytelnikowi obojętna, a cała sympatia jaką wzbudza opiera się najpierw na sytuacji, kiedy to zastąpiła swoją siostrę Prim, czym najprawdopodobniej ocaliła ją od śmierci, a potem na uczuciach jakie żywi do niej Peeta, który szybko zjednuje sobie czytelników.

Podsumowując, książka pomimo kilku wad, jest naprawdę godna polecenia. Od razu zachęca również do sięgnięcia po kolejną jej część: „W pierścieniu ognia”. Wciąga, choć nie zaskakuje tak, jak zapewnia opis, przeraża, choć niejeden z nas na pewno kiedyś obawiał się już takiej właśnie wizji przyszłości. Wartka akcja, dialogi i brak nudnych opisów na pewno przyciągną wielu czytelników. Nie można jednak odmówić książce mądrego przekazu, który choć nie jest nowatorski, to na pewno godny przypominania i powtarzania kolejnym pokoleniom.
Miejmy jednak nadzieję, że nie powrócą do nas czasy Koloseum i walczących w nim gladiatorów. Módlmy się do bogów starych i nowych, a także do sił Losu i Przeznaczenia aby Wielki marsz Kinga nie zaprowadził nas nigdy na Igrzyska śmierci Suzanne Collins.