Pięćdziesiąt twarzy Greya

Będąc w EMpik-u (to mój ulubiony sklep w galeriach handlowych) Chcąc żonę wyrwać ze szponów TV, a zachęcić do czytania, spostrzegłem plakat na którym była reklamowana książka słowami “Wszyscy o tym mówią”, “biblioteki wycofują” i tym podobne zachęty. Widziałem już ten plakat też na mieście wielokrotnie. Stwierdziłem, że kupię. Powinna być dobra. W domu kilka dni leżała na stoliku prosząc “przeczytaj mnie” Żal mi się jej zrobiło i sięgnąłem, choć to raczej kobieca literatura. 606 stron, dobrze, że nie 666. Kolejne rozdziały zaczynają się zwykle na 100, 150, 200 stronie. Czysty przypadek. Wchłonąłem w cztery dni. Nie, nie dlatego, że tak wciągająca. Chciałem zabrać się wreszcie za coś innego. Hmmm... Więc o czym ta książka jest? Można streścić w słowach: Ona zagryza wargę i przewraca oczami. On chwyta ją za brodę i unosi jej głowę. Potem pieści w palcach jej sutki przez jakieś 30 sekund. Ona - 21 letnia dziewica w ten sposób dochodzi i rozpada się na tysiące kawałeczków przeżywając orgazm. Magik jakiś, od dziś będzie moim idolem. I tak cały czas, do znudzenia ona zagryza wargę, a on chwyta ją za brodę. Te postacie są jak z gry komputerowej. Niemalże jednowymiarowe jak takie żółte karteczki na monitor. Nawet nie bardzo wiem jak oni wyglądają. On oczywiście piękny i bogaty. Ale za nic nie jestem w stanie go sobie wyobrazić. No wyższy od niej skoro unosi jej głowę chwytając za brodę. A! jeszcze przesuwa kciukiem po jej górnej, a może dolnej wardze. Pieprzą się jak króliki tak od 200 strony. W zasadzie można zacząć od 200 jak kto łasy na takie opisy. Nic treści się nie utraci. Postacie drugoplanowe to w zasadzie tylko imiona. Praktycznie nic nie mówią. Temat jest wspaniały, ale skopany przez autorkę. On chce się bawić w Pana i Uległą. Ona chce czegoś więcej. Jak to kobieta, zawsze musi skomplikować prosty układ. Ja chciałbym poznać jej myśli, dylematy, do czego jest skłonna się posunąć aby go zdobyć. Co traci, co zyskuje. Jak jej świadomość się zmienia w miarę igrania z ogniem. Nic takiego tu nie ma. Jakieś proste, oczywiste wnioski, nic więcej. Bicie piany. W końcówce autorka się trochę rozruszała literacko. Albo ja zmniejszyłem oczekiwania. Wszystko jest pisane takim blogowym językiem. “Byłam dziś u mamy, rozmawiałyśmy o moim chłopcu. Mama zrobiła kluski na obiad, a tata oglądał mecz.” Aż dziw bierze, że można napisać tyle stron o niczym. To mniej więcej tak jak w kawale o najdłuższej książce “Pa ta taj, pa ta taj... {...} Prrry.” Na Boga, dojechałem do końca, a tu piszą “Koniec pierwszej części” Jak zakwalifikować tą książkę? Mówią, że to porno dla mamusiek. Coś w tym jest. Faktycznie jest tu ze szczegółami, ale ubolewam. Pisała to kobieta, powinna potrafić opisać seks jako ta połówka bardziej uczuciowa. Tymczasem mnie jako faceta nic, a nic nie ruszały te opisy. Jakbym czytał książkę kucharską. Zresztą, oni zanim na dobre zaczynają, to już kończą i za dwie minuty kolejny sprint, gdzie ona rozpada się na tysiące kawałeczków, a on znowu mówi “Ana co ty ze mną robisz?” A ja się pytam, kto mi kazał tego gniota czytać!

Dawno, dawno temu, po gorączkowej fali serii ,,Zmierzch”, która miała tyle samo fanów co wrogów, w czeluściach Internetu zaczęły rodzić się opowiadania oparte o fabułę owej sagi. Ponieważ twórczość pani Meyer była dość grzeczna w swej wymowie, spragnione ,,elektryzujących scen” panie chwyciły za pióra tudzież klawiatury i zaczęły same je tworzyć oraz dzielić się swoją twórczością w sieci. Jedną z takich osób była E. L. James, kryjąca się pod pseudonimem Snowqueens Icedragon. Jej fanfiction zatytułowany „Master of The Universe” traktowało o związku Belli Swan z Edwardem Cullenem, okraszonym odważnymi scenami erotycznymi. ,,Niewinna” opowiastka ewoluowała w ebooka, a później w papierową wersję.

I zawojowała świat.

Żeby móc zrozumieć, z jakim, bądź co bądź, fenomenem mamy do czynienia, wystarczy chociażby zerknąć na stronę powieści na Amazon.com. Z 9,812 ocen 4,005 ocenia powieść na pięć gwiazdek a 3,214 recenzji na jedną gwiazdkę. Pozostałe 2593 oceny rozkładają się dość równo pomiędzy dwie, trzy i cztery gwiazdki. Są opinie wynoszące na piedestał jak i grzebiące głęboko pod ziemią. Ostatnio, o ile dobrze pamiętam, takie emocje budziła właśnie saga ,,Zmierzch”.
Ponoć filmowa adaptacja ,,Fifty Shades of Grey” to obecnie najgorętszy projekt Hollywood. Za prawa zapłacono około 3 milionów dolarów (pojawiały się również dane o 5 milionach). Scenariuszem ponoć bardzo chciał zająć się Bret Easton Ellis (tak, autor ,,American Psycho”), choć finalnie scenariusz napisze Jim Piddock. Krążyły pogłoski, że w roli reżysera widziano by samą Angelinę Jolie! Wśród potencjalnych kandydatów czy kandydatek wymienia się chociażby: Emmę Watson, Kristen Stewart, Scarlett Johansson, Lily Collins, Matta Bomera, Ryana Goslinga czy Iana Somerhaldera.
Seria jest chętnie parodiowana; na wspomnianym Amazonie można zakupić takie tytuły jak:
,,Fifty Shades of Beige”, ,,Fifty Shades of Pink”, ,,Fifty Shades of Garbage”, ,, Fifty Shames of Earl Grey” czy ,,Fifty Shades Shadier”.

A o czym ta niezwykła i tak pożądana rzecz traktuje? Sięgnijmy do materiałów promocyjnych:
Największa sensacja literacka tego roku!
Książka, o której mówią wszyscy!
Hipnotyczna, uzależniająca, iskrząca seksem i erotyką powieść, której nie sposób odłożyć.
Studentka literatury Anastasia Steele przeprowadza wywiad z młodym przedsiębiorcą Christianem Greyem. Niezwykle przystojny i błyskotliwy mężczyzna budzi w młodej dziewczynie szereg sprzecznych emocji. Fascynuje ją, onieśmiela, a nawet budzi strach. Przekonana, że ich spotkania nie należało do udanych, próbuje o nim zapomnieć – tyle że on zjawia się w sklepie, w którym Ana pracuje, i prosi o drugie spotkanie. Młoda, niewinna dziewczyna wkrótce ze zdumieniem odkrywa, że pragnie tego mężczyzny. Że po raz pierwszy zaczyna rozumieć, czym jest pożądanie w swej najczystszej, pierwotnej postaci. Instynktownie czuje też, że nie jest w swej fascynacji osamotniona. Nie wie tylko, że Christian to człowiek opętany potrzebą sprawowania nad wszystkim kontroli i że pragnie jej na własnych warunkach… Czy wiszący w powietrzu, pełen namiętności romans będzie początkiem końca czy obietnicą czegoś niezwykłego? Jaką tajemnicę skrywa przeszłość Christiana i jak wielką władzę mają drzemiące w nim demony?

Powiem tak: reklama dla tej książki jest jak pewien słynny program graficzny dla niezbyt urodziwego osobnika – pozwala na stworzenie pięknej wizytówki z wyretuszowanym zdjęciem i wstawieniu jej na portal społecznościowy w ramach podbijania popularności. Niestety, przy pierwszym spotkaniu upiększanie na siłę wychodzi na jaw i pojawia się rozczarowanie.
Po przeczytaniu tej powieści wiem jedno: już nigdy, przenigdy nie dam się złapać na piękną wizytówkę. To TYM ekscytuje się świat od kilku miesięcy? Naprawdę? Przecież to jest kiepskie powieścidło, które nie ma w sobie za grosz atmosfery erotyzmu i zmysłowości. A, że niby to powieść o BDSM jest? Cóż, jak kto woli, ale dla mnie już większy ładunek kryła w sobie książka, a raczej książeczka o tytule ,,Suka. Z pamiętnika masochistki”.
Ponieważ na początku recenzji lubię pisać, co mi się podobało, również i w tym przypadku zacznę od plusów. Powieść bardzo łatwo się czyta, nie wymaga większych nakładów uwagi i skupienia. Jest wciągająca, mnie osobiście ciekawi, co stanie się z tym dość nietypowym związkiem (na szczęście mam pod ręką kolejne tomy). To by było na tyle, jeśli idzie o pozytywne strony. Skoro to powieść o bólu, to teraz będzie bolało.

Jak już wspomniałam, książka pierwotnie była fanfiction ,,Zmierzchu” i najjaskrawiej widać to na postaci Anastasii, która czasem zachowuje się jak parodia Belli. Tak jak w przypadku panny Swan, tutaj mamy do czynienia z niezdarną, nieco zakompleksioną dziewczyną, która najpewniej czuje się sam na sam z książkami. Można umrzeć ze śmiechu czytając niektóre z egzaltowanych przemyśleń na temat ukochanego mężczyzny.
Co do Christiana... Jak zachwyca, kiedy nie zachwyca? Ten och-ach pan i władca jest tak tajemniczy, że brakuje mu tylko czarnej peleryny czy zasłony w oknie, za którą mógłby się schować w celu spotęgowania swojej och-ach tajemniczości. Wymaga od Any szczerości, a sam zaciska usta w wąską linię na pytanie bardziej osobiste niż ,,jaką mamy dziś pogodę?” Do tego ma zadatki na wzorowego stalkera, co niespecjalnie przeraża główną bohaterkę. Kto chciałby mieć takiego faceta?

Pod względem językowym książka jest słabiutka. Ilość powtórzeń może doprowadzić, co bardziej niecierpliwych czytelników, do szewskiej pasji. Niektórzy nawet policzyli, ile razy pojawiają się niektóre słowa. Tutaj podaję link do recenzji użytkowniczki portalu Goodreads, która na końcu swojej wypowiedzi umieściła miniranking: http://www.goodreads.com/review/show/340987215
Czytanie niektórych fragmentów ,,Fifty Shades of Grey” jest jak chrupanie kamyków – tak, tak, zgrzytanie zębami z żałości wbiło na wyższy poziom.Również nasi bohaterowie, niczym Simy z gry, mają wbudowane podstawowe opcje – Ana ciągle przygryza wargę i kiwa głową, a Christian przypatruje się i uśmiecha. Dorzucę jeszcze wszechobecne ,,jezz” i ciągłe gadanie o (do?) podświadomości i wewnętrznej bogini.

Powieść ta zasłynęła również tym, że podobno zrewolucjonizowała życie seksualne Amerykanek. Aż można pomyśleć, że przed ,,Fifty Shades of Grey” nie istniały romanse/filmy erotyczne/ sado-maso. Prawdę mówiąc, nie ma w tej książce niczego, o czym byśmy już nie słyszeli. Chociaż nie – dziewczyna, która nigdy wcześniej nie miała do czynienia z seksem pod absolutnie żadną postacią, już przy pierwszym stosunku ma wielokrotny orgazm. Główny bohater to z kolei rasowa seks – maszyna, gotowa do zbliżeń o każdej porze dnia i nocy. Brawo panie Grey, powinien pan zacząć pisać poradniki.
Miałam o tym nie wspominać, ale jeśli ktoś ma słaby żołądek, to raczej nie polecam tej powieści. Po łazienkowej scenie z tamponem śniadanie podjechało mi do gardła. Nie wiem, może ja jakaś wrażliwa jestem, ale jeśli TO jest jedna z kobiecych fantazji to ja nie chcę poznawać innych.

Co sprawiło, że seria osiągnęła taki spektakularny sukces? Najwyraźniej rzesze kobiet były spragnione pieprznej baśni, w której dziewicza księżniczka zostaje uwiedziona przez bajecznie bogatego i przystojnego księcia z ,,mroczną” stroną.

Mimo wszystko nie oceniam książki na 1, bo ciekawią mnie dalsze losy Any i Christiana. Broni się tym i tylko tym, że wciąga. Nie rzuciłam powieścią o ścianę, przebrnęłam przez nią i generalnie była niezłym odmóżdżaczem.

[http://room6277.blogspot.com/2012/08/fifty-shades-of-grey-e-l-james.html]

Anastasia Steel przez przypadek poznaje Christiana Greya, ale już przy pierwszym spotkaniu pada przed nim na kolana. Jego to najwyraźniej kręci, bo cały czas dąży do kontaktu z nią, jednocześnie ostrzegając przed samym sobą...
Naiwne? Owszem. A przy okazji przeraźliwie wręcz nudne. Główna bohaterka jest tak irytująca, że nie dziwię się, że Grey nalegał na BDSM - gdybym znała kogoś takiego, też chciała bym go uderzyć. To jednak on jest gwiazdą tej lektury: tajemniczy pan Grey, który (a niech mnie!) akurat dla panny Steel łamie swoje zwyczajowe reguły. Śpi z nią bez seksu, pozwala jej zmniejszyć ilość ćwiczeń w tygodniu i jeść to, na co ona ma ochotę, a nie to, co on jej każe zjeść.
Szczerze? Nie dziwię się, że dżentelmeni wyginęli, skoro tak wygląda męski ideał kobiet w tych czasach - rozdziewiczony analnie jako nastolatek przez dużo starszą kobietę i traktujący swoje dziewczyny w sypialni jak przedmioty.
Absolutnie nie polecam tej książki, ponieważ nie dość, że fabuła jest straszna, bohaterzy płascy i infantylni, to do tego język jakim pisana jest powieść to jakaś herezja. Autorka ma zasób słów pięciolatka i dziwię się, że w ogóle składa całe zdania.
Sorry dla fanów, ale to bardzo, bardzo tania "rozrywka". Pozdrawiam.

Jeszcze nigdy,żadna książka, jeszcze przed przeczytaniem nie wzbudziła we mnie tak skrajnych emocji....najpierw zapierałam się nogami i rękami, że po nią nie sięgnę...a potem gdy wszystkie trzy rządkiem stanęły na mojej półce, nie mogłam się doczekać, żeby po nią sięgnąć. Czułam się jak dziecko czekające na Mikołaja,tak chciałam zacząć czytać, zwłaszcza, że wszyscy ( a raczej wszystkie..;-) w około ją czytają, czytali i będą czytać. Nie zastanawiając się dłużej wypchnęłam w kąt "Cukiernię.." i popłynęłam. Straciłam całkowite poczucie czasu, głucha i ślepa na otaczający mnie świat. Zakopałam się pod koc i czytałam, z wypiekami na twarzy...

Nie będę Wam mówić o czym jest ta książka, bo pewnie już jest wokół niej sporo szumu. Powiem Wam tylko jedno, ja wpadłam w kretesem. Zachłysnęłam się...ta książka uzależnia..doprowadza do szaleństwa.

Książki czyta się przede wszystkim dla przyjemności, a ta jest czystą przyjemnością, pobudza fantazję, czasami szokuje czasami zaskakuje, ale taki chyba jest jej urok.
Niektórzy wytykają tej pozycji, prosotę, błędy stylistyczne i ortograficzne, ale jeżeli ktoś zajmuje się szukaniem taki rzeczy w książce nie powinnien po nią sięgać, ja szukałam przyjemności czytania i zdecydowanie się nie rozczarowałam....

Polecam...
PS. Czytanie w miejscach publicznych grozi nagłymi wypiekami na twarzy i nieopanowanym chichotem:-)

O "50 twarzach Greya" słyszałam już od dobrych kilku miesięcy, mimo że książka ta nie została jeszcze wówczas wydana w polskiej wersji. Czytałam skrajne opinie na jej temat, co tylko dowodzi, jakie emocje potrafi wzbudzić. Zakładam, że można mieć do niej stosunek typu "love me or hate me", tutaj albo coś jest czarne albo białe. Na tytułową szarość nie ma wbrew pozorom miejsca. :-)
Oczywiście, swoim zwyczajem, musiałam osobiście sprawdzić, o co ten cały szum, inaczej nie byłabym sobą i nie dałoby mi to spokoju. Nie będę ukrywała, że od początku byłam nastawiona do tej książki trochę na "nie", ponieważ, chyba gdzieś pod skórą przeczuwałam, że to, co tak naprawdę sprzedaje się w tej książce, to nie dobre "pióro" autorki czy ciekawy język, a seks, wyuzdanie, wulgarność. I wiele się nie pomyliłam, instynkt mnie nie zawiódł. Mam do tej książki tyle uwag, że w pewnym momencie stwierdziłam, że nie jestem pewna, czy będę je umiała wszystkie ogarnąć, nie popadając w totalny chaos myśli i dissów :-) Dlatego też zdecydowałam się podzielić moje przemyślenia na parę punktów. Od razu ostrzegam, że mój wywód będzie długi. Dla osób które nie czytały jeszcze książki: w notce znajduje się minimalna liczna spoilerów :-)

Język i nie tylko:

"Specyficzność" języka rzuca się bezlitośnie w oczy już po paru pierwszych akapitach. Jest on tak prosty, potoczny, ubogi i nieskładny, że trudno nawet próbować doszukiwać się w tym celowego zabiegu, naśladującego naturalny, spontaniczny potok myśli bohaterki. Oczywistością jest, że jest on wyłącznie wynikiem niedoborów warsztawowych autorki i jest dowodem na to, że z prawdziwym pisarstwem, to ona ma tyle wspólnego, co ja z fizyką kwantową. Liczne powtórzenia sprawiają niemal fizyczny ból. Jest to zarówno powtarzalnictwo leksykalne (ulubione słowa/sformułowania autorki: "kuźwa", "św. Barnabo" "bogini wewnętrzna" "purpurowe policzki" "rozkoszny ból w podbrzuszu") jak i powtarzalnictwo o podłożu treściowym, jak np. ciągłe zagryzanie wargi przez główną bohaterkę, które powtarzało się na każdej niemal stronie, doprowadzając mnie do szewskiej pasji i pomagając mi odkryć w sobie całe pokłady skłonności morderczych. Prócz tego, autorka lubuje się w tandetnych ( i mniemam,że według niej dość kwiecistych/poetykich) porównaniach, którymi z pewnością zawstydziłaby samego Paulo Coelho. Moim faworytem jest chyba następujący cytat: "jestem Ikarem, który znalazł się zbyt blisko słońca i w rezultacie spłonął". Zażenowanie objęło mnie wówczas zupełne. :-) Prócz tego mamy tutaj tantedne i tanie momenty jak np. upokarzający upadek przed wejściem na rozmowę z Greyem, czy "uratowanie" przed rowerzystą-walcem, kiedy to główna bohaterka zostaje zamknięta we władczych ramionach "pana". Nawet w meksykańskich telenowelach jest więcej polotu. Gdyby nie wątki "łóżkowe" książka niczym by się nie różniła o wydawanych seriami Harlequinów, a kto wie, czy nawet by jej do nich trochę nie brakowało. Nawet tam w końcu dowiadujemy się czegoś więcej na temat rzeczy tak, wydawałoby się, prozaicznych, jak wygląd bohaterów czy ogólnie pojęty opis otoczenia.

Główna bohaterka (Anastasia, vel Ana):



Nie będe owijała w bawełnę. Gdybym znała faktycznie osobę pokroju głównej bohaterki, chyba skończyłabym w Lublińcu, w przybytku znajdującym się przy ul. Jana III Sobieskiego 6. Jej po prostu nie da się lubić, niemożliwym jest, by czytać tę książkę i jednocześnie panować nad otwierającym się w kieszeni scyzorykiem. Od czego by tu zacząć? Przede wszystkim, pierwszym określeniem, jakie ciśnie mi się na usta jest: naiwna kretynka". Nie będę tutaj szukała eufemizmów i panowała nad językiem, bo ta postać wzbudziła we mnie tak silne emocje, że sorry Winnetou, ale się nie da. Przez niemal całą książkę miałam wrażenie, że Ana, zamiast mózgu, miała pod czaszką drugą macicę. Hormony z kolei zastąpiły jej chyba wszystkie szare komórki, co do jednej. Jej godność z kolei stwierdziła, że nie warto się z taką zadawać i już dawno powiedziała "sayonara". No bo, proszę, jak szanująca się dziewczyna/kobieta może godzić się na taki związek - chory układ, w którym jej partner, traktuje ją jak dmuchaną lalę, tyle że też taką, którą można czasami obić, jeśli ma się akurat ochotę? Wydaje mi się, choć może naiwnie, że jednak, gdyby jej IQ różniło się nieco od ilorazu inteligencji tłuczka do ziemniaków, już dawno powiedziałaby do kolesia "pieprz się, zwyrolu" i zawinęła od niego manele. Sugerowane jest, że bohaterka nie ma w sobie nic z "uległej", ale... gówno to prawda. Postać, jaką zarysowała E. L James jest tak przezroczysta i pozbawiona jakiegolwiek charakteru, że aż się prosi, żeby złapać ją i potrząsnąć porządnie za ten łeb z dwiema macicami i powiedzieć "dziewucho, otrząśnij się". Niby Anie przypisuje się cechę "niewyparzonej gęby", ale słaby z niej wujek Staszek i jeśli tak wyglądają cięte riposty, jakimi rzekomo obdarowywała swojego kochanka, to ja dziękuję, nie chcę wiedzieć, jak się wg tej skali przedstawia nieopanowanie tej sztuki.

Prócz tego, od samego początku autorka rysuje portret głównej bohaterki według wzoru: niewinna, dziewica prawie że orleańska, nigdy nie zakochana, śniąca na jawie i czekająca na księcia na rumaku albo jakiegoś innego Belmondo, najlepiej wyjętego żywcem z angielskich romansów. No i ba, ona nawet pijana nigdy nie była, taka "good girl" z niej! Nie mam nic przeciwko grzecznym dziewczynkom, o ile za chwilę nie okazuje się, że w rzeczywistości zaliczają się do gatunku "cnotka-niewydymka". Prócz tego, za każdym razem, kiedy wspominano o zagryzaniu przez nią warg, miałam ochotę wedrzeć się do książki, złapać za dowolny przedmiot, którego masa przekraczałaby 5 kg i zdzielić jej porządnie w ryj. No i jak tu ma jeszcze ręka ma nie świerzbić, kiedy czyta o nadzwyczajnym osiągnięciu , po którym jej "wewnętrzna bogini cmoka z zadowoleniem jak paw, kiedy on mówi, że łyka nasienie na szóstkę"...?

On (Christian Grey)

Już od początku książki, mam wrażenie, autorka próbuje wzbudzić w nas współczucie i próbować nas wmówić, że Zwyrol jest zwyrolem, bo miał ciężką przeszłość, patologiczne korzenie, traumatyczne przeżycia zmieniły go po prostu na zawsze etc. Biduliński wprost. Jednocześnie buduje się z niego pseudotajemniczy, zamknięty w sobie, nieosiągalny i niedostępny posąg, zaś poznanie jego myśli i choćby skrawka przeszłości, to wyzwanie porównywalne do zdobycia wszystkich smoczych kul i wywołania Shenrona. Nie raczy odpowiedzieć na podstawowe, zdawałoby się, pytania, zaś o jego ciężkim dzieciństwie w Darfurze Ana dowiaduje się z publicznego przemówienia (mówienie do setek osób o swojej traumie jest w końcu dużo prostsze, nie?) . Dla głównej bohaterki powinien to być jakiś policzek, upokorzenie, ona mu daje całą siebie (dosłownie i w przenośni), a on takie numery skubaniec odwala. Niech skonam... Nie sądzę, że należy się w tym bohaterze doszukiwać jakiejś psychologicznej głębi, analizować "trudny" charakter tego człowieka i jego "konduitę" w oparciu o jego niezwykle trudną przeszłość, chociaż zapewne tego życzyłaby sobie autorka. No ale jak zarysowała, po raz drugi, tak kiepską i płytką postać, to chyba ma względem czytelnika trochę zawyżone wymagania. Jeszcze jedna rzecz mnie bardzo interesuje i w zasadzie napawa jakimś optymizmem. Skoro taki człowiek, jak Grey, który w jednym momencie potrafił rzucić wszystko i przedostać się na drugi kraniec kontynentu i który w ogóle jest na każde pstryknięcie palcem (nie zawsze świadome) głównej bohaterki, nie przepracowując się jakoś specjalnie, jak można by było sądzić biorąc pod uwagę fakt, że jest on prezesem ogromnego przedsiębiorstwa, to może i dla mnie jest nadzieja i też kiedyś zostanę miliarderką? :-)

Związek/uczucie/ seks

Nie wiem, czy tak naprawdę da się mówić tutaj o jakimś większym uczuciu między głównymi bohaterami. Wydaje mi się, że miesza się/myli tutaj z pożądaniem w jakiejś zwierzęcej, pierwotnej wersji ;-) Książka nieoficjalnie reklamuje się jako damski erotyk, jednak powiedziałabym, że do erotyki tu jednak daleko, a zdecydowanie bliżej do zwyczajnego pismakowego porno i to niekoniecznie w wersji "soft". Powiedziałabym wręcz, że książka ta świetnie nadałaby się do wydania w odcinkach, na jakiejś stronie/blogu, której odbiorcami byliby nastoletni chłopcy z buzującymi hormonami i wypiekami na policzkach, którym brakuje jeszcze odwagi, by zajrzeć na RedTube'a :-)
Sama autorka zresztą w niewielkim stopniu skupia się na przybliżeniu "psychologicznym" relacji między Aną a Greyem, za to innych szczegółów nam nie żałuje i tam fantazji jej nie zabrakło. Szczytem wszystkiego była dla mnie scena w hotelowej łazience, która była już definitywnie ta decydującą, ostatnią kroplą w czarze goryczy i tym razem to mi żołądek się przewracał do góry nogami (bynajmniej nie z powodu rozkosznego skurczu). Ktoś, kto chciałby się dowiedzieć, co tak naprawdę trzyma Anę przy Greyu i kim tak naprawdę Grey jest, nie dostanie odpowiedzi. No, chyba, że sięgnie po kolejne części trylogii E. L James. Ale jak na razie, takie rozwiązanie wydaje mi się rozkoszą masochisty, choć, kto wie, może po takiej lekturze i ja nabyłam takich skłonności i kiedyś sięgnę po dalsze tomy. :-)

I żeby nie było - mimo wszystko zachęcam do tego, żeby tę książkę przeczytać, bo na pewno zajmie ona ważne miejsce (jeśli już nie zajęła) w światowej literaturze i warto sprawdzić samemu, z jakiego powodu tak się dzieje/stanie i odpowiedzieć sobie przy okazji na pytanie, czy ten świat nie stanął przypadkiem na głowie.

I co ja mam zrobić z tobą, książko z granicy powieści pornograficznej i kobiecej? Jak widzicie, i mnie nie minęła reklama oraz chęć przeczytania '50 twarzy Greya'. Skończyłam ją i mam mętlik w głowie - tyle myśli mi się uzbierało podczas czytania, że muszę najpierw od nich zacząć, dopiero przejdę do oceny.
Po pierwsze - aluzja do Zmierzchu jest widoczna na każdej stronie. Dla fanów wampirzej serii to bardzo duży plus, ale dla mnie – niezbyt. Miałam wrażenie, że autorka po prostu szukała odpowiednich fragmentów w tamtych czterech tomach i przepisywała je, zmieniając tylko imiona i trochę modyfikując miejsce zdarzeń. Czy to nie plagiat? Raczej nie, skoro nikt nie czepia się tego, a książka się sprzedaje.

Po drugie - bohaterowie. Anastasia Steele to istna kopia Belii Swan. Ana uważa samą siebie za ciamajdę oraz głupią, brzydką dziewczynę, natomiast Christian określa ją jako piękną kobietę, idealną do jego miłosnych sztuczek. A co ja uważam? Anastasia, mimo podanych dwudziestu jeden lat i ukończonych studiów literatury angielskiej, wydawała mi się nastolatką zamkniętą w ciele kobiety. Jej tok rozumowania (zbyt płytki i nie przypominający dedukcję osób dorosłych) i wypowiadane słowa nie przypominają mi osoby, która niby czytała powieści i utwory należące do klasyki brytyjskiej (wśród nich znalazła się pozycja jej ukochanego pisarza Hardy’ego, czyli Tesssa d’Urberville, którą osobiście polecam) – ubogie słownictwo nie przystoi absolwentce takiego kierunku. I jeszcze jedno – zaczęłam zastanawiać się, jak wyglądała jej dolna warga, skoro prawie na każdej stronie mamy powiedziane o zagryzaniu ust.

A co z Christianem? Podobno ponad połowa ankietowanych kobiet w Polsce marzy o byciu poniewieraną i zgwałconą przez mężczyzn. Obrazem takiego księcia z fascynacji ma być pan Grey: młody (30 lat) multimilioner, przystojny jak młody bóg, tylko z mała wadą – jest sadystą i musi wszystko i wszystkich kontrolować. I taki mężczyzna ma mi się podobać i sprawiać, że podczas czytania powinnam czuć motyle w brzuchu? Jakoś nie doświadczyłam tego. Mało tego – myślałam, że rzucę książką, kiedy piękny milioner bił Anastasię. Tacy mężczyźni są u mnie skazani na piekło.

Po trzecie - język i tłumaczenie. Styl mamy prosty, przez co powieść ‘połyka się ‘ ekspresowo. Nie czytałam oryginału, ale podobno nasze tłumaczenie wprowadziło bardzo ciekawe przekleństwa jak ‘święty Barnabo’. Dla mnie brzmiało to dość śmiesznie, ale moim numerem jeden jest to zdanie: ‘moja wewnętrzna bogini skacze z pomponami’. Przy tym śmiałam się pół godziny.

Po czwarte – fabuła. Miało być pełne seksu, erotyzmu, aż czytelniczki miały wybuchać niczym wulkany. Dla mnie pomysł był dobry, ale wykonanie – nijakie. Są oczywiście sceny łóżkowe i kilka epizodów sado-masochistycznych, jednak gdyby wyciąć te momenty w powieści, wyszedłby zwykły harlequin. Szara mysz spotyka bogatego księcia – zbyt słodko, cukierkowo i sztucznie (polecam czytanie mejli między głównymi bohaterami – to dla mnie były raczej wiadomości między nastolatkami, nie dorosłymi).

Ostatecznie jestem zadowolona, że przeczytałam 50 twarzy Greya. Mam do tej pozycji mieszane uczucia – niektóre momenty czytałam z zaciekawieniem, inne z odrazą (bicie kobiet), a jeszcze inne z negatywnym zaskoczeniem (mam tu na myśli porównanie Any i Christiana do Tessy i Aleca, co dla mnie jest dość obraźliwe). Książka zapisała się już do historii literatury tym, że nie trzeba mieć warsztatu literackiego, tylko odpowiedni pomysł, mniejsza o wykonanie. Mimo wielu wad mam zamiar zajrzeć do pozostałych dwóch tomów.

Niech Pan tego nie czyta! - chciałoby się sparafrazować ostrzeżenie z filmu 'Nic śmiesznego'. Tylko po co, skoro i tak większość z Was wiedziona dziwną ciekawością bądź przekorą sięgnie po tą pozycję :)

Książka jest typowym odmóżdżaczem. Musiałam przy jej okazji pożegnać się z paroma cennymi szarymi (sic!) komórkami. Ale po kolei: książka jest po prostu nudna. Nie da się ani poznać bohaterów (chyba że odnieść do Edwarda i Belli), bo są płascy, nijacy. Cały ten seks podkreślany w każdej recenzji - autorkę chyba peszą pewne sprawy i na pewno nie potrafi opisać samego aktu, nie mówiąc już o nazywaniu rzeczy po imieniu (męskość, kobiecość, TAM etc.). Mam wrażenie, że oni się tam po prostu na szybko ruchali jak króliki, a nie uprawiali wyrafinowany seks. A że tam przy użyciu zabawek (raz), czy wiązania (raz) czy klapsów. To od razu jest BDSM i SM? Hm... chyba niedouczona jestem. Tak czy owak, de Sade musi się w grobie przewracać!

O zgrzytanie zębami doprowadzał mnie jednak język. Bohaterką jest Ana, która właśnie kończy literaturoznawstwo na uniwersytecie, ale zasób jej słownictwa bardziej przystoi 5-latkowi. Niektóre z tekstów są jakby na zasadzie kopiuj/wklej co kilka stron.

On z kolei, piękny, charyzmatyczny, uwodzicielski... wróć! Przystojny. To chyba jedyny epitet, którym Ana go określa. Żenada. I pomyśleć, że tytuł kojarzy się z 'Portretem Doriana Greya'. Autorka chyba nawet chciała do tego nawiązać, ale z takimi umiejętnościami niech ją ręka boska broni!
Do ok. 200 strony można się jeszcze chichrać, ale potem to już droga przez mękę. Za to jak miły mojemu oku był napis: koniec części pierwszej...

Podsumowując: gniot, szmira, żenada, kiła i mogiła.
ODRADZAM.

PS: po resztę nie sięgam - i tak wiem co się stanie.

„Pięćdziesiąt twarzy Greya” autorstwa E.L. James mocno zatrzęsła opinią publiczną i całą rzeszą czytelników. Jedni nienawidzą tej książki. Inni ją kochają. A jakie są moje wrażenia? Hmm... Mam mieszane odczucia wobec tego utworu i spory mętlik w głowie... Z napisaniem tej opinii zwlekałam dobry tydzień. Z pewnością jest to pozycja nietypowa, oryginalna i przede wszystkim mocno kontrowersyjna, ale to oczywiście wie każdy, kto choćby przeczytał opis z okładki lub jedną z wielu recenzji dostępnych w sieci. Choć dawno temu miałam okazję przeczytać książkę „Suka. Z pamiętnika masochistki”, ale mimo to BDSM to dla mnie dziewicze i niezbadane tereny. Wiem, że liczne grono czytelników oceniło tę publikację bardzo krytycznie, więc nastawiłam się na naprawdę kiepską lekturę. Wcale jednak nie wypadła tak niekorzystnie jak sądziłam.

Czytając tę powieść byłam w niemałym szoku stworzoną przez pisarkę fabułą. Autorka zdecydowanie posunęła się daleko w kreowaniu świata przedstawionego i swoich śmiałych opisach. Niezdrowa (a może zwyczajna?) ciekawość kazała mi jednak doczytać do końca i przekonać się, jak rozwinie się ta historia. Okazało się, że nie było tak źle jak przypuszczałam. Podobał mi się pełen napięcia klimat i dreszczyk niepewności. Podczas lektury targały mną najróżniejsze odczucia, m.in. oburzenie na to co się dzieje, strach i przerażenie, kiedy Grey robił się zły i surowy, wstręt do niektórych metod jakie stosował wobec Any, zdziwienie, że dziewczyna godzi się na takie zachowanie, smutek, że bohater został tak bardzo skrzywdzony w dzieciństwie, irytację, że nie potrafi w inny sposób pokonać swoich demonów, ale też zaciekawienie tym, jak potoczy się dalej ta opowieść. I właśnie ogrom uczuć i emocji jakie wywołała ta książka skłonił mnie do wystawienia jej takiej, a nie innej oceny.

Uff... Przyznaję, że wiele można zarzucić tej książce, ale czytało mi się ją nieźle i z niemałym zaangażowaniem. Osobiście najbardziej drażniło mnie jednak nie poruszane tu zagadnienie, ale fatalny język. Mam nadzieję, że jest to kwestia tłumaczenia, ponieważ już od kilku osób słyszałam, że w oryginale lektura wypada lepiej. Miejscami niestety słownictwo było bardzo banalne, z licznymi powtórzeniami tandetnych zwrotów. Mimo tych wszystkich uwag, plusów i minusów, z chęcią przyjrzę się dalszym losom Any i Pana Greya, które pisarka zawarła w drugim tomie. Przede wszystkim ciekawi mnie, w jaki sposób zostanie poprowadzona ta historia i co jeszcze przyszykowała nam autorka.

Moja ocena: 4,5/6
http://kasandra-85.blogspot.com/2012/11/piecdziesiat-twarzy-greya-el-james.html

Uwaga! Tekst mojej recenzji zdradza fabułę książki oraz jej najbadziej kluczowe momenty!

Treść przedstawia się mniej więcej tak:
„ANA:
(zagryza dolną wargę)
CHRISTIAN:
Ana, nie zagryzaj wargi, przecież wiesz, jak to na mnie działa!
ANA:
(nie słuchając przygryza dalej)
CHRISTIAN:
Ana! Nie wytrzymam!
(Christian nie wytrzymuje i rzuca się na Anę)”

I od czasu do czasu, zapewne dla urozmaicenia, tak:

„ ANA:
(patrzy na Christiana)
CHRISTIAN:
(patrzy na Anę)
ANA:
(rumieni się pod wpływem spojrzenia Christiana)
CHRISTIAN:
(jest przystojny)
ANA:
(przygryza dolną wargę)
CHRISTIAN:
(uśmiechając się sardonicznie)
Ana, nie zagryzaj wargi, przecież wiesz, jak to na mnie działa!
ANA:
(rumieni się, przygryza bardziej)
CHRISTIAN:
Ana! Nie wytrzymam!
(Christian nie wytrzymuje i rzuca się na rumieniącą się Anę, uśmiechając się sardonicznie)”

Tyle.

Wyobraźcie sobie, że gdzieś daleko, bo w Ameryce, żyje sobie niewinna studentka Anastasia i marzy o swoim księciu z bajki - na razie proste, jednak trudniej przyjąć już fakt, że książę AKURAT się zjawia i to nawet na 4 kołowym rumaku o dumnym i ociekającym bogactwem imieniu AUDI SUV. Nasza bohaterka pęka z zachwytu - "(...) troszczy się o mnie na tyle, żeby ratować mnie przed jakimś mylnie pojętym niebezpieczeństwem. To nie mroczny rycerz, ale biały rycerz w lśniącej zbroi, klasyczny bohater romantyczny, sir Gawain lub Lancelot."

Tak oto zaczyna się nasz romans, który spokojnie kwalifikuje się na dramat. Jestem zszokowana, ale nie tak, jak życzyliby sobie tego wydawcy, czytaliście przecież tył okładki "egzemplarz na minutę", "1000 egzemplarzy w zaledwie 7 dni" "niebagatelna kwota 5 milionów dolarów", wow, liczby potrafią zawrócić w głowie, szkoda że samo ich źródło już niezbyt.


50 odcieni głupoty w postaci czystej


Wątpliwe dzieło E L James to historia o dziewczynie masochistycznie uległej, która "własne zdanie" zna tylko z definicji i nawet nie śmie wypróbować go w praktyce. Jej najmniejsze oznaki buntu są przez Greya odbierane z niedowierzaniem i z reguły wtedy wygłasza tyradę o "braku uległości" czy "nieposłuszeństwie". Co najgorsze, my Anie współczuć nie możemy, przecież odrzuciła swoich wcześniejszych adoratorów ze słowami "to fajny, amerykański chłopak z sąsiedztwa, ale na pewno nie bohater literacki" UPS? Jakiś problem z odróżnieniem życia od fikcji? W pewnym momencie doszłam jednak do wniosku, że Ana mało co różni się od swojego szarego towarzysza zabaw. Christian Grey może być prawdziwym nieszczęściem na drodze każdej normalnej dziewczyny, jest jak obrzydliwa mucha, którą należy z miejsca potraktować kapciem lub wielką packą i z pewnością nie powinien być efektem jakichkolwiek fantazji. Świźbi cię ręka, kolego? To się podrap.

"-Chcesz się czegoś napić?

-Nie.

-To dobrze, chodźmy do łóżka."

Tak, właśnie zacytowałam wam jeden z dialogów i potraktujcie go, proszę, jako bardzo precyzyjne streszczenie całej fabuły. Według mnie nie można dodać nic więcej. Współczuję Monice Wiśniewskiej, że musiała poświęcić się temu tłumaczeniu. Ja wyzionęłabym ducha stając przed zadaniem przetłumaczenia ponad 11 stronnicowego opisu seksu, czy szczodrych detali typu nazwy szampanów, win i dań. Do tego worka dorzucić możemy rozległe opisy garderoby Any po samą bieliznę.

"50 twarzy Greya" to najśmieszniejsza rzecz tego roku, śmieszna, lecz w bardzo tragiczny sposób. A to moja mina przy momentach klapsów, "och, co powie Christian", tamponie, czy "znowu się czerwienię".

NA BLOGU

Już pominę parę zdań na temat powtórzeń, portretach psychologicznych bohaterów (których nie ma) i tak dalej, bo każdy już chyba o tym czytał. Powiem jednak o jednej rzeczy, którą przeczytałam właśnie dzisiaj "50 twarzy Greya" - książka dla fanów Zmierzchu". No, czyżby? Do "Zmierzchu" nic nie mam (prócz żałosnego "Zaćmienia") i akurat lubię i całkowicie się nie zgadzam. Od "Zmierzchu" zaczął się w ogóle taki gatunek jak paranormal romance, to BYŁO coś zupełnie nowego, podczas gdy EL James ściągnęła tylko podstawy z wyżej wymienionego bestsellera, dodając elementy BDSM, bo przecież to takie szokujące. Nie polecam, jak już to pożyczcie od kogoś (jak ja), ściągnijcie z internetu, ale nie kupujcie! Pamiętajcie o tym, że wszystkie cytaty pochodzą z książki, więc dowodów macie wystarczająco.

Trójczyna, za co? Trochę podniosłam za jeden plus - e-maile wymieniane między bohaterami. Gdyby cała książka była utrzymana w podobnym tonie, z pewnością wzniosłaby się z otchłani beznadziei. Czyta się ją ekspresowo, ale to przez prostacki język, ogrom dialogów i opisy rzeczy nieważnych.

"Pięćdziesiąt twarzy Greya", czyli przepełniona niezbyt dobrze opisanym erotyzmem książka dla fanek "Zmierzchu" oraz tajemniczych mężczyzn.

Grey jest młody, przystojny i bogaty. Ma Czerwony Pokój przeznaczony do zabaw z kobietami, szybowca, służbę i piękny dom. Może mieć wszystko.
Anastazja kończy studia, nigdy nie była w poważnym związku i jedzie przeprowadzić z panem Greyem wywiad w zastępstwie za chorą koleżankę.
Pana Greya intryguje nierozgarnięta dziewczyna, więc postanawia zrobić z niej swą Uległą.

Ta książka nie powinna była przynieść Erice Leonard wielkiej sławy oraz ogromnej fortuny. Ba, nie powinno się nawet dopuścić jej do druku, a tym bardziej do sprzedaży. Robienie bestselera z tak słabej pozycji literackiej jest wręcz grzechem.
Nie chodzi mi już nawet o opisy seksu, który pojawiał się dosyć często. Chodzi o samą historię i jej bohaterów. Gdy postać Greya na początku książki wydawała mi się dobrze uformowana i tajemnicza, z każdym rozdziałem coraz mniej ją lubiłam. I nie ważne były dla mnie jego fetysze oraz upodobania seksualne. Denerwowało mnie jego zapatrzenie w pustą, nierozgarniętą dziewczynę.
Jeżeli ktoś nie lubił postaci Belli, nie polubi także Anastazji. (Przypominam, że "Pięćdziesiąt twarzy Greya początkowo było fanfickiem "Zmierzchu".) Jest to dziewczyna bez jakiejkolwiek fantazji. Z trudem przychodzi jej oddychanie, a jedyne co potrafi zrobić to przygryzać wargę, przewracać oczami oraz... być Uległą. To (pomimo zaprzeczeń - narracja pierwszoosobowa, z jej punktu widzenia) wychodzi jej całkiem nieźle. Ana (tak każe na siebie mówić) jest bezbarwna, szara, niezdecydowana i generalnie po prostu straszna. Można odnieść wrażenie, że dla jej partnera liczy się tylko jej zgrabne ciało, gładka skóra oraz zapach włosów. Ona sama fascynuje się Greyem, pozwala mu robić ze sobą wszystko co mu się podoba, przyjmuje od niego prezenty oraz co chwilę przeżywa kolejne "zawody miłosne" z tytułowym panem związane. Odchodzi ze łzami w oczach, gdy dostaje klapsy, o które sama poprosiła.

Komu mogę polecić tą książkę i czy w ogóle mogę ją polecić? Zyskała już wielką sławę i mało jest w tej chwili osób, które by o niej nie słyszały. Szału nie ma, muszę stwierdzić. Czyta się szybko, ale szczerze mówiąc, nie ma co czytać. Treść jest banalna i przewidująca, a zachwalane opisy doznań cielesnych obu bohaterów, przereklamowane.

Przykro mi, że ludzie promują takie książki, zamiast poszukiwać autorów, którzy na prawdę posiadają pisarski talent.

To bardzo specyficzna ksiazka. Okazała się absolutnym bestsellerem w USA i w pozostałych krajach, w których została wydana. Przed polskimi wydawnictwami nie lada wyzwanie - przetłumaczenie choćby samego tytułu może być kłopotliwe. Oby nie stanęło na "50 odcieniach szarości" bo jeśli równie adekwatnie przetłumaczą resztę, szkoda sięgać po tę pozycję...
Książka opowiada o próbie związku niewinnej A.Steele z zabójczo przystojnym C. Grey-em. Anastasia jest dziwica, nigdy nie miała chłopaka i z każdą chwilą coraz bardziej traci głowę dla przystojnego, obłędnie bogatego 27latka Christiana Grey'a. Problem w tym, że Anastasia szuka kogoś kto ją pokocha, a Christian szuka...uległej, pokornej,skłonnej do całkowitego poddaństwa kochanki. W książce jest mnóstwo elementów BDSM i opisów mniej lub bardziej urozmaiconego sexu, stąd książka nie da wszystkich. Obserwujemy jak daleko posunie się Anastasia, aby być z Christianem i czy jakikolwiek kompromis z jego strony jest możliwy.
Książkę czyta się bardzo łatwo i szybko. Wciąga i uzależnia. Jest pierwszą częścią trylogii, od której nie sposób się oderwać. Wszystkie trzy przczytałam w parę dni i pierwszy raz od bardzo długiego czasu stwierdziłam, że czytam od nowa tym razem wolniej i dokładniej zwracając uwagę na wszystkie detale...To duża rzadkość!
Polecam i ostrzegam równocześnie :)

Najbardziej oczekiwana książka roku? Pięćdziesiąt twarzy Greya autorstwa Eriki Mitchell (E.L. James) już dawno okrzyknięto hitem, a to za sprawą głośnej promocji i najróżniejszych, często całkowicie sprzecznych opinii na zagranicznych portalach literackich. Początkowo powieść była fanfikiem napisanym na podstawie Zmierzchu, jednak – z wiadomych przyczyn – taka książka nie mogłaby zostać wydana, więc autorka przerobiła swoją seksualną trylogię w nową, „oryginalną” historię (choć można znaleźć podobieństwa do meyerowskiej sagi). Jedni są zachwyceni dziełem E.L. James, określając powieść terminem „porno dla mamusiek”, inni natomiast nie tylko otwarcie wyrażają swoje zaskoczenie słysząc, że książka stała się bestsellerem, ale także chętnie wytykają wszelkie błędy. Tak więc i ja, zaintrygowana zapowiedzią wydawniczą, postanowiłam sięgnąć po ów hit ostatnich tygodni i... obawiam się, że będę dziś bardzo wredna!

Na początek kilka słów o kreacji bohaterów. Anastasia „znowu-przygryzam-wargę” Steele i Christian „dojdź-dla-mnie-mała” Grey to główni bohaterowie powieści. Młoda, nierozgarnięta studentka z rozdwojeniem jaźni (uważa, że w jej ciele mieszka tzw. „wewnętrzna bogini”) poznaje super przystojnego i zabójczo seksownego młodego mężczyznę, w dodatku chorobliwie bogatego i jakże utalentowanego (licencja pilota, wirtuoz gry na fortepianie etc.), który od razu zaczyna jej się podobać. Christian natomiast to facet z rodzaju „nie ufaj mi mała, jestem złym chłopcem”, który później okazuje się jeszcze fanem ostrej jazdy bez trzymanki, ze skłonnościami sado-maso. Zaszufladkowanie Greya jest jednak ciężkie, bo to mężczyzna w zasadzie niepoczytalny, zmienny, owładnięty manią posiadania i rządzenia, a w dodatku całkowicie nieprzewidywalny.

Język powieści to kolejny gwóźdź przybity do trumny naszego hiciora. Masakra stylowa! Ilość powtórzeń doprowadza do szału, a narracja pierwszoosobowa z punktu widzenia Any jest jak zarzynanie świni w upalny poranek. Bohaterka i jej okrzyki w stylu „o święty Barnabo” albo „rany Julek” sprawiają, że nie tylko pryska erotyczny czar, ale też czytelnik w zasadzie nie ma pojęcia, czy się śmiać, czy płakać. Ja proponuję poker face, bo później będzie i tak tylko gorzej. Ilość opisów niewielka, natomiast dialogów pod dostatkiem – prostych (żeby nie powiedzieć prostackich) i płaskich. Powieść nie niesie ze sobą żadnych głębszych emocji. Monotonna akcja, która kręci się wokół kolejnych scen erotycznych, w pewnym momencie zaczyna nudzić odbiorcę – dlaczego? Bo sceny te nie pobudzają wyobraźni tak, jakbyśmy się tego spodziewali, natomiast obfitują w dużo obietnic bez pokrycia. Historia romansu jest mdła, o ile w ogóle można mówić o romansie – ot zwykłe rżnięcie. Pojawiają się natomiast cytaty, które stały się hasłami promującymi powieść, jak chociażby słynne „przygryzam wargę”, czy „świerzbi mnie ręka”. Jeśli mam być szczera, to gdybym usłyszała od faceta stwierdzenie „świerzbi mnie ręka”, niechybnie odparłabym „mnie też i zaraz dostaniesz nią po ryju”!

Nie jestem feministką, ale przyznaję, że książka E.L. James w pewien zawoalowany sposób uwłacza kobietom. Choć w zasadzie sado-maso mamy tu jak na lekarstwo, a autorka nie popisała się wyobraźnią, kreując sceny seksu, to jednak przyznaję, że traktowanie Any przez Greya było... niesmaczne. Podobne zachowania np. w stosunku do mnie skutkowałoby mocnym kopniakiem w krocze delikwenta i uważam, że każda normalna dziewczyna postąpiłaby dokładnie tak samo. Dlatego też wydaje mi się, że żadna kobieta nie mogłaby marzyć o kimś takim, jak Christian Grey – chyba, że byłaby (równie jak on) niezrównoważona. Pojawia się jednak mały plusik, który pozwala tej powieści nieco odbić się od dna – to humor, który uwidacznia się przy mejlach wymienianych pomiędzy Aną i Greyem. W zasadzie to jedyne fragmenty książki, które bawią i sprawiają, że bohaterowie w jakiś nieznany sposób stają się czytelnikowi bliżsi. Chociaż na chwilę...

Co takiego jest w Pięćdziesięciu twarzach Greya, że powieść została okrzyknięta bestsellerem? Powiem Wam – niepewność. Bo choć książka prezentuje sobą obraz nędzy i rozpaczy, a język, jakim posługuje się Ana, woła o pomstę do nieba, to elementem przyciągającym czytelnika będzie historia naiwnej dziewczyny zakochanej w całkowicie nieodpowiednim facecie. Przyznaję otwarcie – w pewnej chwili szczerze współczułam Anastasii (nawet, jeśli sama była sobie winna). Obserwowałam młodą kobietę, która dopiero odkrywa swoje możliwości (także te łóżkowe) i faceta, który w dziwny sposób uświadamia jej ów potencjał erotyczny, jaki w niej drzemie. I chciałam – mimowolnie – wiedzieć, jak się ta historia zakończy. Czy Ana podda się Greyowi całkowicie? A może odnajdzie sposób, by wydostać się z tego toksycznego układu? Nie odpowiem Wam na to pytanie, jak również nie stwierdzę, czy powieść jest godna polecenia. Dla mnie debiut James okazał się warty maksymalnej oceny 2+/6 – książka mnie bowiem nie poruszyła, a ponieważ w romansach i erotykach zaczytuję się od dwunastu lat, lekturę tę potraktowałam jak ciekawe doświadczenie. Pięćdziesiąt twarzy Greya nie jest ani szokujące, ani podniecające – ot powieść pensjonarki ubrana w odpowiednio przyciągające uwagę hasła, w której schemat goni schemat. Dla mnie jedynym terminem idealnie pasującym do promocji tej publikacji byłoby „porno dla ubogich wyobraźni”. Dlatego też sami zadecydujcie, czy chcecie poświęcić czas na tę „literaturę”...