Dziedzictwo. Tom 2

Zagadka bez rozwiązania

Historia, która rozpoczęła się od "Eragona"....
Kończy się "Dziedzictwem"...

... Tomem II

Widząc napis na tyle okładki, żal ścisnął mi serce, bo wtedy w pełni do mnie dotarło, że to ostatnia część i skończy się przygoda w Alagaesii.

Muszę zaznaczyć, że żeby przeczytać ostatnie pół książki, nie poszłam na lekcję tańca - a to już samo w sobie jest dobrą opinią, gdyż nie opuszczam tych zajęć praktycznie nigdy.

Po pierwsze, chwała, że był słownik! Tego mi brakowało w I tomie. Ale coś za coś - był słownik, nie było mapy. Więc siedziałam z "Eragonem" na kolanach, żeby studiować mapę. Nie do końca było to wygodne, ale trzeba sobie jakoś radzić.

Starałam się nie domyślać ani wyobrażać co się wydarzy, żeby nie zepsuć sobie lektury. Wolałam dać pole do popisu Paoliniemu. Nie wypowiem się do zakończenia jakie jest - to całkiem nie ważne. Sam fakt, że to koniec złamał mi serce. Przywiązałam się do tej serii, pokochałam krainę, bohaterów. Cieszę się z niektórych rzeczy, które Christopher zawarł, a także czuję niedosyt z powodu tego, czego zabrakło.

Pożegnałam moich przyjaciół, a cała seria łącznie z ostatnim tomem sprawiła mi wiele radości i przyniosła niesamowitych doświadczeń na skrzydłach Saphiry.

"Nadzwyczajne uwieńczenie bestsellerowego cyklu Dziedzictwo."
Hahaha, dobry żart. Może mój angielski nie jest perfekcyjny, ale książkę przeczytałam i jak dla mnie jest ona słaba. I w sumie chyba z dobroci serca dałam 3 gwiazdki.
Zawiodłam się strasznie. Krypta Dusz to rozczarowanie, liczyłam na coś więcej. Ostateczna walka jest śmieszna, a zakończenie... Nie wiem, może autor będzie chciał wrócić kiedyś do tego cyklu?
Wprawdzie 2012 rok dopiero się zaczął, ale sądzę, że ta książka będzie największym rozczarowaniem. Życzę sobie znacznie lepszych lektur przez resztę roku.

Po przeczytaniu książki czuję wielki smutek. Nie chodzi o samą treść, ale o to, że to już koniec. Nie będzie kolejnych części. Nie jest to może najlepsza seria świata, ale mam do niej sentyment, ponieważ od "Eragona" zaczęła się moja przygoda z fantastyką. Dlatego te książki mają u mnie dość specjalne miejsce. Nie pamiętam, żeby po jakieś skończonej serii, czuła coś podobnego. Tak wiele pytań, a tak mało odpowiedzi...


Ta część jest pisana z punktu widzenia trzech postaci: Eragona, Roana i Nasuady. Za każdym razem, gdy znów wracano do kuzyna Eragona, irytowałam się. Chłopak miał aż za duży zapas szczęścia, a do tego po prostu go nie lubię. Bardziej podobały mi się fragmenty z punktu widzenia Saphiry w pierwszej części. Wiele wątków zostaje zakończonych, w ten czy inny sposób. Ale część nadal pozostaje otwarta. W połowie dochodzi do kulminacyjnego momentu i nie oszukujmy się, każdy ma pojęcie, jak się to skończy. Podoba mi się, że tak wiele miejsca poświęcono wydarzeniom po wojnie. Zazwyczaj tego braku w wielu książkach. Swojego rodzaju rozwinięcia tematu. Książka momentami bywa...przesłodzona. I trzeba to przyznać. Ale da się to w miarę znieść, jako rekompensatę, tych złych wydarzeń.


Ja się nie zawiodłam, chociaż można usłyszeć tyle samo dobrego, co i złego o tej książce. Jak dla mnie jest to godne zakończenie tej serii, chociaż owszem mogłoby być jeszcze lepsze, ale jest, jak jest. :)


Plusy: Murtagh ;3 Moja ukochana postać! Było go całkiem dużo i można go lepiej poznać. Ahh! ;3
Zapowiedź innym książek autora. Napisał, że wróci do tematu Alagaësi. Jak dla mnie super, chętnie poczytam, o dalszych przygodach bohaterów.


Minusy: Nie chcę spoilerować, ale czekałam na pewną rzecz od pierwszej części. I to się nie zdarzyło. Byłam naprawdę rozczarowana. A poza tym nie podoba mi się, że autor nie poruszył już tematu Murtagha po bitwie.
Podzielenie książki. Nie obchodzi mnie, jak to tłumaczą. -.- Uważam, że to nie był dobry pomysł. Mogłam poczekać trochę dłużej i zapłacić trochę więcej, ale nie tyle ile faktycznie trzeba. A do tego w pierwszej części brakowało mi słowniczka, a w drugiej mapy.


Ogólna ocena:10/10

Jak to już bywa z seriami, z którymi człowiek się uczuciowo związuje, zakończenie zawsze bywa dla czytelnika bardzo trudne. I w tym przypadku, nie stanowiło to wyjątku.
Nie jest to ta sama książka co pierwsza część. Paolini zakończył sagę pokazując, że można inaczej. Jednym się to spodoba, innym już nie. Zaskoczy czytelnika rozwojem akcji, która swój punk kulminacyjny osiągnie w połowie tomu II. Niestety, mimo że zakończenie zaskakuje, to zaskakuje karygodna liczba wątków, których Paolini nieumyślnie, bądź umyślnie, nie chciał rozwijać. I tak kończymy książkę z pewnym niesmakiem, spowodowanym nieświadomością, ale co dalej z tym, tamtym, a dlaczego to, a tamto?
W książce dużo się dzieje. Po chwili budzimy się na łóżku z książką przed sobą i stroną na której widnieje napis koniec. I tylko to poczucie pustki, że to koniec kolejnego etapu w życiu i koniec kolejnej ciekawej sagi fantastyki.
Szkoda także, że zakończenie bardzo przypomina zakończenie pewnego magnata fantastyki od Gandalfa...

Rozczarowałem się. Nie dość, że wydawnictwo rozdzieliło 4 tom na 2 części, żeby więcej kasy z czytelnika wydusić, to jeszcze w tym przypadku cena zdecydowanie nie idzie w parze z jakością. Przyznam, książki ładnie na półce wyglądają, ale nic poza tym. Przewidywalna, momentami nudna, widać niedociągnięcia. Wiele elementów pozostaje nie wytłumaczonych (Jak na przykład kim jest Angela)jakby autor zrobił to celowo, aby móc z czasem wrócić do cyklu z nową historią i zarobić kilka dodatkowych milionów. Nie winie go za to, ale mógł się bardziej postarać. Książkę oceniam jako średnią, dla tych którzy posiadają poprzednie części, na pewni będzie to ładnym uzupełnieniem kolekcji, dla tych którzy chcą ja kupić jako jedyny tom, polecam pożyczenie jej od kogoś kto już ją ma. Szkoda przeszło 40 zł na coś takiego

Jest to książka z najwyższej półki, jest obowiązkową lekturą dla każdego miłośnika fantastyki bądź samych smoków. Jest 90% prawdopodobieństwo, że jeśli przeczytacie tę książkę choć raz to na pewno do niej powrócicie!

Pierwsze części bardziej mi się podobały. Ten tom oraz poprzedni czytałam już z niejakim trudem. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że autor próbuję na siłę przeciągnąć tą historię. Aczkolwiek zakończenie było ciekawe.

O serii: Dawno temu Alagaesią rządzili smoczy jeźdźcy byly to czasy pokoju i dobrobytu, lecz jeden z nich imieniem Galbatorix zdradził współbraci wraz z garstką zdrajców zwanych zaprzysiężeni wymordował i jeźdźców i smoki ocalały tylko trzy smocze jaja. Wiele lat później piętnastoletni chłopiec Eragon podczas polowania w Kośćcu znajduje dziwny niebieski kamień który okazuje się być smoczym jajem. Z jaja wykluwa się smoczyca Saphira, bezwzględny Galbatorix wysyła zabójców zwanych Ra'zacami do wioski Eragona Carvahall, chłopaka z opresji ratuje miejscowy bajarz Brom który okazuje się byc agentem Vardenów, buntowników nienawidzących Galbatorixa. Eragon postanawia do nich dołączyć.


O książce: "Jeszcze niedawno, Eragon, Smoczy jeździec, był biednym synem farmera, a jego smoczyca Saphira, jedynie błękitnym kamieniem w lesie. Długie miesiące treningów i bitew przyniosły zwycięstwa i nadzieję, ale także wielkie straty. Mimo to, najważniejsza bitwa ciągle przed nimi: czeka ich ostateczna rozgrywka z Galbatoriksem. Kiedy to już nastąpi, będą musieli być wystarczająco silni, aby go pokonać. Bo jeśli nie oni, nikt nie podoła temu zadaniu. Nie będzie też drugiej szansy. Smok i jego jeździec zaszli dalej niż ktokolwiek mógł przypuszczać, ale czy uda się im obalić złego króla i przywrócić sprawiedliwość w Alagaësii. I jeśli nawet, to za jaką cenę? Nadzwyczajne uwieńczenie bestsellerowego cyklu Dziedzictwo. Najbardziej oczekiwana książka roku. "

Fabuła opowiada o wydarzeniach dziejących się zaraz po ty które zakończyły "Dziedzictwo Tom I", książka rozpoczyna się rozdziałami poświęconymi Nasuadzie oraz jej rozmowach z Galbatorixem, akcja płynnie przechodzi pomiędzy trzema postaciami czyli, Eragonem, Nasuadą i Roranem, dzięki temu widzimy rózne wydarzenia dziejące się w tym samym czasie jak również poznajemy poglądy bohaterów na konkretne sprawy. Powieść spełniła moje wymagania, wyjaśniła większość wątków w tym słynny wątek skały kuthian, opis pobytu Eragona na Vroengardzie jest bardzo dobry a opis zdobywania Ilirei obfituje w wiele akcji dzięki czemu można naprawdę wczuć się w czytaną opowieść...

Bohaterowie w tej powieści są świetnie wykreowani i pełni życia co sprawia że bardzo łatwo jest czytelnikowi utożsamić się z nimi oraz przeżyć przygody razem z Eragonem, Aryą i Saphirą. Czarne charaktery też są świetnie przedstawione a walki pomiędzy dobrem a złem są zjawiskowe i oszałamiające.
Polubiłem też rozdziały poświęcone Nasuadzie i Roranowi gdyż pokazują dwie odmienne postacie o stalowych charakterach z których każda toczy własną batalię, w przypadku Rorana jest to batalia miecza, a w przypadku Nasuady batalia umysłu...

Język powieści jest typowo młodzieżowy co ułatwia znacznie odbiór tekstu i pozwała cieszyć się lekturą i przygodami bohaterów bez zbędnego bólu głowy i wyszukiwania co trudniejszych słów w słowniku;)

Na okładce jak zwykle znajduje się smok tym razem zielony co automatycznie nasuwa czytelnikom znającym serię skojarzenie z ostatnim istniejącym smoczym jajem które też jest zielone, jednak liczyłem ze okładka będzie choć zmieniona kolorystycznie by odróżniała się od tomu pierwszego, tak się jednak nie stało co zmusza niestety do czytania napisów na okładce:)

Podsumowując "Dziedzictwo Tom 1" mogę polecić każdemu kto szuka dobrej rozrywki i ciekawej historii która pomoże mu uwolnić się od codzienności;)

Fabuła: 10/10
Bohaterowie: 10+/10
Język: 10/10
Okładka: 8/10

Moja Ocena: 10-/10

Zniecierpliwiona czekałam na drugą połówkę ostatniej księgi. Prawie czterysta stron przeczytałam za jednym zamachem, ostatnich kilkadziesiąt zostawiając na kolejny dzień. Było kilka faktów, które mi się nie spodobały, ale reszta? Bardzo mi się spodobała.

Zaczynając od początku: Eragon wraz z Saphirą i Gleadrem wyruszyli na morze w poszukiwaniu Vroengardu, gdzie znajduje się Skała Kuthian. Otwierają Kryptę Dusz, gdzie znajdują to o czym nawet nie śmieli marzyć... Uzbrojeni w nową wiedzę i nowe nadzieje powracają do Vardenów, w samą porę na oblężenie Urubaenu. I ostateczną walkę z Galabatorixem.

W międzyczasie przenosimy się też do Nasuady. Porwana pod koniec pierwszej części, przetrzymywana w lochu w zamku Galbatorixa, jest torturowana i namawiana do przejścia na stronę wroga. O dziwo, znajduje tam sojusznika...

Ta część książki skupia się na wyprawie Ergona, a potem bitwie w Urubaenie i walce z samym królem. Mnie król nie rozczarował, ani potyczka z nim. Potyczka to dobre określenie, bo tak naprawdę przez większość czasu Eragon ani żaden jego towarzysz nie był w stanie nic mu zrobić. Do czasu.

To co mnie zaskoczyło, to to, że po pokonaniu króla (to chyba żadne zaskoczenie, żeby o tym nie pisać?) zostało jeszcze wiele stron, gdzie Paolini pokazał nam jak Vardeni odbudowują państwo, tworzą nowe zasady, radzą sobie po trudach wojny. Autor postarał się objaśnić większość zagadek, które postawił, choć nie każdą. Zwykle zakończenia mają to do siebie, że czytelnik sam się musi domyślać, "co się mogło stać dalej". Tutaj było inaczej (nie mówię o wyprawie za morze).

Zakończenie... Muszę przyznać - inspirowane Tolkienem aż zanadto. Ta decyzja mi się nie spodobała, a przynajmniej ta część "Nigdy nie wrócimy". Relacja z Aryą - też jestem zła. Pewna rasa Jeźdźcami? Nie wiem, co Paolini sobie myślał, podejmując taką decyzję. Ale reszta? To co się stało z Murtaghiem, zielonym smokiem na okładce, Nasudą - jestem zadowolona. Ten koniec nie był zły, bardziej nie do końca przemyślany.

Ale z powodu zakończenia głupotą jest skreślać całą serię jak to niektórzy czynią. Seria dostarczyła mi kilku lat zabawy, mile spędzonych chwil, roztrząsania tajemnic. Wędrowałam Eragonem i Saphirą, z nimi poznawałam Alagaesię, obserwowałam jak chłopak z rolnika zmienia się prawdziwego Jeźdźca, godnego swego dziedzictwa. I nawet jeśli czasem Paolini wybierał rozwiązania zbyt oczywiste - i tak seria jest jedną z moich ulubionych.

Wreszcie nadszedł ten wyczekiwany koniec końców. Zakończenie mojej ukochanej serii, część w której wszystko się stanie, wszystko to co ciągnęło się przez pozostałe cztery części. Niestety po raz ostatni zanurzyłam się w krainę Alagaesii. Ciekawi? To zapraszam.


Po zdobyciu Dras-Leony Eragon, Saphira i Glaedr wyruszają do Krypty Dusz w której zgodnie z przepowiednią kotołaka Solembuma mają szukać pomocy. Jednak nie jest to bezpieczne wyjście, ponieważ po porwaniu Nasuady Eragon zostaje nowym przywódcą Vardenów. Co tam znajdzie
(w Krypcie Dusz), tego nie zdradzę, ale jak dla mnie to był niezły szok! Nasuada znajduje się w Urubaenie i jest torturowana przez niby szalonego Galbatorixa, bo jak dla mnie to on nie był szalony i okrutny tylko nudny i próżny. Pocieszenie dziewczyna znajduje w na prawdę intrygującej postaci czyli Murtaghu.


No więc powiem tak: spodziewałam się czegoś o niebo lepszego, no bo to przecież uwieńczenie cyklu. Poniekąd się zawiodłam, ale jednak magia była. Sporo zawodu mnie spotkało przy mojej ukochanej Angeli, Paolini nic o niej nie wspomniał! Nie było żadnych wzmianek o jej przeszłości, nic, a nic ;( Pojawiła się w dwóch scenach...nie no może w trzech. Kolejny zawód był w postaci "szalonego króla" liczyłam na to, że on jest na prawdę niespełna rozumu. Następnie Roran, całe dnie spędzałam na wymyślaniu tortur dla tego bohatera. A on cóż przepraszam, że zaspojleruję wyszedł bez szwanku ;( Końcowa bitwa miała swój urok, lecz na niej także się zawiodłam, no i największy minus Arya. Nic więcej nie napiszę aby nie spojlerować, przeczytacie, zobaczycie.


Teraz może o plusach. Nie było ich za wiele, ale jednak. Pierwszy z nich to Krypta Dusz. Niezły szok, aż krzyknęłam: "o matko!". Kolejny to wyjaśnienie zagadki w postaci zielonego smoka Następnie, bardzo podobał mi się słowniczek, ale gdzie jest mapa ja się pytam!? Mimo, że przez większość książki kompletnie nic się nie działo to jednak wkraczając do Alagaesii nie miałam zamiaru jej opuszczać. Pobeczałam się na końcu, mówicie co chcecie ostatnio ryczę coraz częściej. Dopiero po zakonczeniu dotarło do mnie, że to już koniec. Koniec przgód Eragona i Saphiry, koniec czekania na kolejne częsci, po prostu koniec końców.


ps. Pocieszeniem jest fakt, że w podziękowaniach Paolini pisze, że być może wróci kiedyś do przygód Eragona, bo zakończenie było...sami zobaczcie ;)

!!UWAGA SPOILERY!!
Jedyne, co czuję,po lekturze angielskiej wersji dziedzictwa to rozczarowanie. Mam wrażenie, że autor zepsuł wszystkie możliwe wątki jakie tylko mógł zepsuć. Niewątpliwie cechą całej serii była "konwencja cukierkowego fantasy". Wszystko tutaj było naiwne, zło i dobro było silnie zarysowane, w zasadzie nie występowały pomiędzy nimi żadne półcienie.
Skoro tak, to nie rozumiem, dlaczego autor na samym końcu "wysilił się" żeby złamać tę konwencję. Dodam, że efekty tego wysiłku są co najmniej marne. W zasadzie nigdy wcześniej, w żadnej książce nie widziałem zakończenia tak bardzo nietrzymającego się kupy. Eragon, poświęcający miłość swojego życia dla jakiegoś wydumanego na poczekaniu obowiązku....
Autorowi naprawdę pomyliły się chyba gatunki, w których tworzy. Wydawca powinien był mu przypomnieć, że nie pisze melodramatów, tylko powieści mieszczące się w nurcie heroic fantasy.

Po za tym jakże badziewnym zakończeniem wątku "miłosnego" (w zasadzie jakiego miłosnego... jeśli ta quasi relacja miłosna z Aryą miała być spełnieniem przepowiedni z pierwszego tomu, to targetem tej książki są chyba przedszkolaki,) autor spartolił także motyw krypty dusz. Bardziej oczywistego rozwiązania zagadki krypty być nie mogło. To była chyba najczęściej przewijająca się koncepcja na różnych forach fanowskich tejże serii. A przecież autor obiecywał złote góry...

Nie rozumiem także po co autorowi sztuczna racjonalizacja. Na miłość boską, przecież to jest powieść fantasy, takie powieści wręcz wymagają rąbka tajemnicy. Autor niestety odziera z niej niemal wszystko, włącznie z ciekawym wątkiem przemiany z Najstarszego.

Oprócz tego jest jeszcze wiele irytujących rzeczy: Roran Młotoręki pokonujący kogoś z kim nie mógł sobie poradzić najsilniejszy elf(!!!!),sposób w jaki został zabity Shruikan i wiele innych.
Serię zacząłem czytać w podstawówce i wtedy mnie urzekła. Dalej miło wspominam pierwsze 2 tomy. Ale to co autor zrobił w ostatnim to jest po prostu zwyczajne przegięcie. Ode mnie 1/10.

Moja opinia z tomu pierwszego ostatniej części dotyczy całości Dziedzictwa, tak więc postanowiłam ją tu wkleić. Bo i to jeszcze jeden minus: Dziedzictwo było dłuższe od Brisingr o ledwie 80 stron w wydaniu angielskojęzycznym. Raz jeszcze marketing z butami wpakował się do portfeli polskich czytelników!

Cóż, miałam okazję dorwać się do angielskiej wersji i na temat tejże będę się wypowiadać.

Nie podobała mi się ostatnia część serii. Być może Paolini zbytnio nasłuchał się o wspaniałości słodko-gorzkich zakończeń, ale w Inheritance stanowczo przestrzelił z elementami gorzkimi, w zasadzie psując mi opinię o całej jego serii.
Przykro mi, ale jestem zdania, że skoro w naszym życiu i tak szczęśliwych zakończeń szukamy z lupą, to po co walić czytelnika po głowie kamieniem, przy okazji kompletnie łamiąc dotąd znajome charaktery i osobowości postaci?
Duża część postaci zaczyna podejmować sprzeczne decyzje, czasem decyzje, które nie mają nic wspólnego z logiką, i kompletnie nie pasują do tego, co już o nich wiemy.
I na domiar złego, Paolini chyba odkrył inwersję w tym tomie. Niby pisze z perspektywy jakiegoś bohatera, podając jego myśli i jego obserwacje, ale robi to takim językiem, że czasami ma się wrażenie, że wzięło się do poczytania jakiś niezykle formalny podręcznik.
Warto wspomnieć też, że Paolini zaskoczył tam, gdzie nie chcielibyśmy zostać zaskoczeni, i był przewidywalny tam, gdzie w zasadzie mógł to zrobić ciekawiej. A patrzący na nas z okładki zielony smok? Pojawia się na chyba 100 stron. I ma jedną wypowiedź. Jest chyba najbardziej bezużytecznym teoretycznie-głównym-ale-nic-nie-robiącym bohaterem, jakiego w życiu spotkałam.

Podsumowując, prawdopodobnie straciłam większość szacunku, jakim dotąd darzyłam tego młodego pisarza.

Łza spłynęła mi ukradkiem po policzku, gdy przeczytałam "koniec". Koniec Eragona, Dziedzictwa? Straszne.
Ostatnia część cyklu. Nie mogłam się oderwać od tej książki, wszystko inne przestało się liczyć. Paolini wciąż umiejętnie kreuje postacie bohaterów, bawi dialogami. A także wprowadza dreszczyk emocji i zaskoczenia. Ale mimo to od chwili go przeczytałam książkę czuje jakąś straszną pustkę.
Po pierwsze zgładzenie Galbatroixa było- powiedzmy szczerze- strasznie lapidarne. Przez te trzy tomy przygotowywano nas do czegoś nieziemskiego, nadzwyczajnego, czegoś, co nas powali na kolana! A tu co? Władca imperium ginie przebity mieczem. Po prostu. Może to też był sposób na zakończenie,może Paolini chciał, żeby WŁAŚNIE tak było. Co nie zmienia faktu, że po przeczytaniu tego rozdziału myślałam:"Że co? Że to niby już?"
Dalej. Dręczy mnie pytanie- co się stało z Murthagiem? Co z nim i Nasuadą? Co z Angelą? Ach, wiele wątków nierozwiniętych, niewyjaśnionych.(I niepotrzebnych- cóż to za kobieta,która pod koniec tnie Rorana w rękę? Przepraszam z góry, ale jej nie pamiętam, było to kompletne zaskoczenie. Skąd ona w ogóle się wzięła??)W każdym razie pojawia się iskierka nadziei że Paolini wróci do Algeasii jeszcze kiedyś ;)
Książka mi się bardzo podobała. Ale czytając, miałam wrażenie że autor jest już strasznie zmęczony jej pisaniem. Jakby na siłę chciał to dokończyć i zostawić. W sumie mu się nie dziwię. To co miało być trylogią okazało się 4-tomowym (lub 5!) cyklem.
Tak czy inaczej chylę czoła przed Paolinim, że stworzył coś takiego! Będę za nimi tęsknić!