Oskar i Pani Róża

Drodzy czytelnicy książka "Oskar i Pani Róża"to swoisty majstersztyk literacki.Arcydzieło literatury.Czytałam ją już wielokrotnie, a mimo to za każdym razem odkrywam w niej nowe wartości.
Jest to piękny zapis niezwykłej przyjaźni śmiertelnie chorego chłopca-tytułowego Oskara i Pani Róży- byłej zapaśniczki.Chłopcu zostało tylko,a może aż 12 dni życia w czasie których dzięki nietuzinkowej, wspaniałej cioci Róży dziecko przeżywa wszystkie etapy ziemskiego bytu; od dzieciństwa poprzez okres dojrzewania,aż do starości i śmierci. Jak to się dzieje? Tego już musicie dowiedzieć się sami...

Chylę czoła przed autorem.Podziwiam go za odwagę by poruszyć temat,który w naszym społeczeństwie jest pomijany, przemilczany. Temat, od którego się ucieka, a mianowicie kwestię życia i śmierci widzianą oczami dziecka. Éric-Emmanuel Schmitt krzyżując losy Oskara i Róży w wyjątkowy sposób uświadamia nam jak jeden przypadkowo spotkany człowiek może odmienić nasze życie. Więzi, które zrodziły się między tą dwójką sprawiły,że oboje stali się zupełnie innymi ludźmi. Zarówno chłopiec jak i kobieta odkryli nowe oblicze życia. Łączące ich relacje stanowią przykład swego rodzaju symbiozy w przyjaźni.Ciocia Róża jest bezcennym darem dla Oskara. Jest jego przewodnikiem po trudnym świecie dorosłości ale również i on swoją obecnością w życiu opiekunki wnosi w nie bardzo wiele, czego potwierdzeniem są słowa, które kobieta pisze w ostatnim liście do Boga
* " Dziękuję Ci,że dałeś mi poznać Oskara. Dzięki niemu byłam zabawna, wymyślałam legendy, znałam się nawet na zapasach.Dzięki niemu śmiałam się i przeżywałam radości.Bardzo mi pomógł w Ciebie wierzyć.Jestem przepełniona miłością, czuję jak mnie pali, dał mi jej tyle,że starczy na wszystkie następne lata."
Poza wsparciem, miłością, zrozumieniem Pani Róża ofiarowuje chłopcu bezcenny dar. Dar wiary w Boga. I oto dzieje się rzecz niesamowita. Na naszych oczach dziecko, wychowywane w niewierzącej rodzinie, które nigdy wcześniej nie słyszał o Bogu zaczyna wierzyć. Na swój dziecięco-dorosły sposób poznaje Boga. Co więcej Bóg staje się jego przyjacielem do którego pisze listy jak do swojego starego kumpla.

Jest to książka,którą bezwarunkowo trzeba przeczytać. Ja osobiście sięgam po nią w chwilach smutku czy zwątpienia,gdyż paradoksalnie mimo trudnego tematu w niej podjętego jej lektura za każdym razem pozwala mi na nowo docenić wartość swojego życia i przypomina by cieszyć się każdą jego chwilą, gdyż jest ono kruche i dane nam tylko na jakiś czas, o czym często w ferworze codzienności zdajemy się zapominać; bądź tez nie chcemy pamiętać wmawiając sobie,że śmierć dotyczy wszystkich wkoło ale nie nas samych.

Dzieło jak najbardziej polecam.Ostrzegam jednocześnie,że nie obejdzie się bez mnóstwa chusteczek, gdyż przy jego lekturze nie da się nie płakać.A kiedy skończycie czytać nic już nie będzie takie samo.

* cytat z książki str.85
Moja ocena to 10/10

Pozdrawiam,
Agnieszka Kaniuk

Okazuję się jednak, że tylko dzieci potrafią tak mocno złapać nas za serca. Że tylko dzieci są takie bezbronne, przez co sami tak się czujemy i chcemy w to wierzyć. Okazuję się, że postać dziecka porusza nas do głębi, na wskroś oraz umacnia nas w przekonaniu, że sami wybieramy takie decyzje dla siebie. Cieszę się, że „Oskar i Pani Róża” to moja pierwsza powieść tego autora, gdyż sam autor wydaję mi się człowiekiem dorosłym, ale z dozą młodości w sercu. Tak doskonale pokazał młodość, dojrzewanie, strach, miłość, chorobę i w końcu śmierć oczami dziecka, że śmiem twierdzić iż sam „kumplował się” z Oskarem, nadając mu rzeczywistej, bezbronnej i szlachetnej cechy.
Chociaż ta książka nie ma nic wspólnego z „Małym Księciem” to jednak bez ogródek powiem, iż Oskar, tak jak Mały Książę, zawładnął my sercem nie tylko szczerością, ale samą prawdziwością siebie. O ile tak można to nazwać. Jako dziecko, które w dwanaście dni narodziło się, dorosło, ożeniło się, przeżyło rozterki, zestarzało się i na końcu umarło, Oskar wiele zrozumiał i wiele się nauczył. Te ostatnie dwanaście dni życia, wydłużone do 130 lat, pozwoliły malcowi nie tylko „przeżyć” życie, ale także zrozumieć je trochę głębiej. Do tego wszyscy dążymy – do zrozumienia życia. Jednak czy koniecznie trzeba je rozumieć? Można przecież przeżyć je dziękując za nie w sposób dobrego, uczynnego żywota.

"[...] próbowałem tłumaczyć rodzicom, że życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć."

W postaci listów do Pana Boga, Oskar, w śmieszny, uczuciowy i dość odważny sposób krytykuje, podziwia i duma nad otaczającym go pejzażem, osobami i głupcami, czyli swoimi rodzicami. Razem ze swoją odwieczną towarzyszką – Ciocią Różą – jego ukochaną osobą, jedyną bliską bohaterowi, sprawia, że jego ostanie dni, jego lęk przed nieznanym, niezbyt przyjazne uczucia do rodziców znikają gdzieś daleko, znikają gdzieś za kurtyną problemów mało istotnych. Pani Róża sprawia, że Oskar chcąc nie chcąc zwracając się do Boga, wierząc w niego co raz bardziej, a w końcu prosząc go o prośby, brnie przez swoje ostatnie dni życia.

"Zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy, jak byśmy byli nieśmiertelni.
Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy."

Tak krótka, wspaniała książka daje dużo do myślenia, a przede wszystkim przyciąga jak magnes. „Oskar i Pani Róża” to podróż wgłąb siebie, wgłąb dziecka, wgłąb pragnień, strachu, lęku i przeżyć. To cudowna powieść o dziecku, które mimo wszelakich małych kłopotów, które w następstwie wieku stają się niebotyczne, potrafi odnaleźć uśmiech życia. Książka z głębszym, pouczającym przesłaniem, która swoją formą, swoim językiem wciąga Cię do swojego świata tak, że stajesz się małym Oskarem, przed którym jeszcze dużo życia. Schmitt odwalił kawał dobrej roboty. Gorąco polecam!

Są takie książki jak ta. Bierze się je do ręki, zaczyna czytać pierwsze zdanie i od razu się wie, że to coś ważnego, o czym nie zapomni się mimo mijających lat. Żałuję, że dopiero teraz, a nie, kiedy "Oskar i pani Róża" była bestsellerem, sięgnęłam po nią w księgarni. Żałuję, że kupiłam ją na prezent, a nie dla siebie. I żałuję, że jest tak krótka, że przeczytałam ją w jeden poranek, który zapamiętam na długo właśnie ze względu na tę powieść.

Pan Éric-Emmanuel Schmitt przyzwyczaił mnie do tego, że pisze rzeczy dobre, balansujące na skraju fantastycznych przypowieści, tyczące się tylko spraw ważnych. Na szczęście nie przypominają biblijnego stylu Paulo Coelho, którego cenię, ale - proszę mi to wybaczyć! - nie mogę strawić. "Kiedy byłem dziełem sztuki" - piewsza przeczytana przeze mnie książka Schmitta -mówi o tym, jak bardzo należy kochać siebie i swoje życie.

"Oskar i pani Róża" to zupełnie inna historia i gdybym miała stworzyć tu ranking pięknych książek, ona właśnie znalazłaby się na jednym z czołowych miejsc.

O czym jest ta powieść?

To właściwie zbiorek kilku listów, które mały chłopiec pisze do Boga. "Mam na imię Oskar, mam dziesięć lat, podpaliłem psa, kota, mieszkanie (zdaje się nawet, że upiekłem złote rybki) i to jest pierwszy list, który do Ciebie wysyłam, bo jak dotąd, z powodu nauki, nie miałem czasu"*. Jeśli ktoś liczy na słodki sentymentalizm listów - nie znajdzie go. Schmitt wyciska łzy, ze mnie wycisnął ich całe mnóstwo, ale nie poprzez wzbudzanie litości, a właśnie poprzez siłę i moc tego, o czym mówi mały chłopiec, wcale nie starając się wzbudzać w kimkolwiek żalu.

Niezwykłą postacią jest pani Róża - kobieta, o której nic właściwie nie wiemy poza tym, że jako jedyna w szpitalu potrafi zrozumieć chłopca i na swój szorstki sposób pomóc mu pogodzić się ze śmiercią.

Kiedyś czytelnik zapytał mnie, autorem jakiej książki chciałabym być. Teraz wiem, że gdyby "Oskar i pani Róża" wyszły spod mojego pióra, byłabym spełnionym i szczęśliwym pisarzem :-).

Ta książka jest DOSKONAŁA.

Widzę po komentarzach, że będę odosobniona w swojej opinii.

Mam ambiwalentne odczucia po przeczytaniu. Książka jest lekturą dla uczniów gimnazjum, dlatego może wydała mi się trochę infantylna, choć pojawiały się fragmenty, z których tchnęła mądrość życiowa.

Najbardziej drażnił mnie używany przez pierwszoosobowego narratora język, stylizowany na sposób mówienia nastolatków a czasem i dorosłych (mędrców), choć chłopiec ma dopiero 10 lat, przez co sprawiał na mnie wrażenie starego-malutkiego; w pewnych momentach wręcz prostacki; mam takie odczucie, jakby autor silił się w ten sposób na wymuszony luz i rozładowanie ciężkości głównego tematu książki. W dodatku Oskar referuje zdarzenia i swoje odczucia bardzo beznamiętnie, jakby nie uczestniczył emocjonalnie w tym, co się dookoła niego dzieje, sypie mądrościami i „poucza” dorosłych ludzi – rodziców, lekarza, którzy przecież nie są idiotami - na tematy życia, śmierci, możliwości człowieka, i wszystko to wypada w moich oczach dosyć nieprzekonująco i naciąganie.

Zastanawia mnie stosunek chłopca do swoich rodziców. Skąd w nim taka obojętność i pogarda? Zrozumiałabym rozczarowanie czy nawet czasowa nienawiść dziecka, które zawiodło się na swoich opiekunach, bo ci nie udźwignęli swojego zadania bycia wsparciem i podporą cierpiącego, umierającego dziecka, zawładnął nimi strach, każący uciekać od swojego syna, nie rozmawiać z nim szczerze i ukrywać się za pustymi, sztucznymi gestami. Oskar podchodzi niewiarygodnie spokojnie i naturalnie do myśli, że umrze, być może takie małe dziecko nie ma w sobie jeszcze tego rozpaczliwego i agresywnego pragnienia życia właściwego dla ludzi dorosłych, jednak nie do końca prawdziwe wydaje mi się to, że nie kieruje w stronę rodziców swoich emocji lęku, bólu, nie chce od nich pocieszenia i miłości. Być może byli od jakiegoś czasu rodzicami kompletnie beznadziejnymi, ale dziecko w tym wieku mimo wszystko szuka jeszcze intensywnie kontaktu z rodzicami, pragnie od nich uczuć i troski.

Nie rozumiem zachwytów nad tą pozycją, daleko jej, moim zdaniem, do „Małego Księcia”, do którego jest czasem przyrównywana. Zdarzały się w niej fragmenty mądre i ciepłe, które mi się podobały, ale to zbyt mało przy minusach, które dostrzegam; w efekcie cieszę się, że książka jest tak krótka.

Nie wiem jak zacząć tę opinię. Jak wyrazić mój zachwyt nad geniuszem Erica-Emmanuela Schmitta. To jest coś niesamowitego. Dojrzałość Oskara i w dodatku jest ona nie przesadzona. Pasuje do niego idealnie mimo, że ma tylko dziesięć lat. Empatia jaką odczuwam do Cioci Róży. Ah nigdy aż tak żadna książka nie zawróciła mi w głowie. Gubię się w swoich myślach, nie mogę sklecić zdania, tylko w kółko i w kółko przeżywam to co odczuwałam czytając ,,Oskara i panią Różę". Dla mnie ta powieść jest po prostu idealna.

Poruszone w niej tematy tabu: chore dziecko, śmierć, Bóg są jak najbardziej na miejscu. To właśnie one nadają lekturze kształt, są fundamentami tej historii. Bez nich nie byłoby nic. Może się to zdawać kontrowersyjne, ale jak tylko zajrzycie na pierwszą stronę to szybko zmienicie zdanie.

Mogę tylko powiedzieć, że tą pozycję powinien obowiązkowo przeczytać każdy. Ma tylko, a może aż 87 stron. A te kartki zapełnione są miłością, wiarą i nadzieją...

,,Tylko Bóg ma prawo mnie obudzić" [str.86] Przeczytajcie i zapytajcie samego siebie, czy zgadzacie się z tym cytatem?

Ta mała książeczka (przez wielu porównywana do "Małego Księcia") mieści w sobie wiele przesłań. Z opowiadaniem Antoine de Saint-Exupéry'ego łączy ją także to, że w obu książkach głównym bohaterem jest dziecko płci męskiej, które na swój sposób wydaje się nam - czytelnikom - przemądrzałe. Ale ta przemądrzałość jest swego rodzaju mądrością. Zarówno Mały Książę jak i tytułowy Oskar swoimi przesłaniami dają nam klapsy i biją po twarzy. Również temat śmierci i umierania łączy te dwa utwory. I na tym kończą się podobieństwa.

O ile "Mały Książę" w większym stopniu jest życiowym opowiadaniem o przyjaźni i miłości o tyle "Oskar i Pani Róża" traktuje głwónie o chorobie i umieraniu. Chorobie śmiertelnej i chłopcu, dla którego nie ma ratunku. O czasie, który tak nieubłaganie ucieka niczym piasek przesypujący się przez palce oraz o wierze.

Druga osoba w tym opowiadaniu: Pani Róża, to wolontariuszka, która odwiedza w szpitalu ciężko chorego Oskarka.
Oskar jest dzieckiem wyjątkowym. Pomimo swojej nieuleczalnej choroby ma sporą dawkę humoru w sobie. Nieraz prowadzi dialogi z Panią Różą w sposób nietuzinkowy: raz z dziecięcą naiwnością:

/„- Ile masz lat ciociu Różo?
(...)
- Jest pewna granica wieku, żeby być wolontariuszką. A ja ją dawno przekroczyłam.
- Jesteś przeterminowana?
- Tak.
- Jak jogurt?”
(...)/

...a niekiedy w sposób bardzo dorosły/dojrzały: na przykład kiedy rozmawiają o Bogu, wierze, duchowości. Oskar zadaje Róży pytania dotyczące życia, wiary w Boga, choroby, śmierci a Pani Róża stara się mu odpowiedzieć na nie wszystkie. Kobieta jest dla niego osobą, z którą może "normalnie" porozmawiać.
Chłopiec jest przekonany, że rodzice nie potrafią z nim rozmawiać, i zarówno oni, jaki i lekarze nie mówią mu prawdy. Jedyną osobą, która zna odpowiedzi na jego pytania jest wolontariuszka Róża. Czasem Oskar nie akceptuje wyjaśnień Pani Róży (co niekiedy doprowadza do zabawnych sytuacji), a czasami podporządkowuje się do jej rad.

Piszę o dialogach, o rozmowach z Panią Różą, ale warto napisać, że tak naprawdę ta książka jest zbiorem listów Oskara do Pana Boga. A co za tym idzie: chłopiec prowadzi "dialog" z Bogiem. Listy kierowane są do niego, a w ich treści Oskar opowiada Bogu o Pani Róży, przytaczając dialogi jakie prowadził z nią. Każdy rozdział jest kolejnym/nowym listem do Boga zaczynającym się od słów "Szanowny Panie Boże".
Ostatni rozdział - to list do Pana Boga od Róży.

Kto chce poznać losy Oskara oraz wolontariuszkę Różę - polecam przeczytać to opowiadanko. Czyta się je szybko i przyjemnie (mimo tak trudnych tematów poruszanych w niej - a to głównie dzięki humorystycznym fragmentom).

Niesamowita, ważna, doskonała, niezapomniana to najczęściej używane przymiotniki określające książkę "Oskar i pani Róża", ale czy ona rzeczywiście zasługuje na takie pochlebstwa?

Co mi się nie podobało najbardziej... Tak, ten dziwny styl pisania, czy język, jak kto woli. Połączenie młodzieżowych "odzywek" z dorosłym poglądem na świat za pomocą 10-letniego chłopca okazało się (przynajmniej dla mnie) porażką. Nie pasowały mi głównie wyostrzone słowa krytyki wobec rodziców, które były zbyt mocne, jak na tak młodego chłopca. Dla jasności, zacytuję: "Po tych dwojgu kretynach, którzy nie mają więcej rozumu niż worek na śmieci, można się było wszystkiego spodziewać, ale jednego mogłem być pewien: że spędzę beznadziejny dzień.". Szczerze mówiąc, nie znam żadnego dziesięciolatka, który nazywa rodziców kretynami, nie mającymi więcej rozumu niż worek na śmieci, no cóż, może gdzie indziej jest to na porządku dziennym, kto wie...

Na tylnej okładce widoczne są artykuły porównujące opowieść Schmitta do "Małego Księcia", w ostatnim wyrażono się nawet, że "Oskar i pani Róża" jest lepszą powiastką, "bo nie tak czułostkową", z czym kompletnie się nie zgadzam. Natomiast porównywanie "Małego Księcia" do obecnie recenzowanej książki jest dla niego i jego autora wielką obrazą.

Oczywiście zawsze muszą być jakieś plusy.
Historia małego, chorego, "oczekującego" na śmierć chłopca jest w jakimś stopniu urzekająca (że to tak określę), chwilami wzruszająca, a przede wszystkim ucząca nas czegoś, lecz nie mogę powiedzieć, że odmieniła moje życie i odkryła jego nowy sens, bo tak nie jest i zapewne nie będzie, kiedy sięgnę po tę lekturę jeszcze raz, w co nawiasem mówiąc, wątpię.

Wielu czytelników na pewno się ze mną nie zgodzi, ale jak każdy mam prawo do własnej, subiektywnej opinii.

„Oskar i Pani Róża” jest świetnym przykładem na to, że wcale nie trzeba pisać setek stron zawiłym językiem aby przekazać czytelnikom wzniosłe treści. Ta cieniutka książeczka jest tak naładowana pozytywną energią, nadzieją i radością, że aż trudno w to uwierzyć. A równocześnie jej prosty i miejscami infantylny styl na przemian śmieszy i wzrusza czytelnika.

Schmitt przez postać 10 letniego Oskara chorego na białaczkę uzmysławia dorosłym, jak egoistycznie potrafią postępować. Przez brak odwagi do rozmów o poważnych tematach, skazujemy bliskich na przeżywanie choroby w niepewności, samotności i poczuciu winy. Dobrze, że są jeszcze na świecie ludzie pokroju cioci Róży. Bunt i złość Oskara stopniowo zmieniają się za sprawą ‘zabiegów’ wolontariuszki. Chłopiec niezwykle szybko dojrzewa emocjonalnie. Dzieje się tak za sprawą pisania listów, budujących Jego więź z Bogiem, w którego na początku nawet nie wierzył.

Zakończenie opowieści wycisnęło mi strumienie łez z oczu, a ostatnie zdanie nie dało mi zasnąć.
Nieśmiertelna perełka literacka, którą trzeba przeczytać.

Na deser kilka cytatów, które zagnieździły się na dobre w mej pamięci:
Do Boga: „Gdybyś mnie zastał śpiącego, nie wahaj się mnie obudzić. Byłoby głupio, gdybyśmy się nie spotkali z powodu jednej minuty, nie uważasz?”
„Zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy jakbyśmy byli nieśmiertelni”.
„Najciekawsze pytania wciąż pozostają pytaniami. Kryją w sobie tajemnicę. Do każdej odpowiedzi trzeba dodać ‘być może’. Tylko na nieciekawe pytania można udzielić ostatecznych odpowiedzi”.

Swoją podróż po twórczości Erica Emmanulea Schmitta zdecydowałam się rozpocząć od lektury „Oskara i pani Róży”. Była to z pewnością słuszna decyzja. Książka wywarła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie i zachwyciła mnie tak, że już tego samego dnia zaczęłam czytać kolejną pozycję tego francuskiego dramaturga i powieściopisarza.

Bohaterem książki jest dziesięcioletni Oskar, nieuleczalnie chory na białaczkę. Pozostaje mu dwanaście dni życia, a czytelnik towarzyszy mu w wędrówce poprzez dzieciństwo, okres nastolatka, młodość, dojrzewanie, wchodzenie w dorosłe życie, bycie mężem aż po starzenie się. W „Oskarze i Pani Róży” autor w nieprzeciętny sposób pokazuje kolejne etapy życia człowieka. Oskar w postaci listów do Pana Boga pisze jak można te dni przeżyć w sposób piękny i prawdziwy. Z dziecięcego punktu widzenia poznajemy najważniejsze wartości w życiu. Oskar pokazuje czytelnikowi, że życie jest darem, który trzeba pielęgnować: „[...] życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć.”

„Oskar i Pani Róża” to cudowny spacer obfitujący w niezliczone prawdy życiowe. W pamięci czytelnika z pewnością zapiszą się choćby takie maksymy jak: "Zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy, jak byśmy byli nieśmiertelni. Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy." albo ”Ludzie boją się umierać, bo odczuwają lęk przed nieznanym.”

Jest to książka o cierpieniu, nauce akceptacji cierpienia, o budowaniu wiary oraz sensie życia i śmierci. Temat książki jest smutny, dotyczy przecież choroby, śmierci, samotności. W książce jednak znajdziemy optymizm i radość życia. Ponadto są tu przecież niesamowite listy małego chłopca do Pana Boga, rozmowy z ciocią Różą, a nawet przygody miłosne.

"Oskar i Pani Róża" to genialna, ponadczasowa lektura, pełna niezwykłości i piękna opowieść o życiu i śmierci. Eric Emmanuel Schmitt idealnie uchwycił z jednej strony banalną, ale jednak bardzo głęboką historię małego chłopca. Pokazał nam, że to co dzieje się w naszym życiu zależy jedynie od nas samych, naszych działań, decyzji i postanowień. To wyjątkowa pozycja, którą polecam absolutnie każdemu.

"Oskar i pani Róża" - tytuł brzmiący całkiem zwyczajnie; bez metafor i ukrytego sensu znaczeniowego. Wydawać by się mogło, że cała historia opowiedziana przez Erica-Emmanuela Schimitta będzie zwyczajna, a jednak... Choć ani okładka, ani tytuł na to nie wskazują, historia Oskara i pani Róży oraz znajomość oparta na ich niezwykłych relacjach jest niesamowita i niezwyczajna. Oskar to dziesięcioletni chłopiec nieuleczalnie chory na białaczkę. Dziecko nie wstydzi się pytać o rzeczy trudne, nie boi się reakcji dorosłych. Rodzice Oskara są zupełnie inni. Boją się wszystkiego: śmierci i reakcji syna na wieść, że umiera. W momencie, gdy Oskar słyszy rozmowę rodziców z lekarzem i dowiaduje się, że nie chcą się z nim widzieć, traci do nich zaufanie. Wie, że rodzice będą kłamać, zachowywać się, jakby nie przeprowadzono żadnej rozmowy; będą patrzeć na niego i uśmiechać się; kupią mu zabawki, by "osłodzić" i "umilić" czas do momentu, w którym umrze.

"Zapominamy, że życie jest kruche, delikatne, że nie trwa wiecznie. Zachowujemy się wszyscy, jak byśmy byli nieśmiertelni."

Jedyną osobą, która wydaje się rozumieć dziesięciolatka jest pani Róża, nazywana przez Oskara ciocią. Starsza kobieta czuje się odpowiedzialna za chłopca i chce mu pomóc zrozumieć świat. Pani Róża jest przewodniczką Oskara po świecie marzeń, uczuć, a także życiowych trudów. Pomaga mu zrozumieć, czym jest śmierć oraz odnaleźć sens krótkiego, dziecięcego życia. Ciocia Róża rozmawia z Oskarem o wszystkim. Przełomem w ich relacjach staje się Bóg. Ciocia Róża opowiada o Nim Oskarowi, który, choć w Niego nie wierzy, stara się wszystko pojąć i zrozumieć. Gdy kobieta proponuje mu pisanie listów do Boga, w których wyrażałby swoje uczucia i emocje, w których pisałby o wszystkim, co jest dla niego ważne. Dodatkowo Oskar mógł prosić Boga, by każdego dnia spełnił jego jedno życzenie dotyczące sfery duchowej. Dzięki listom poznajemy Oskara oraz jego pobyt w klinice, a także ostatnie chwile życia.

"Życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć."

"Oskar i pani Róża" jest jedną z najpiękniejszych książek jakie czytałam. Pozwala ona odnaleźć sens życia, zrozumieć chorobę, a przede wszystkim spojrzeć na świat z zupełnie innej, całkiem nowej perspektywy - oczami chorego dziecka. Myślę, że powieść Schmitta jest skierowana do każdego: do dziecka, nastolatka i osoby dorosłej. Każdy powinien docenić piękno zachowane w całej treści książki. "Oskar i pani Róża" to także pewnego rodzaju lekcja, którą powinniśmy zapamiętać na całe życie. Człowiek może być bezsilny wobec problemów, ale z tej bezsilności powinien czerpać energię do tego, by wyjść im naprzeciw, by nie zostawać w tyle i nie poddawać się. Myślę, że warto też pamiętać o tym, że choroba nie jest żadną karą. Jest faktem - jak to pisał pan Schmitt.

– Najciekawsze pytania wciąż pozostają pytaniami. Kryją w sobie tajemnicę. Do każdej odpowiedzi trzeba dodać „być może”. Tylko na nieciekawe pytania można udzielić ostatecznych odpowiedzi.
– Chcesz powiedzieć, że dla „Życia” nie ma rozwiązania?
– Chcę powiedzieć, że dla „Życia” jest kilka rozwiązań, a więc nie ma żadnego.
– A ja myślę, ciociu, że dla życia nie ma innego rozwiązania niż żyć.

"Oskar i pani Róża" to opowieść pełna ciepła, refleksji o życiu i świecie oraz o tym, co nas najbardziej boli. Myślę, że po przeczytaniu tej książki z pewnością będzie się chciało do niej ponownie wrócić. Szczególnie spodobały mi się kontrastowe postacie: rodzice i pani Róża, tak zupełnie od siebie różne, a jednocześnie ważne dla Oskara. Mam nadzieję, że każdy czytelnik "wyniesie" coś innego z tej książki. Nie wiem, jak bardzo mam dziękować panu Schmittowi za tak wspaniałą historię, która nauczyła mnie, jak naprawdę powinno się żyć. Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy. Z tymi słowami kończę moje rozważania.

Polecam serdecznie!