…”Nic śmieszniejszego na świecie
Nad diabła, który rozpacza.”…
Jednym zdaniem: Mefistofeles rządzi!
Diabeł w interpretacji Goethego to wspaniały bohater o dwoistej naturze i główna moc sprawcza dramatu. Z jednej strony – to istota potężna, lawirująca na krawędzi mroku i nicości, buntownik, mający władzę nad wszystkim, co złe w człowieku. Z drugiej strony był bardzo ludzki i wzbudzał sympatię. Jako towarzysz podróży głównego bohatera był sprytny, cyniczny, złośliwy, czasami zabawny i humorzasty. Tworzył miraże (w tym dwa przedstawienia teatralne:),stwarzał Faustowi możliwości wyboru, trudził się w świecie antycznym, gdzie jego władza napotykała opór, czarował, zmieniał postać, podjudzał, kusił – ale do niczego nie zmuszał.
Zastanawiające było poczucie samotności Mefistofelesa. To on mówi do Fausta, że: „Najgorsze towarzystwo jest lepsze niż samotność.” To on w pewnej chwili pyta Fausta: „Czy ty pojmujesz próżnię i samotność?” Czasami miałam wrażenie, że podjął cały zakład o duszę Fausta, bo czuł się samotny.
Mefistofeles musiał wiedzieć, od samego początku, że może przegrać zakład. (Kiedy zakładamy się o coś – jesteśmy przekonani, że wygramy, ale musi istnieć choćby minimalna szansa przegranej – inaczej nie jest to zakład!) Mimo wszystko podjął grę i włożył w nią wiele wysiłku i pomysłów (jako Forkiada przeszedł samego siebie:). Podejmując zakład o duszę człowieka, mimo woli, stał się poszukiwaczem pełni szczęścia i jednej doskonałej chwili. Pomyślałam nawet, że może tak jak Faust, tak jak każdy człowiek, świadomie szukał tego momentu pełni szczęścia. Tylko, że nigdy by się do tego nie przyznał, ograniczony pychą, i dumą i przekonaniem, że nie może i nie chce odwrócić swojego przeznaczenia. Kiedy zaczęły spadać płatki róż – Mefistofeles odwrócił się od miłości, a każde odwrócenie się od miłości, powoduje, że zaczynamy wątpić w siebie i pogrążamy się w mroku. Diabeł nie jest wyjątkiem. Było w tym coś tragicznego i wzruszającego.
PS. Chciałabym zobaczyć kiedyś ten dramat na scenie – przy czym wydaje mi się to niemożliwe!
PS.2 Mimo woli trochę inaczej spojrzałam na Bułhakowa i jego Wolanda - bo inspiracje i nawiązania są oczywiste.
![Faust [Cz.] 1](https://s.lubimyczytac.pl/upload/books/3785000/3785945/549019-70x100.jpg)
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Faust. Tragedii część pierwsza i druga
Idealny przykład przerostu formy nad treścią. Pierwsza część mnie zaintrygowała i nawet porwała. Druga jest bardzo męcząca i dłużąca się. Może po upływie lat spróbuje dać jeszcze jedną szansę. Po jej skończeniu westchnąłem z ulgą, ze to już koniec.
Idealny przykład przerostu formy nad treścią. Pierwsza część mnie zaintrygowała i nawet porwała. Druga jest bardzo męcząca i dłużąca się. Może po upływie lat spróbuje dać jeszcze jedną szansę. Po jej skończeniu westchnąłem z ulgą, ze to już koniec.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPonadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDam ci kilka rad - zrozumiesz je w porę sam!
Dam ci kilka rad - zrozumiesz je w porę sam!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSkończyłam, ale muszę stwierdzić, że jestem zawiedziona. Owszem, język jest piękny i kwiecisty, jednak całość jest dla mnie przykładem tego, że jest to po prostu przerost formy nad treścią. Wybacz Goethe, zdecydowanie wolę Fausta Marlowe'a.
Skończyłam, ale muszę stwierdzić, że jestem zawiedziona. Owszem, język jest piękny i kwiecisty, jednak całość jest dla mnie przykładem tego, że jest to po prostu przerost formy nad treścią. Wybacz Goethe, zdecydowanie wolę Fausta Marlowe'a.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasyka, klasyka, klasyka. Piękny język i melodia utworu, niemniej muszę powiedzieć, że choć wersja historii Fausta pióra Marlowe'a jest znacznie krótsza, jest też bogatsza jeśli chodzi o treść.
Dam szansę części drugiej, jednak muszę powiedzieć, że część pierwsza mnie rozczarowała w warstwie treściowej. Wątek 14-letniej Małgorzaty też mnie nie ujął.
Klasyka, klasyka, klasyka. Piękny język i melodia utworu, niemniej muszę powiedzieć, że choć wersja historii Fausta pióra Marlowe'a jest znacznie krótsza, jest też bogatsza jeśli chodzi o treść.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDam szansę części drugiej, jednak muszę powiedzieć, że część pierwsza mnie rozczarowała w warstwie treściowej. Wątek 14-letniej Małgorzaty też mnie nie ujął.
„Faust” to utwór, który na pewno warto znać i przeczytać, choć nie jest lekturą łatwą. Bardzo łatwo się w nim zgubić, a niektóre fragmenty sprawiają wrażenie zbyt przeciągniętych. Jednocześnie są w nim elementy absolutnie genialne — pełne filozofii, symboliki i mocnych myśli o człowieku. Mam wrażenie, że jako sztuka teatralna mógłby wybrzmieć jeszcze lepiej niż w formie książkowej, ale mimo wszystko to dzieło, z którym warto się zmierzyć i które warto znać.
„Faust” to utwór, który na pewno warto znać i przeczytać, choć nie jest lekturą łatwą. Bardzo łatwo się w nim zgubić, a niektóre fragmenty sprawiają wrażenie zbyt przeciągniętych. Jednocześnie są w nim elementy absolutnie genialne — pełne filozofii, symboliki i mocnych myśli o człowieku. Mam wrażenie, że jako sztuka teatralna mógłby wybrzmieć jeszcze lepiej niż w formie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMam wrazenie, ze glownych bohaterow ich losy obchodzily nawet mniej niz mnie
Mam wrazenie, ze glownych bohaterow ich losy obchodzily nawet mniej niz mnie
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toROKOKOWE ZAMULISKO
Jak uwielbiam rytm i rym, tak mimo to połowa mnie zmuliła, zwłaszcza wycieczki w antyk, bełkot bóstw i logorea postaci.
Także przepychanki między wielkimi oszukanymi przez parę rozkręcających się Faust/Mefisto.
Mefisto przespał pochwycenie duszy. Czemu? Zbyt był pewien? Stracił czujność? Czy los i wola Boga tak z góry założyła?
Ciekawe dywagacje zaplecione w barok rymów i słowotok.
Jednak trochę inaczej sobie wyobrażałem treść. Bardziej konkretnie. Więcej współczesności bez tej maligny z wyprawą po Helenę Trojańską. To taki przeżytek, że już za moich czasów licealnych (90-94) trudno było mieć motywację żeby to zrozumieć. Teraz tylko fragmenty, niemniej warto znać całość, żeby znać archetyp Fausta.
Najlepiej obejrzeć kultowy film Fritza Langa, to jest dopiero miazga i interpretacja!!!
Za formę oczywiście 10/10 noty najwyższe, za treść 5/10
ROKOKOWE ZAMULISKO
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak uwielbiam rytm i rym, tak mimo to połowa mnie zmuliła, zwłaszcza wycieczki w antyk, bełkot bóstw i logorea postaci.
Także przepychanki między wielkimi oszukanymi przez parę rozkręcających się Faust/Mefisto.
Mefisto przespał pochwycenie duszy. Czemu? Zbyt był pewien? Stracił czujność? Czy los i wola Boga tak z góry założyła?
Ciekawe dywagacje...
Fausta czytałem wiele lat temu, ale jako że nic z niego nie pamiętałem, to postanowiłem powtórzyć lekturę. Z reguły lubię nieco archaiczne dzieła i chętnie interpretuję wątki literackie i głębsze rozważania na temat natury ludzkiej. Tutaj muszę jednak przyznać, że Faust już mocno trąci myszką i przez kolejne dwa wieki powstały o wiele lepsze dzieła poruszające podobne motywy. Warto znać dla samej wartości historycznej, ale to tyle.
Fausta czytałem wiele lat temu, ale jako że nic z niego nie pamiętałem, to postanowiłem powtórzyć lekturę. Z reguły lubię nieco archaiczne dzieła i chętnie interpretuję wątki literackie i głębsze rozważania na temat natury ludzkiej. Tutaj muszę jednak przyznać, że Faust już mocno trąci myszką i przez kolejne dwa wieki powstały o wiele lepsze dzieła poruszające podobne...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka niesie ze sobą wyjątkowo ciekawe przesłanie. Pokazuje, że w życiu chodzi o to, by naprawdę żyć, a nie tylko je „przeżyć”. To droga, którą podążamy, jest ważniejsza od samego celu. Człowiek ma prawo błądzić i popełniać błędy, dopóki w głębi serca pragnie czynić dobro i dąży do czegoś większego.
Książka niesie ze sobą wyjątkowo ciekawe przesłanie. Pokazuje, że w życiu chodzi o to, by naprawdę żyć, a nie tylko je „przeżyć”. To droga, którą podążamy, jest ważniejsza od samego celu. Człowiek ma prawo błądzić i popełniać błędy, dopóki w głębi serca pragnie czynić dobro i dąży do czegoś większego.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to