Ogrody Księżyca. Wydanie Kolekcjonerskie

Epicka opowieść o wojnie. Sięgnęłam po tą powieść, gdyż miałam ochotę na lekką, zabawną historię fantasy (taką opinię przeczytałam gdzieś na polecanych forach). Jak ławo się domyślić, książka nie okazała się ani lekka, ani zabawna - jednak na pewno nie był to czas stracony - ten gatunek bardziej określiłabym jako 'heroic fantasy'. Jeśli lubisz klimaty w stylu "Gry o tron", to ta książka Cię zachwyci. Jest tu wszystko, co potrzeba do stworzenia takiego dzieła: rozbudowana fabuła, wiele przeplatających się wątków, liczni bohaterowie. Początkowo ławo się pogubić, potem lektura wciąga czytelnika w świat konfliktów zbrojnych, polityki, intryg i rozgrywek, pomiędzy ludźmi, bogami oraz innymi istotami ze świata fantasy. Jedyny niewielki minus (przypuszczalnie za sprawą tłumacza),który mi osobiście przeszkadzał, to określenie 'grota' w odniesieniu do źródła mocy. Moim zdaniem słowo to w języku polskim nie bardzo pasuje i nie oddaje w pełni pierwotnego znaczenia - już bardziej pasowałyby kanały lub właśnie źródła - ale to tylko moja subiektywna ocena, która nie ma wpływu na całokształt. Podsumowując, książka jest warta przeczytania.

Epicka opowieść o wojnie. Sięgnęłam po tą powieść, gdyż miałam ochotę na lekką, zabawną historię fantasy (taką opinię przeczytałam gdzieś na polecanych forach). Jak ławo się domyślić, książka nie okazała się ani lekka, ani zabawna - jednak na pewno nie był to czas stracony - ten gatunek bardziej określiłabym jako 'heroic fantasy'. Jeśli lubisz klimaty w stylu "Gry o...

Jak dla mnie chaos w tej książce, za dużo bohaterów , każdy rozdział jest o czymś innym. Ciężko się czyta. Kolejnych tomów nie będę czytał.

Jak dla mnie chaos w tej książce, za dużo bohaterów , każdy rozdział jest o czymś innym. Ciężko się czyta. Kolejnych tomów nie będę czytał.

Książka bardzo specyficzna. Mnogość postaci i wątków na początku może przytłaczać. Natomiast im dalej, tym lepiej. ktoś na LC napisał że pierwszy tom ma wyjątkowo wysoki próg wejścia i tak jest. Dla mnie ten pierwszy tom był wyjątkowo nierówny, tzn miał momenty, że czytałem i chciałem się dowiedzieć co dalej, a były przestoje, które mnie zniechęcały do czytania. Na szczęście nie zniechęciłem się i skończyłem, a końcówka zapowiada, że kolejne części mogą być jeszcze lepsze.
Ogólnie ogromny świat i mnóstwo bohaterów, zarówno ludzi, bogów oraz innych stworów. Magia przedstawiona w całkiem inny sposób niż zazwyczaj. Czerpanie mocy z grot to coś ciekawego i innego. Generalnie jeżeli potraktować to jako wstęp do czegoś większego to ok, ale z drugiej strony, jeżeli wstęp ma tyle stron to całość szybko się nie skończy...

Książka bardzo specyficzna. Mnogość postaci i wątków na początku może przytłaczać. Natomiast im dalej, tym lepiej. ktoś na LC napisał że pierwszy tom ma wyjątkowo wysoki próg wejścia i tak jest. Dla mnie ten pierwszy tom był wyjątkowo nierówny, tzn miał momenty, że czytałem i chciałem się dowiedzieć co dalej, a były przestoje, które mnie zniechęcały do czytania. Na...

O boże, jak ja tą książkę wymęczyłam. Z reguły lubię grube, pełne treści książki, ale tu coś ewidentnie nie zagrało. Pomysł na fabułę też się zapowiadał jak coś dla mnie- wielka wojna, pełno akcji, pełno krwi. Jednak… wykonanie kompletnie mi nie siadło. Nie potrafiłam płynąć z nurtem zdarzeń, przywiązać się do bohaterów, wraz z nimi odczuwać emocji związanych z walką i nieustannym zagrożeniem. Podobno kolejne części są lepsze, ale nie wiem czy podejmę się tego wyzwania..

O boże, jak ja tą książkę wymęczyłam. Z reguły lubię grube, pełne treści książki, ale tu coś ewidentnie nie zagrało. Pomysł na fabułę też się zapowiadał jak coś dla mnie- wielka wojna, pełno akcji, pełno krwi. Jednak… wykonanie kompletnie mi nie siadło. Nie potrafiłam płynąć z nurtem zdarzeń, przywiązać się do bohaterów, wraz z nimi odczuwać emocji związanych z walką i...

Przeciętne fantasy.
Zachęcony dobrymi opiniami, sięgnąłem po książkę z dużymi oczekiwaniami, ale niestety bardzo się rozczarowałem. Momentami musiałem wręcz zmuszać się do dalszego czytania. Pojawia się ogromna liczba bohaterów — moim zdaniem zupełnie niepotrzebnie, bo wielu z nich nie wnosi nic istotnego do fabuły. Przez większość czasu tak naprawdę nie dzieje się nic szczególnie ciekawego, a akcja rozwija się bardzo powoli.

Przeciętne fantasy.
Zachęcony dobrymi opiniami, sięgnąłem po książkę z dużymi oczekiwaniami, ale niestety bardzo się rozczarowałem. Momentami musiałem wręcz zmuszać się do dalszego czytania. Pojawia się ogromna liczba bohaterów — moim zdaniem zupełnie niepotrzebnie, bo wielu z nich nie wnosi nic istotnego do fabuły. Przez większość czasu tak naprawdę nie dzieje się nic...

Bingowy nerwusek, ale chyba nie było czym się stresować.

Na razie muszę to sobie trochę poukładać w głowie (albo będę to robić, czytając drugi tom),ale generalnie jestem na tak. Lubię, gdy jest dużo postaci, bo wtedy zawsze można sobie znaleźć kogoś, za kim chce się podążać, więc nawet jeśli któreś wątki nudzą, to przynajmniej mam na co czekać, bo potem będzie o kimś fajnym. Na razie sporo bohaterów jest w mojej głowie tymi "fajnymi".

Podoba mi się, że nie ma jasno powiedziane, kto jest dobry, a kto zły, dostajemy postacie z różnych stron sceny i można odkrywać ich motywacje. Co prawda na razie chyba średnio ogarniam, kto jest kim i po której stronie właściwie na tej scenie stoi, ale na to akurat byłam przygotowana.

Anomander Rake... Czy muszę mówić więcej?
- 7 stóp wzrostu
- długie włosy
- ma zajebisty miecz
- może się zmienić w smoka
Gdzie mam podpisać akt małżeństwa? Czy tam jakkolwiek nazywa się to, co podpisuje się podczas ślubu.

Bingowy nerwusek, ale chyba nie było czym się stresować.

Na razie muszę to sobie trochę poukładać w głowie (albo będę to robić, czytając drugi tom),ale generalnie jestem na tak. Lubię, gdy jest dużo postaci, bo wtedy zawsze można sobie znaleźć kogoś, za kim chce się podążać, więc nawet jeśli któreś wątki nudzą, to przynajmniej mam na co czekać, bo potem będzie o kimś...

Największe rozczarowanie 2025.
Aż do dziś potrzebowałem czasu, żeby to wszystko ogarnąć od października, gdy to zmęczyłem.
Podobno to debiut. Nie wierzę, ze w Polsce ktokolwiek wydałby coś tak strasznego i nieczytelnego. Grafomiania. Miliony niezrozumiałych słów, wymyślonych ras, tajnych hiper super mocy i bohaterów z d^py, z ktorych nikt nie wzbudza grama sympatii.
Fabuła to kwintesensja chaosu, skoki, niezrozumiałe decyzje, finałowy rozdział skoki narracji między postaciami właściwie w tych samych akapitach, dramat. Nielogiczności ogrom, wielka miłość Parana po 1 spotkaniu, żadnych twistów, które sprawiłyby łał. Nawet nie chce mi się punktować. Świat niby wielki, za którym nie stoi nic.
Nie pojmuję fenomenu tego czegoś.

Największe rozczarowanie 2025.
Aż do dziś potrzebowałem czasu, żeby to wszystko ogarnąć od października, gdy to zmęczyłem.
Podobno to debiut. Nie wierzę, ze w Polsce ktokolwiek wydałby coś tak strasznego i nieczytelnego. Grafomiania. Miliony niezrozumiałych słów, wymyślonych ras, tajnych hiper super mocy i bohaterów z d^py, z ktorych nikt nie wzbudza grama sympatii.
Fabuła...

Nie wiem, co bardziej - ja męczyłem tę książkę, czy książka męczyła mnie. Fakt jest taki, że z trudem przez nią przebrnąłem i od pewnego momentu nie chciało mi się jej czytać, no ale uparłem się. Po "Ogrody..." sięgnąłem, bo spotkałem się z wieloma opiniami, że to jeden z najlepszych cykli fantasy, coś co zwyczajnie trzeba przeczytać. Więc kupiłem okazyjnie od razu 5 tomów... tanie nie były, ale widywałem wiele droższe, więc rzuciłem się z wywieszonym jęzorem na okazję. I srodze się na tomie pierwszym zawiodłem. Już pal licho chaotyczny i zwyczajnie nudny styl pisania Erikssona; pal licho, że nie potrafi on odpowiednio wprowadzić czytelnika w wykreowany przez siebie świat (np pada wiele nazw, odwołan do jakichś przeszłych wydarzeń a ty kompletnie nie masz pojęcia o co chodzi) i nawet bohaterowie po tych 600 stronach są zwyczajnie nijacy i obojętni. Najgorsze, że sama historia, przynajmniej w tym tomie, kompletnie do mnie nie przemówiła i nie potrafiła zaintrygować. Są jakieś fajne motywy, czy pomysły, ale jako całość, to wszystko leży - bo pan autor nie miał zdolności, aby przekazać je w sposób klarowny i interesujący. Zdarzało mi się kartkować do tyłu, aby przypomnieć sobie o co tu cholera chodziło, bo gdzieś już jakaś nazwa na chwilę padła, ale nie kojarzyłem w jakim kontekście.
I jeszcze te często kulawe dialogi! Czasem potrafi paść w nich jakieś z czapy zdanie, a ty zastanawiasz się, co właściwie ów ktoś chce powiedzieć, bo do niczego to nie pasuje.
W rezultacie wymęczyłem tę książkę, zajęło mi to o zgrozo ponad miesiąc, bo często nie chciało mi się jej czytać, wolałem sięgnąć po coś innego.... i cóż, nie wiem, czy podejmę się czytania kolejnego tomu. "Bramy domu umarłych" są jeszcze grubsze, więc średnio mnie zachęcają... no, ale czas pokaże. "Ogrody..." to ogromne rozczarowanie, jak dla mnie.

Nie wiem, co bardziej - ja męczyłem tę książkę, czy książka męczyła mnie. Fakt jest taki, że z trudem przez nią przebrnąłem i od pewnego momentu nie chciało mi się jej czytać, no ale uparłem się. Po "Ogrody..." sięgnąłem, bo spotkałem się z wieloma opiniami, że to jeden z najlepszych cykli fantasy, coś co zwyczajnie trzeba przeczytać. Więc kupiłem okazyjnie od razu 5...

​Z wejściem w świat Stevena Eriksona jest trochę jak z lądowaniem w obcym kraju bez mapy i znajomości języka: na początku panuje chaos, ale z czasem zaczynasz dostrzegać w nim fascynującą metodę. „Ogrody Księżyca” to książka, która od lat dzieli czytelników fantasy. Jedni odbijają się od niej po stu stronach, inni przepadają w tym świecie na całe lata. Ja zdecydowanie należę do tej drugiej grupy.

​To, co u Eriksona zachwyca najbardziej, to brak drogi na skróty. Autor, z zawodu archeolog, nie buduje dekoracji z kartonu – on odkopuje przed nami fundamenty świata, który ma tysiące lat historii. Nie liczcie na to, że ktoś wyjaśni Wam przy kominku zasady działania magii czy układ sił w Imperium. Tu wiedzę zdobywa się w boju, obserwując legendarne oddziały Podpalaczy Mostów czy mroczne intrygi bóstw, które traktują śmiertelników jak pionki na szachownicy.

​Mocną stroną powieści są bohaterowie, choć na początku trudno się do nich przywiązać przez ogromną skalę wydarzeń. Jednak postacie takie jak Whiskeyjack, Ganoes Paran, czy magnetyczny Anomander Rake szybko stają się kimś więcej niż tylko imionami na papierze. Mają swoje lęki, brudne sumienia i motywacje, które rzadko kiedy są jednoznacznie dobre lub złe. ​Oczywiście, „Ogrody Księżyca” mają swoje progi zwalniające. Styl Eriksona bywa gęsty, a nagłe przeskoki między wątkami wymagają pełnego skupienia jednak finał w Darudżystanie wynagradza każdą chwilę dezorientacji – to epickie widowisko, które sprawia, że od razu chce się sięgnąć po kolejny tom.

To lektura dla dorosłego, wymagającego czytelnika, który ma dość wtórnych schematów. Jeśli przetrwasz pierwszy szok poznawczy, odkryjesz uniwersum, przy którym inne serie wydają się zaledwie szkicami.

​Z wejściem w świat Stevena Eriksona jest trochę jak z lądowaniem w obcym kraju bez mapy i znajomości języka: na początku panuje chaos, ale z czasem zaczynasz dostrzegać w nim fascynującą metodę. „Ogrody Księżyca” to książka, która od lat dzieli czytelników fantasy. Jedni odbijają się od niej po stu stronach, inni przepadają w tym świecie na całe lata. Ja zdecydowanie...

Ogrody Księżyca to zdecydowanie propsy dla autora za stworzenie potężnego, niezwykle bogatego uniwersum — pełnego postaci, ras i wątków, które nadają temu światu ogromną głębię. Nie jest to lektura lekka ani „na jeden wieczór”; próg wejścia jest wysoki i wymaga od czytelnika cierpliwości oraz zaangażowania (sam wspierałem się dodatkowymi materiałami na YT).

Jednak w mojej ocenie zdecydowanie warto zanurzyć się w ten świat. Pomysły autora są intrygujące, a historie — choć początkowo fragmentaryczne — z czasem zaczynają się zazębiać i nabierać sensu, często dopiero po pewnym czasie odsłaniając pełniejszy obraz całości. To książka, która nagradza wytrwałość.

Ogrody Księżyca to zdecydowanie propsy dla autora za stworzenie potężnego, niezwykle bogatego uniwersum — pełnego postaci, ras i wątków, które nadają temu światu ogromną głębię. Nie jest to lektura lekka ani „na jeden wieczór”; próg wejścia jest wysoki i wymaga od czytelnika cierpliwości oraz zaangażowania (sam wspierałem się dodatkowymi materiałami na YT).

Jednak w mojej...