Zbroja światła

Jak to u Folletta — dostajemy świetnie napisane postacie fikcyjne. Każda z głównych postaci reprezentuje inną klasę społeczną: od robotników, przez właścicieli fabryk, aż po duchowieństwo i arystokrację.

Dużym plusem jest osadzenie akcji w czasach rewolucji przemysłowej, kiedy robotnicy tracili pracę na rzecz nowo powstających maszyn, a także w okresie wojen napoleońskich.

Opis bitwy pod Waterloo to zdecydowanie wisienka na torcie — bardzo obrazowy i robiący duże wrażenie.

Jak to u Folletta — dostajemy świetnie napisane postacie fikcyjne. Każda z głównych postaci reprezentuje inną klasę społeczną: od robotników, przez właścicieli fabryk, aż po duchowieństwo i arystokrację.

Dużym plusem jest osadzenie akcji w czasach rewolucji przemysłowej, kiedy robotnicy tracili pracę na rzecz nowo powstających maszyn, a także w okresie wojen...

Ponad 700 stron niesamowitej historii. Ken Follet trzyma poziom, a przecież nie należy już do młodych pisarzy.
Książka ta, to świetne zwieńczenie całej serii. W przeciwieństwie do poprzedniej akcja rozgrywa się znowu w Kingsbridge, ale wiele lat później.
1792 rok to był czas wielkich zmian w przemyśle, ale przekładało się to na nacisk, szantaż i zupełnie niesprawiedliwe sądy i skazania na robotnikach.
Podczas gdy mieszkańcy Kingsbridge próbują się stawiać, chcą pracować i żyć po ludzku i dochodzi do różnych dramatycznych sytuacji w wielu rodzinach, we Francji szaleje Bonaparte i szykuje się do wojny. Kingsbridge staje jakby na krawędzi.
Absolutnie nieodkładalna książka, losy głównych bohaterów porwały mnie tak, że czytałam z zapartym tchem.
Mocno obyczajowa tym razem, nie ma wielu prawdziwych historycznych postaci, w sumie chyba tylko Bonaparte i Wellington, ale głowne postaci są świetnie przedstawione, nie ma tutaj nudy, ani rozwlekłych, niepotrzebnych opisów, może pod koniec podczas opisów wojny pod Waterloo troszkę się dłużyło, ale nie trwało to długo, a na wojnie też walczyli nasi ulubieni bohaterowie.
Powtórzę się znowu, kto nie czytał niech się skusi, bo naprawdę warto! Ja wiem, że te książki są grube i może objętością przerażają, ale jak już się zacznie, to ubywa szybko.
Polecam‼️

Ponad 700 stron niesamowitej historii. Ken Follet trzyma poziom, a przecież nie należy już do młodych pisarzy.
Książka ta, to świetne zwieńczenie całej serii. W przeciwieństwie do poprzedniej akcja rozgrywa się znowu w Kingsbridge, ale wiele lat później.
1792 rok to był czas wielkich zmian w przemyśle, ale przekładało się to na nacisk, szantaż i zupełnie niesprawiedliwe...

Po raz kolejny jestem zachwycony. Szkoda, że to ostatni tom. Już myślę o ponownym przeczytaniu tej serii.

Po raz kolejny jestem zachwycony. Szkoda, że to ostatni tom. Już myślę o ponownym przeczytaniu tej serii.

Powtarzany schemat tylko inne okoliczności historyczne, ale czyta się dobrze

Powtarzany schemat tylko inne okoliczności historyczne, ale czyta się dobrze

Wracamy do Kingsbridge…
Powrót rzeczywiście niemetaforyczny, bo ta część wreszcie znów skupia się na społeczności Kingsbridge, a przez to staje się również bardziej wiarygodna niż część poprzednia.
No może oprócz końcówki, w której to nagle wszyscy bohaterowie znajdują się w Belgii akurat w centrum finału walk z Napoleonem. Za to sam opis bitwy pod Waterloo znakomity. Wciągający bardzo.

Ciekawie są też zarysowane realia budzącej się rewolucji przemysłowej i napięć z tym związanych. Bohaterowie znów są bardziej interesujący i już nie tak czarno-biali jak w poprzedniej części, choć oczywiście autor nadal mocno i bardzo czytelnie gra emocjami (skazanie na śmierć młodego chłopca, brutalny wyrok chłosty, itp.).

Jest też niestety sporo powtórzeń - zarówno samych mechanizmów społecznych w ciut różnych odsłonach (panowie vs. robotnicy itp.) jak i dosłownych powtórzeń myśli bohaterów (Amos: kocham Jane, Elsie: kocham Amosa, Amos: cały czas kocham Jane, Elsie: kochałam Amosa całe życie itd.)
Trochę jakby autor, pisząc to grube tomiszcze, traktował czytelników jako mało rozgarniętych i uznał za stosowne przypominać im co wydarzyło się kilkadziesiąt stron wcześniej. Albo pisał to w konwencji starego amerykańskiego serialu, w którym - po przerwie na reklamę - trzeba zrobić przypomnienie akcji.
Toż to Sienkiewicz, który swoją Trylogię pisał w odcinkach, mniej się powtarza i nie wraca po 3 razy do początkowej akcji, tłumacząc w Potopie jak i w kim Kmicic był zakochany.

Oprócz tych nieznośnych powtórzeń i chwilowego urągania inteligencji czytelnika, czyta się to dobrze. Zwłaszcza bitewny finał.

Ale ani tomu 2 ani 1 ten tom nie przebija.
Teraz gdy przeczytałem już wszystkie części sagi Kingsbridge uszeregowałbym je w następującej kolejności:
1. Świat bez końca
2. Filary ziemii
3. Zbroja światła
4. Słup ognia
5. Prequel

Uff. Nareszcie koniec :)

Wracamy do Kingsbridge…
Powrót rzeczywiście niemetaforyczny, bo ta część wreszcie znów skupia się na społeczności Kingsbridge, a przez to staje się również bardziej wiarygodna niż część poprzednia.
No może oprócz końcówki, w której to nagle wszyscy bohaterowie znajdują się w Belgii akurat w centrum finału walk z Napoleonem. Za to sam opis bitwy pod Waterloo znakomity....

Najsłabsza pozycja z całej serii. Końcówka dość męcząca.

Najsłabsza pozycja z całej serii. Końcówka dość męcząca.

Kiedy doczekamy się podobnej powieści z historii naszego kraju

Kiedy doczekamy się podobnej powieści z historii naszego kraju

Chyba najsłabsza część cyklu. Nie zmienia to jednak faktu, że to bardzo fajna rozrywka. Niektóre rozwiązania fabularne są bardzo naiwne. Prześmiewczo zaproponuje także inny tytuł, lub podtytuł tej pozycji: ,,Zdrada jest fajna". Na poważnie powiem, że po przeczytaniu całego cyklu czuję smutek, że to już koniec.

Chyba najsłabsza część cyklu. Nie zmienia to jednak faktu, że to bardzo fajna rozrywka. Niektóre rozwiązania fabularne są bardzo naiwne. Prześmiewczo zaproponuje także inny tytuł, lub podtytuł tej pozycji: ,,Zdrada jest fajna". Na poważnie powiem, że po przeczytaniu całego cyklu czuję smutek, że to już koniec.

Niesamowita! Cudowna!
Uwielbiam ten klimat i uwielbiam tego autora i cieszę się, że mam przed sobą jeszcze jego inne książki. Jako pocieszenie.

Niesamowita! Cudowna!
Uwielbiam ten klimat i uwielbiam tego autora i cieszę się, że mam przed sobą jeszcze jego inne książki. Jako pocieszenie.

Spośród całej serii Filarów Ziemi ta część podobała mi się najmniej – choć muszę przyznać, że nadal czytało się ją bardzo dobrze. Miałam wrażenie, że w Zbroi światła zabrakło wyrazistej, negatywnej postaci, której działania w istotny sposób komplikowałyby życie głównych bohaterów. Brakowało mi również wątku miłosnego z prawdziwego zdarzenia – tej emocjonującej historii dwojga ludzi, których los przez lata rozdzielał, a która była charakterystyczna dla wcześniejszych tomów serii i na którą szczerze czekałam.

Tym razem żadna z postaci nie wzbudziła we mnie silniejszej sympatii ani przywiązania; nie miałam komu szczególnie kibicować podczas lektury.

Podsumowując, cała seria Filarów Ziemi to znakomicie dopracowany cykl – pełen napięcia, dramatycznych zwrotów akcji, frustracji, ale i zwycięstw, osadzony w bogatym tle historycznym. Cieszę się, że przeczytałam wszystkie części i z pewnością nie będzie to moje ostatnie spotkanie z twórczością Kena Folletta.

Spośród całej serii Filarów Ziemi ta część podobała mi się najmniej – choć muszę przyznać, że nadal czytało się ją bardzo dobrze. Miałam wrażenie, że w Zbroi światła zabrakło wyrazistej, negatywnej postaci, której działania w istotny sposób komplikowałyby życie głównych bohaterów. Brakowało mi również wątku miłosnego z prawdziwego zdarzenia – tej emocjonującej historii...