Marcin Piątkowski

Gdybym był złośliwy, napisałbym, że najlepszym podsumowaniem treści tej książki jest okładka, przedstawiająca biurowiec belgijskiej firmy jako symbol owego "złotego wieku". Duże obszary biedy, jeden z najgorszych rynków pracy wśród państw OECD, chyba nawet najgorszy poziom innowacyjności w Unii Europejskiej (to akurat przyznaje sam autor) i właśnie dominacja kapitału zagranicznego - tych kilka faktów najlepiej obrazuje, ile warte są zapewnienia o rzekomo niebywałym wręcz rozwoju Polski. Patrząc na aktywność medialną Marcina Piątkowskiego trudno nie odnieść wrażenia, że ta propaganda ma po prostu przekonywać Polaków do ściągania kolejnych milionów imigrantów. Wprawdzie ukochana przez autora "Złotego wieku" Europa Zachodnia powoli rezygnuje z tej formy "wzmacniania gospodarki", która hamuje wzrost wynagrodzeń i inwestycje w innowacje, a także pojawiają się raporty wskazujące na większe koszty imigracji od wynikających z niej zysków, ale akurat o tym Piątkowski w ogóle nie wspomina. Poza tym książka jest zwyczajnie słabo napisana i zredagowana. Liczne wykresy są najczęściej zupełnie nieczytelne, bo są czarno-białe i zlewają się w jedną całość. Sam autor nie tylko ma ciężki styl i wyciąga najczęściej proste (jeśli nie prostackie) wnioski, lecz dodatkowo potrafi powtarzać te same rzeczy kilkukrotnie. Dzięki temu oczywiście zwiększa się objętość i cena, natomiast dla czytelnika staje się to mordęgą. Czy publikacja ma w ogóle jakiekolwiek zalety? Według mnie jedną, mianowicie Piątkowski krytykując PRL zarazem go nie demonizuje i wskazuje na jego pozytywne aspekty. Do nich należy oczywiście awans społeczny milionów ludzi, industrializację, upowszechnienie edukacji i rozbicie oligarchicznej struktury społeczeństwa. Dodatkowo krytykuje on też przyjęty przez Leszka Balcerowicza model prywatyzacji. Ogółem są to jednak opowieści z kategorii mchu i paproci, które mogą wywoływać jedynie uśmiech na twarzy, gdy wyściubi się nos poza centrum Warszawy i Krakowa.