Korekty

Z trudem ukończona.
I nie chodzi o tematykę, tylko o styl autora. Chaos, przeskakiwanie między przestrzeniami czasowymi i bohaterami. Obraz amerykańskiej rodziny i ich człowieczeństwo, czy też realizm, to obraz porządnie zaburzonej rodziny, i żaden z bohaterów czy bohaterek mi nie odpowiadał.
Krótko: nie dla mnie. Skąd National Book Award - nie wiem.
W ogóle mam wrażenie, że nasze polskie książki nagrodzone nagrodą Nike są na dużo wyższym poziomie niż te zagraniczne uhonorowane jakimiś nagrodami. Jak dla mnie pozycja która otrzymuje jakąś prestiżową nagrodę powinna na każdej płaszczyźnie wybijać się ponad inne, a więc nie tylko poruszać ważną tematykę, ale też być zrozumiale napisana, ładnym stylem, w interesujący sposób, a poruszany temat powinien być naprawdę zgłębiony, w sposób w jaki nie zrobili tego inni autorzy. Tutaj tego brakuje, podobnie jak w powieści "James" autorstwa P.Everetta - ważny temat niewolnictwa, kilka złotych myśli z ust bohaterów i tyle. Niewiele głębi, choć potencjał był. Także nie wiem skąd te nagrody.

Z trudem ukończona.
I nie chodzi o tematykę, tylko o styl autora. Chaos, przeskakiwanie między przestrzeniami czasowymi i bohaterami. Obraz amerykańskiej rodziny i ich człowieczeństwo, czy też realizm, to obraz porządnie zaburzonej rodziny, i żaden z bohaterów czy bohaterek mi nie odpowiadał.
Krótko: nie dla mnie. Skąd National Book Award - nie wiem.
W ogóle mam...

Trudna powieść. Bohaterowie są niesympatyczni, nie ma kogo lubić i komu kibicować. Relacje są bardzo skomplikowane, dużo wątków pobocznych. Naprawdę ciężko przebrnąć. Jednak ogólnie, na koniec stwierdzam że nie było to takie złe.

Trudna powieść. Bohaterowie są niesympatyczni, nie ma kogo lubić i komu kibicować. Relacje są bardzo skomplikowane, dużo wątków pobocznych. Naprawdę ciężko przebrnąć. Jednak ogólnie, na koniec stwierdzam że nie było to takie złe.

Piekło dorosłości w kilku wariantach. Ciekawa, chwilami rozkosznie ironiczna, chwilami znów nieco przegadana. Pewne doświadczenia egzystencjalne opisane bardzo oryginalnie i poruszająco. I jeszcze ten dzwoneczek w głowie: czy my wszyscy, dorastając, stajemy się tacy żałośni?

Piekło dorosłości w kilku wariantach. Ciekawa, chwilami rozkosznie ironiczna, chwilami znów nieco przegadana. Pewne doświadczenia egzystencjalne opisane bardzo oryginalnie i poruszająco. I jeszcze ten dzwoneczek w głowie: czy my wszyscy, dorastając, stajemy się tacy żałośni?

Nie jest zła.
Jest jednak niepotrzebna. Z biegiem stron coraz bardziej ta książka jest o niczym. Wymyślana dla samego pisania.

Ostetcznie zraziły mnie jednak nielogiczności (na przykład główny bohater "myśli o tym jak ucina sobie obie ręce siekierą". Autor nie pisze tego ironicznie. To brzmi tak jakby naprawdę nie tylko jedną rękę można było sobie uciąć siekierą).
Ale przede wszystkim marna psychologia - na przykład główny bohater "ma depresję" po utracie kochanki. Ale jego zachowania nijak mają się do depresji. Żadna ci to depresja. Autor nie wie jak funkcjonują ludzie z depresją. Wyobraża sobie ją jakoś i opisuje zachowania psychologicznie nieprawdopodobne. Ale nie oryginalne. Tylko głupie. "Osoba z depresją śmiała się w głos z zasłyszanego w autobusie dowcipu" - coś w tym stylu. To nie jest ciekawe, zaskakujące czy zawierające twórczość, jest nieprzemyślane.
Więc pisze o tym, na czym się nie zna, wnioskując z jakichś swoich stereotypów.
I tego jest coraz więcej w miarę czytania.
Tak, że po jakimś czasie widzisz, że to jest pisanie dla pisania a nie z jakimś sensownym przekazem.

Warsztat pisarski jest dobry. Ale pustka w środku. Jajo feberge.
Więc nie polecam.

Nie jest zła.
Jest jednak niepotrzebna. Z biegiem stron coraz bardziej ta książka jest o niczym. Wymyślana dla samego pisania.

Ostetcznie zraziły mnie jednak nielogiczności (na przykład główny bohater "myśli o tym jak ucina sobie obie ręce siekierą". Autor nie pisze tego ironicznie. To brzmi tak jakby naprawdę nie tylko jedną rękę można było sobie uciąć siekierą).
Ale...

Już już miałam odłożyć książkę „na zawsze”, gdy postanowiłam przeczytać Wasze opinię. I tak dziękuję @MólkaKsiążkowa za podpowiedź jak ją czytać, aby nie przestać. Powieść „Korekty” jest jak sinusoida, ma wysoka i niską amplitudę. Te niskie po prostu omijałam i tak dotrwałam do dwóch ostatnich rozdziałów, które były lżej strawne.
Sinusoida to krzywa i taką też krzywą rodzinę amerykańską lat 90-tych XX w. przedstawia wraz z jej wątkiem obyczajowym, ekonomicznym, moralnym. Matka – moralizująca histeryczka. Ojciec – tyran – stojący w obliczu postępującej demencji. Ona ma niedobrego męża, on posiada niewłaściwą żonę. Troje dorosłych dzieci miota się, nie mogąc określić ani siebie ani swojego stosunku do rodziców wymagających pomocy.
Styl powieści ciężki od niewypowiedzianych uczuć, język dojrzały i bogaty.
Smutny obraz ludzi skażonych hipokryzją, powierzchownych, małostkowych. Boże broń przed takim modelem rodziny. Do korekty!

Już już miałam odłożyć książkę „na zawsze”, gdy postanowiłam przeczytać Wasze opinię. I tak dziękuję @MólkaKsiążkowa za podpowiedź jak ją czytać, aby nie przestać. Powieść „Korekty” jest jak sinusoida, ma wysoka i niską amplitudę. Te niskie po prostu omijałam i tak dotrwałam do dwóch ostatnich rozdziałów, które były lżej strawne.
Sinusoida to krzywa i taką też krzywą...

Książka, która opisuje w nieco zdystansowany, miejscami gorzki sposób historię rodziny, jednocześnie odzwierciedlając społeczeństwo amerykańskie sprzed kilku dekad. Pozwoliła mi lepiej zrozumieć życie w tym kraju, ze wszystkimi uprzedzeniami, konwenansami, traumami, amerykańskim uśmiechem i pozorem że wszystko jest ok.

Książka, która opisuje w nieco zdystansowany, miejscami gorzki sposób historię rodziny, jednocześnie odzwierciedlając społeczeństwo amerykańskie sprzed kilku dekad. Pozwoliła mi lepiej zrozumieć życie w tym kraju, ze wszystkimi uprzedzeniami, konwenansami, traumami, amerykańskim uśmiechem i pozorem że wszystko jest ok.

Leżę w malignie, konwulsjach, halunach, bo kochany bratanek Gucio na mnie troszkę napsikał. Te wirusy przedszkolne to jak malaria i pod osłoną nieba i nic nie czytam, nie słucham, odświeżam jedynie Paddingtona, uwielbiam i trochę wspominam i bach lato za progiem, Korekty Franzena. Amerykańskie pisanie w upałach ja kocham. Faulknera na błoniach pod drzewem, Johnsona nad morzem z waporyzatorem, Bellowa w Mielniku na hamaku przy fontannie, Hellera w liceum z dzikusami nad Soliną, Pynchona w Bliźnie z ówczesną dziewczyną (najbardziej fatalna para od czasów V2),Bartha nad rzeką w krzakach i DeLillo wiadomo. No więc gorączkuję i klepię na kompie, że Korekty to literacki majstersztyk, który po mistrzowsku odmalowuje obraz współczesnej amerykańskiej rodziny. Jak chatGPT. Niee. No wszystkim się tam pomisiowało i nie było zbyt marmoladkowo, ale Franzen to ma flow jak Lenny Bruce, Frank Black czy Don. Pięknie to frazą leci jak Fury Road. Albo jak w kanu na Orinoko. Jak jerzyki za oknem, moi przyjaciele, piszczą, śmigają, komary wcinając. Niech te genialne zdanka wystrzelą w kosmos w razie jakby co, żeby nie przepadły ufoludkom. Dobra co tak będę wodę lał, pamiętam tyle co motyl z wczoraj. Nudzi mi się to sobie porymowałem, a komu poleciłem ten zachwycony przepadł (pozdro Piotruś i Dorotka). A uwaga! Franzena chciałem czytać dalej, ale słyszałem, że tłumaczenia to kompletne fiasko. Skandal. Tutaj Świat Książki, wszystko cacy, zgrabnie i fachowo. Zwijam się w pierzynę, Paddington 2 i witamin moc, uszanowanko.

Leżę w malignie, konwulsjach, halunach, bo kochany bratanek Gucio na mnie troszkę napsikał. Te wirusy przedszkolne to jak malaria i pod osłoną nieba i nic nie czytam, nie słucham, odświeżam jedynie Paddingtona, uwielbiam i trochę wspominam i bach lato za progiem, Korekty Franzena. Amerykańskie pisanie w upałach ja kocham. Faulknera na błoniach pod drzewem, Johnsona nad...

Gdyby był dla literatury zdefiniowany parametr ciężaru właściwego, "Korekty" plasowałyby się gdzieś na poziomie wolframu.
Powieść aż gęsta jest od emocji. Członkowie rodziny Lambertów, rodzice i troje ich dorosłych dzieci, szarpią się i walczą, każde pogubione w relacjach z innymi, w poszukiwaniu własnej drogi, dokonując wyborów prowadzących do kolejnych frustracji i powiększając poczucie zagubienia.
Drobiazgowa analiza ich sytuacji oraz relacji, tego szczególnego dla każdej rodziny procesu ucieczki z rodzinnego domu , buntu i negacji - i równoczesnego poczucia przynależności, odpowiedzialności, resztek uczuć rodzinnych zakorzenionych we wspomnieniach i artefaktach dzieciństwa - powoduje, że czytelnik rozpozna tu elementy własnych przeżyć i emocji. Czytając fragmenty dialogów między małżonkami, kochankami, znajomymi, rodzeństwem i między rodzicami a dziećmi, z łatwością odnajdziemy elementy tej szczególnej gry, w którą wszyscy gramy, przyciągania i odpychania, manipulacji i prób ugrania jak najwięcej. W przypadku "Korekt", dodatkowym katalizatorem rosnącego napięcia są problemy każdego z dzieci i pogłębiająca się choroba starego ojca. Odwieczna grze w przeciąganie na swoją stronę, jaką jest każda rodzina, może być gorzką refleksją nad historią współczesnych związków.

Rozbudowana do przesady ilość pobocznych wątków, dodatkowych dyskusji, przydługich dywagacji i setek różnych osób pojawiąjących się, choćby przelotnie, na orbicie rodziny Lambertów, powoduje chaos i poczucie przytłoczenia. W efekcie czytelnik odczuwa ulgę, gdy ostatnie rozdziały powieści przynoszą nieuchronne rozwiązanie.

Gdyby był dla literatury zdefiniowany parametr ciężaru właściwego, "Korekty" plasowałyby się gdzieś na poziomie wolframu.
Powieść aż gęsta jest od emocji. Członkowie rodziny Lambertów, rodzice i troje ich dorosłych dzieci, szarpią się i walczą, każde pogubione w relacjach z innymi, w poszukiwaniu własnej drogi, dokonując wyborów prowadzących do kolejnych frustracji i...

Świetnie się czyta. Dobra, ale nie łatwa literatura.

Świetnie się czyta. Dobra, ale nie łatwa literatura.

Początkowo byłem trochę zawiedziony stylem, przeszkadzał mi ten taki uczesany, ugrzeczniony sposób narracji. Ciągle gdzieś z tyłu głowy referencją dla niego były książki D.F.Wallace’a, no bo to i to niby amerykański postmodernizm, pisarze tego samego pokolenia, zdaje się, że z podobnych kręgów kulturowych (liberalne, nowojorskie, uniwersyteckie, WASP, etc…),panowie chyba nawet się znali… No ale Franzen proponuje zupełnie coś innego, grzeczne, wypolerowane pisanie, zupełnie inne od tego nerwowego, czasami szaleńczego stylu Wallace’a.

Może później przywykłem, może to kwestia przyzwyczajenia do tego, co proponuje Franzen, ale w pewnym momencie styl stał się przezroczysty, niezauważalny. I wówczas sama historia, sama fabuła przejęła stery. A to historia w gruncie rzeczy smutna, o samotności, o przemijaniu, o starości, o poszukiwaniu szczęścia i niemożności znalezienia go w naszym życiu, o tym, że finalnie wszyscy na końcu gdzieś jesteśmy skazani na porażkę. Franzen w przejmujący i poruszający (ale nie tani, tandetny ckliwy) sposób pokazuje starość, powolną dekadencję, tracenie sił, uwiąd. I zmaganie się z tym całej rodziny. Denise, najmłodsza z rodzeństwa, w pewnym momencie myśli takie słowa, że nagle jesteś w domu jakby z dwojgiem małych dzieci, myśląc o swoich rodzicach. Zdemenciały Alfred natomiast: „Ulga nieodpowiedzialności. Im mniej wiedział, tym był szczęśliwszy. Nie wiedzieć nic, to jakby znaleźć się w raju”.

Wszystko to u Franzena jest prawdziwe. Przez całą książkę wierzyłem Franzenowi w to, co pisze, co chce mi powiedzieć. Ani razu nic nie wydawało mi się sztuczne i na siłę. Dużą kulturą języka wykazuje się Franzen i dużym wyczuciem. Wsiąknąłem w to z przyjemnością.

Początkowo byłem trochę zawiedziony stylem, przeszkadzał mi ten taki uczesany, ugrzeczniony sposób narracji. Ciągle gdzieś z tyłu głowy referencją dla niego były książki D.F.Wallace’a, no bo to i to niby amerykański postmodernizm, pisarze tego samego pokolenia, zdaje się, że z podobnych kręgów kulturowych (liberalne, nowojorskie, uniwersyteckie, WASP, etc…),panowie chyba...