„Kiedy człowiek fantazjuje o byciu w takim miejscu, zawsze zapomina, że na wakacje przywozi największy problem: samego siebie (…).”
Maks jest pisarzem - jego autobiograficzne książki spotkały się z dość przyzwoitym odzewem, dopóki ktoś nie podważył autentyczności jego wspomnień.
Iga, u progu stabilizacji życiowej, z dobrą (ale nudną) pracą poddaje się. Zgłasza się do szpitala psychiatrycznego, walczy o siebie.
Pola i jej idealne życie bogatej właścicielki posiadłości w Toskanii. Rodzinna, ciepła, szczęśliwa, bez wyniosłości przypisanej osobom posiadającym znaczny majątek. Wokół tych trzech osób toczy się opowieść, chodź bliżej poznajemy Maksa i Igę.
Pod toskańskim, gorącym słońcem Autor zderza nas z bynajmniej niewakacyjnymi tematami - szukaniem własnego ja i swojego miejsca w klasowym społeczeństwie, walką o zdrowie psychiczne, nieoczywistymi wyborami. Marcisz z dużą wrażliwością pisze o rzeczach codziennych sprawiając, że codzienność gdzieś znika. Uczucia, o których zwykle nie mówi się na głos - zagubienie, zwątpienie, strach przed zmarnowaną młodością - wszystko to ogrzane słońcem, podlane dobrym alkoholem i rozmyte leniwymi popołudniami.
O czym myślałam w czasie lektury? O tym, że zwyczajność dzisiaj się nie sprzedaje, wszystko musi być podkręcone, groteskowe. Albo bardzo pięknie albo bardzo brzydkie. O tym, że nie zawsze utarta droga do szczęścia, do tego szczęścia prowadzi, że czasem warto zrezygnować lub poszukać go w czymś innym.
Książkę czyta się bardzo miękko, zdania się krótkie, prawie żołnierskie. Nie ma tu bardzo rozbudowanych wypowiedzi i przesadnie kwiecistego języka właściwego literaturze pięknej, ale coś w tej prozie przyciąga. Coś sprawia, że chcemy przewrócić jeszcze jedną kartkę. Części historii opowiedziana jest w formie listów Igi do Maksa - ich intymności otula, sprawiają wrażenie najbardziej szczerych.
Wydawnictwo sugeruje, że lektura będzie idealna na wakacje, według mnie jednak nie jest to lekka opowieść. Być może zależy to od miejsca na osi życia, w którym aktualnie się znajdujemy.
Jeżeli planujecie zabrać tę książkę na wakacje, weźcie też inne - przeczytacie ją w ciągu jednego leniwego dnia. I to jest ta rzecz, która mi zawadza - opowieść kończy się zbyt szybko, nie zaspokaja mojej ciekawości, pozostawia wrażenie niedosytu. Ale może tak miało być - jak w życiu, jak w zbyt krótkich wakacjach.
Jest to moje pierwsze spotkanie z Marciszem, zdecydowanie nie ostatnie.
Za książkę dziękuję Wydawnictwu W.A.B.
Patronat 
Szukamy ofert...
199 
197 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Znaki zodiaku
Świetnie się czytało tę książkę. Żałuję, że autor nie zostawił bohaterom trochę więcej miejsca, trochę więcej przestrzeni, żeby ich dynamika jeszcze bardziej wybrzmiała. No tak chociaż kilkadziesiąt stron więcej dałoby mi jeszcze więcej satysfakcji z czytania. Ten tytuł zachęcił mnie do sięgnięcia po kolejny, a to chyba najlepsza rekomendacja.
Świetnie się czytało tę książkę. Żałuję, że autor nie zostawił bohaterom trochę więcej miejsca, trochę więcej przestrzeni, żeby ich dynamika jeszcze bardziej wybrzmiała. No tak chociaż kilkadziesiąt stron więcej dałoby mi jeszcze więcej satysfakcji z czytania. Ten tytuł zachęcił mnie do sięgnięcia po kolejny, a to chyba najlepsza rekomendacja.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDość specyficzny klimat książki, ale czyta się szybko i z łatwością. Można przeczytać
Dość specyficzny klimat książki, ale czyta się szybko i z łatwością. Można przeczytać
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFajnie się czytało, lekka współczesna powieść. Akuratna do pociągu Kraków - Szczecin.
Fajnie się czytało, lekka współczesna powieść. Akuratna do pociągu Kraków - Szczecin.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMieszane uczucia, z jednej strony dobre pomysły np. Kłamstw pisarza, astrologia rzadko spotykany motyw, ale tutaj słabo, nieudolnie wykorzystany.
Mieszane uczucia, z jednej strony dobre pomysły np. Kłamstw pisarza, astrologia rzadko spotykany motyw, ale tutaj słabo, nieudolnie wykorzystany.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tozostawia z paroma przemyśleniami, wystarczająco kreuje bohaterów - wolałam jednak Taśmy rodzinne
zostawia z paroma przemyśleniami, wystarczająco kreuje bohaterów - wolałam jednak Taśmy rodzinne
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMimo lekkości języka i formy – podejmuje poważne tematy egzystencjalne, społeczne i pokoleniowe. Doceniam jej trafną diagnozę kondycji milenialsów, krytyczne spojrzenie na mechanizmy rynku wydawniczego oraz refleksję nad kryzysem relacji i tożsamości. Zastrzeżenia budzi jednak motyw astrologii, który traktuję wyłącznie jako ciekawostkę społeczną, a nie realne rozwiązywanie problemów.
Bohaterowie, a przede wszystkim Max, mają silne przekonanie, że muszą nieustannie kreować swój wizerunek, odczuwają lęk przed nieistotnością i potrzebę akceptacji. Zmagają się z presją sukcesu zawodowego, perfekcjonizmem i konsumpcjonizmem. Kult młodości, widoczny w wypowiedzi jednej z bohaterek („Macie jakąś chorą obsesję na punkcie młodości. To zupełnie odbiera wam godność.”),prowadzi do frustracji i wypalenia. Powierzchowność relacji, wieczna pogoń za uznaniem i nierealistyczne obietnice łatwego życia, których doświadczyli milenialsi, skutkują poczuciem zagubienia, niespełnienia i lękiem przed byciem „nikim”. Marcisz nie pozostawia złudzeń: depresja staje się powszechną epidemią, a „społeczeństwo zmęczenia” wyzyskuje samo siebie.
Wątek dotyczący branży wydawniczej i swoistej mody na autobiograficzne debiuty literackie jest jednym z ciekawszych elementów powieści. Mam wrażenie, że w ostatnich latach pojawił się wręcz trend, a może nawet swego rodzaju epidemia wśród młodych pisarzy, którzy w swoich książkach przedstawiają własne dzieciństwo, lata szkolne, wczesną dorosłość, środowisko pracy jako pasmo niekończących się traum – od patologii rodzinnych przez biedę, aż po różnego rodzaju nieszczęścia, zarówno w scenerii wiejskiej, jak i miejskich blokowisk. Zastanawiałam się, skąd bierze się ta potrzeba ciągłego podkreślania własnych dramatów i czy rzeczywiście wyłącznie cierpienie może być tematem godnym literatury. To teraz wiem - tego typu opowieści szybko zyskały popularność wśród wydawców i czytelników, bo wpisują się w łatwo przyswajalny, emocjonalny schemat, który dobrze się sprzedaje. Mam nadzieję, że już nastąpił przesyt.
Mimo lekkości języka i formy – podejmuje poważne tematy egzystencjalne, społeczne i pokoleniowe. Doceniam jej trafną diagnozę kondycji milenialsów, krytyczne spojrzenie na mechanizmy rynku wydawniczego oraz refleksję nad kryzysem relacji i tożsamości. Zastrzeżenia budzi jednak motyw astrologii, który traktuję wyłącznie jako ciekawostkę społeczną, a nie realne rozwiązywanie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo moje pierwsze spotkanie z twórczością Macieja Marcisza. Po lekturze Znaków zodiaku wiem, że na pewno wrócę do kolejnych książek tego autora.
Przede wszystkim, mamy tu wspaniale nakreślony klimat włoskiego, gorącego lata i leniwych wakacji, wypełnionych rozmowami, jedzeniem, dobrym winem i odpoczynkiem. Jednak włoskie wakacje stają się pewnego rodzaju punktem zwrotnym w życiu głównych bohaterów. Muszą oni wreszcie stanąć w prawdzie ze sobą i swoim pragnieniami.
Książka ta stawia nam wiele pytań odnośnie naszego życia i dokonywanych przez nas wyborów i ich konsekwencji. Czy podejmujemy decyzję świadomie dobre dla nas, czy kierujmy się może konformizmem. Być może chęć dopasowania się do otoczenia i bycie takim jak inni jest ważniejsza niż nasze własne pragnienia.
Autor porusza wiele ważnych wątków. Jest mowa o depresji, o samotności, ale też o przyjaźni, miłości i pragnieniu nowego, lepszego życia.
Bohaterowie są pogubieni, nie wiedzą czego chcą, ale dzięki temu są prawdziwi i normalni. Można ich polubić i zidentyfikować się z nimi.
Dla mnie to była świetna lektura. Wywołała u mnie dużo emocji a przecież to w książce jest chyba najważniejsze. Polecam wszystkim!
To moje pierwsze spotkanie z twórczością Macieja Marcisza. Po lekturze Znaków zodiaku wiem, że na pewno wrócę do kolejnych książek tego autora.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzede wszystkim, mamy tu wspaniale nakreślony klimat włoskiego, gorącego lata i leniwych wakacji, wypełnionych rozmowami, jedzeniem, dobrym winem i odpoczynkiem. Jednak włoskie wakacje stają się pewnego rodzaju punktem zwrotnym w...
Książka Mariusza Marcisza Znaki zodiaku zachwyca tym samym niewymuszonym stylem, który znamy z Taśm rodzinnych. To opowieść pełna trafnych refleksji o życiu, codzienności i konsekwencjach naszych wyborów. Skłania do zastanowienia się, czy decyzje, które podejmujemy, są naprawdę nasze, czy tylko społecznie akceptowane. Piękna, wciągająca i bardzo prawdziwa. Ta książka gryzie życiem i zostawia w głowie więcej pytań niż odpowiedzi.
Książka Mariusza Marcisza Znaki zodiaku zachwyca tym samym niewymuszonym stylem, który znamy z Taśm rodzinnych. To opowieść pełna trafnych refleksji o życiu, codzienności i konsekwencjach naszych wyborów. Skłania do zastanowienia się, czy decyzje, które podejmujemy, są naprawdę nasze, czy tylko społecznie akceptowane. Piękna, wciągająca i bardzo prawdziwa. Ta książka gryzie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDobrze się czyta, ale nie zostaje w pamięci ani na chwilę
Dobrze się czyta, ale nie zostaje w pamięci ani na chwilę
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZamysł był ciekawy, ale w praktyce coś mi w tej książce nie siadło. Miałam wrażenie, że fabuła do mnie nie trafia, a bohaterzy są zbyt słabo opisanie, żebym mogła poczuć nić porozumienia z nimi. Tak naprawdę książka przez większość czasu była mi obojętna, a to chyba gorsze niż gdyby miała mi się nawet nie spodobać. Po kilku tygodniach, jakie minęły od jej przeczytania, już nawet nie pamiętam o czym tak dokładnie była.
Zamysł był ciekawy, ale w praktyce coś mi w tej książce nie siadło. Miałam wrażenie, że fabuła do mnie nie trafia, a bohaterzy są zbyt słabo opisanie, żebym mogła poczuć nić porozumienia z nimi. Tak naprawdę książka przez większość czasu była mi obojętna, a to chyba gorsze niż gdyby miała mi się nawet nie spodobać. Po kilku tygodniach, jakie minęły od jej przeczytania, już...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to