I wciąż ją kocham

Nie jestem zapaloną wielbicielką romansów, aczkolwiek ostatnimi czasy, będąc w bibliotece, postanowiłam wypożyczyć coś lekkiego, nadającego się na wakacyjny wyjazd. Przeglądając na półkach różnorodne pozycje trafiłam na tę książkę. Zainteresowała mnie, gdyż jakiś czas temu słyszałam o filmie pod tym samym tytułem, toteż zdecydowałam się właśnie na tę powieść. Dotychczas miałam okazję zapoznać się z dwiema książkami z dorobku Nicholasa Sparksa i muszę przyznać, że nie wywarły one na mnie pozytywnego wrażenia. Z tego powodu i od tej nie oczekiwałam niczego szczególnego. Wielkie było więc moje zaskoczenie, gdy okazało się, że tym razem Sparks stanął na wysokości zadania i stworzył coś, co jest warte uwagi.

John Tyree jest młodym mężczyzną bez większych perspektyw na życie. Nie widząc dla siebie żadnej innej drogi, zaciąga się do szeregów armii Stanów Zjednoczonych. Jako żołnierz dostaje przepustkę i wraca w rodzinne strony. Przypadkowo poznaje piękną, młodą Savannah Lee Curtis, która studiuje oraz wraz z grupą przyjaciół pracuje dla organizacji charytatywnej, budując domy dla ubogich rodzin. Pomiędzy Johnem a Savannah rozkwita uczucie, które w krótkim czasie przeradza się w namiętną miłość. Niestety, chłopak musi wracać do wojska, jednak ukochana obiecuje czekać na niego, póki nie minie okres jego służby w armii. Wydarzenia z 11 września 2001 roku zmieniają wszystko. John musi wybrać pomiędzy miłością do dziewczyny a wiernością ojczyźnie. Postanawia ponownie zaciągnąć się do armii, mimo, że obiecał ukochanej powrót do domu. Pewnego dnia, stacjonując w Iraku, chłopak otrzymuje od niej pożegnalny list, w którym dziewczyna informuje go, iż zakochała się w kimś innym. Gdy po kilku latach pełnych bólu i cierpienia John powraca do domu, okazuje się, że czas nie leczy ran - jego miłość do Savannah jest tak samo żywa i prawdziwa, jak niegdyś. To uczucie zmusi go do podjęcia najtrudniejszej decyzji w życiu.

Być może powyższe streszczenie fabuły większości z Was przywodzi na myśl tani romans z dolnej półki, ale w rzeczywistości powieść Sparksa jest przyjemnym czytadłem, w którym można nawet dopatrzeć się jakiegoś przesłania. Wątkiem pobocznym jest relacja ojciec - syn, która w tym przypadku jest zburzona dziwnym zachowaniem ojca. Jest to bardzo ciekawy aspekt, gdyż autor wykorzystał go do zręcznego wplecenia w fabułę choroby i związanych z nią trudności.

Po tej książce nie należy spodziewać się zaskakująco szybkiej akcji, nagłych zwrotów w fabule, punktów kulminacyjnych. Jest to powieść, w której wszystko ma swój porządek, ład i miejsce. O wszystkim dowiadujemy się po kolei, poznając historię Johna z jego własnej perspektywy, gdyż to właśnie on jest narratorem. Sparks postawił tu na ukazanie czytelnikowi przeżyć wewnętrznych bohatera i moim zdaniem spisał się całkiem nieźle, choć nie jest to mistrzostwo. Momentami urzekły mnie piękne, obrazowe opisy, choć tu też należą się brawa dla tłumacza.

"I wciąż ją kocham" uważam za świetny wybór, jeśli ktoś szuka lekkiej, przyjemnej, wzruszającej historii. Czytelnik z łatwością wczuwa się w sytuację bohaterów i przeżywa wszystko razem z nimi: rozstania, powroty, wzloty i upadki. Jest to książka, która nie zmienia naszego myślenia, aczkolwiek pozostaje w pamięci i, w moim przypadku, korzystnie wpływa na moją opinię o Nicholasie Sparksie. Teraz poluję na adaptację filmową i choć nie spodziewam się tego, że dorówna książce, to czekam z niecierpliwością na okazję, gdy będę mogła ją obejrzeć.

Piękna książka, bardzo się przy niej wzruszyłam. Widzimy tu piękną miłość, którą na pewno każdy chciałby przeżyć bez względu na jej zakończenie. Mało jest książek w których narratorem jest chłopak i to mi się tu spodobało, ponieważ Johnem targało bardzo dużo emocji i mogliśmy to wszystko z nim przeżywać. Najpierw jego bardzo trudne dzieciństwo, póżniej przepiękna miłość z Samanthą. Także służba w wojsku, autor wspaniale opisał trudne życie, np.w Iraku. Do tego w mojej książce była piękna okładka. Nie taka jak jest tu wyświetlana ale ta z czerwonymi liśćmi leżącymi na fotelu. Z tym mi się właśnie kojarzy miłość, ale taka pomiędzy już starszymi ludźmi, małżeństwem patrzącymi na biegające wnuki. Jedyny minus to według mnie to, że Samantha była za idealna. Trochę dziwne było to, że jej najgorszym występkiem było dostanie 4 z testu. Trochę nie prawdziwe. Ale książka i tak bardzo mi się podobała i znowu mogłam przeżywać emocje bohaterów wspaniale przez Sparksa opisane. Dodatkowo bardzo nieprzewidywalne zakończenie.Polecam

Historia opowiadana jest z perspektywy zakochanego mężczyzny - Johna. Poznajemy jego trudne relacje z ojcem, okoliczności w jakich spotkał Savannah - kobietę, którą bardzo mocno pokochał. Później jego udział w wojnie oraz sprzeczki z ukochaną.
Jak potoczą się losy tych dwojga? Czy John i Savannah będą razem? Czy przyjaciele jego ukochanej polubią go? Jak rozwiążą się problemy Johna z ojcem? I czy wojna nie przerwie tej miłości? Odpowiedzi na te i inne pytania w książce.

Jest to pierwsza książka Nicolasa Sparksa jaką przeczytałam i zapewne nie ostatnia. Czyta się ją bardzo szybko, wciąga głównie na początku, później nieco zwalnia (przy opisach sprzeczek Johna i Savannah), jednak pod koniec przyspiesza. Ciekawi, intryguje do samego końca. Jest też w niektórych momentach wzruszająca (a chyba najbardziej w opisach tych trudnych relacji ojca i syna i w ostatnich rozdziałach). Niektóre momenty mogą wydać się przewidywalne, jednak nie jest tego dużo.
To historia o wielkiej sile miłości, o tym jak długo uczucia potrafią przetrwać (czasem u różnych osób z różną mocą), ale także jest to opowieść o wybaczaniu i poświęceniu dla drugiej osoby.
Polecam.

Kiedy przeczytałam pierwszą powieść Sparksa od razu zakochałam się w jego pomysłach. Ten człowiek potrafi pokazać historie pełne radości, prawdziwych uczuć a jednak bólu, smutku i zawodu. Te powieści czyta się szybko, z wypiekami na twarzy i często ze łzami w oczach. A na dodatek napisane są lekko.

"I wciąż ją kocham" to jedna z moich ulubionych książek tego pana, jak do tej pory. Przyznam szczerze, że kiedy mi ją pożyczono, nie byłam przekonana co do opisu. Wojna, miłość... Takie flaki z olejem. Ale jednak zaczęłam czytać i wciągnęło mnie niemal od razu [po nudnym wstępie, jak to w jego książkach bywa].
Początkowy nudny wstęp był początkiem bardzo dobrej akcji, która następuje potem. Wojna i ból przeplata się z miłością dwojga młodych ludzi, a następnie w przeplatankę włącza się jeszcze ojciec Johna [głównego bohatera], ogromna tęsknota, żal czy śmierć. I tak sobie opowiada autor przez trzy części książki o perypetiach chłopaka po dwudziestce.

Czy książka kończy się dobrze? Hm. Niektórzy powiedzieliby, że absolutnie NIE! A inni, że w sumie to tak. Niestety ja nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Mogę jedynie rzecz, że John w końcu zrozumiał czym jest prawdziwa miłość. Czym powinna się charakteryzować i jaka powinna być.
Książka dostarczyła mi wielu wzruszeń. Dodam także, że nie jest to typowe romansidło, jak niektórym może się wydawać, tylko powieść wiele ucząca. Nie mogłam się od niej oderwać choćby na chwilkę. A kiedy ze łzami w oczach skończyłam czytać pomyślałam jedno: "Chcę więcej!" ;)

[Powieść zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, że od razu po jej przeczytaniu włączyłam film. Wielkie było me rozczarowanie, kiedy po kilkunastu minutach zmuszona byłam go wyłączyć. Zawiodłam się i stwierdziłam, że nie jestem w stanie go oglądać- zepsułby wrażenie książki.]

Pierwszy raz nie wiem co powiedzieć, targa mną wiele sprzecznych emocji, obejrzałam film, potem sięgnęłam po książkę. Cienię Sparksa za to, że mimo iż pisze książki o miłości daleko im do łzawych wyświechtanych romansideł, z drugiej strony też go trochę nie lubię za to, że kiedy już historia cię tak wciąga, nawet zdolna jesteś uwierzyć, że niemożliwe staje się możliwe on z wielkim impetem sprowadza cię na ziemię kończąc historię, która w twoich oczach miała by szansę na szczęśliwe zakończenie czymś zupełnie odmiennym od twoich oczekiwań.

Bo muszę powiedzieć, że czytając 'I wciąż ją kocham' miałam nadzieję na typowo hollywodzkie zakończenie, myślałam sobie..a czemu nie. A tymczasem, może to było zbyt piękne i zbyt nie możliwe. Bo przecież w tej książce, nie ma wydumanych, nieskazitelnych ludzi, mamy zwykłą parę młodych ludzi, którzy znaleźli się we właściwym miejscu i czasie i którym przydarzyło się coś niesamowitego. I to, że ich miłość nie przetrwała długiej rozłąki i czasu to też nic nadzwyczajnego,każdemu się to mogło przydarzyć... Jedno pytanie tylko pozostaje czy aby na pewno nie przetrwała...
„Prawdziwa miłość oznacza,że zależy ci na szczęściu drugiego człowieka bardziej niż na własnym, bez względu na to, przed jak bolesnymi wyborami stajesz.”

Po książkę "I wciąż ją kocham" sięgnęłam parę miesięcy temu. Nicholas Sparks jest zdecydowanie moim ulubionym pisarzem, wiedziałam zatem, że się nie zawiodę, czytając kolejną z jego książek. Przeczytałam dotąd prawie wszystkie Jego dzieła i żadne mnie nie rozczarowało. Tak było również z tą książką. Jest magiczna, przepełniona bólem i miłością.

Głównego bohatera, Johna, poznajemy już na samym początku. Opowiada on swoją historię, historię swojej miłości. Ukazuje nam dwie wersje siebie. Siebie z przed lat - młodego, nieodpowiedzialnego chłopaka. I siebie obecnie - po przeżyciu swojej największej jedynej miłości, patrząc już z perspektywy kilku lat od rozstania.

Dzieciństwo Johna nie należało do łatwych. Jego ojciec, wychowujący go samotnie, starał się jak mógł, jak umiał, by niczego mu nie brakowało. Jego pasją były monety. Nie potrafił rozmawiać o niczym innym, prawdopodobnie z powodu swojej choroby, dlatego też nie mógł znaleźć z Johnem wspólnego języka.

John wstąpił do wojska. Podczas przepustki, spotkał na plaży Savannah Lee Curtis - dziewczynę, o której długo nie mógł zapomnieć. Była ucieleśnieniem jego marzeń, choć z początku nie spodziewał się, że coś z tego wyjdzie. Śmieszny zbieg okoliczności sprawił, że relacje między nimi nabrały tempa. Przeżyli ze sobą wspaniałe chwile, odkrywając magię miłości. Niestety przepustka Johna dobiegała końca, musiał zatem wracać do Stanów. Ich miłość trwała. Choć byli z daleka od siebie, chociaż dzieliły ich tysiące kilometrów - pisali do siebie, wzajemnie zapewniali siebie o ich miłości. Snuli plany na przyszłość. Gdy wydawało się, że chłopak na stałe powróci do domu, że wreszcie będą mogli zacząć realizować swoje plany, wydarzenia z 11 września sprawiły, że wszystko to runęło w gruzach. John, choć bardzo kochał Savannah, czuł się w obowiązku dochować wierności ojczyźnie. Wierzył, że ukochana na niego poczeka... ponownie zaciągnął się do wojska, wciąż wierząc, że ich miłość przetrwa. Stało się inaczej.

Wówczas jakby wszystko sprzysięgło się przeciwko niemu. Zmarł jego ojciec, Savannah miała problemy. John, choć bardzo ją kochał, zrobił coś, co jednocześnie pomogło jej dalej żyć ze swoim mężem, a jednocześnie sprawiło, że szansa na ich związek, zniknęła gdzieś we mgle. Mówią, że miłość wymaga największych poświęceń. Uważam, że John poświęcił więcej, niż mógł. Więcej, niż trzeba było. Zrezygnował z miłości, zrezygnował z walki o ukochaną po to, aby mogła być szczęśliwa. Po to, aby nie niszczyć jej życia. Myślę, że w rzeczywistości udałoby się im, jednak stało się inaczej.

Jest to przepiękna opowieść o miłości, o bólu, o tęsknocie. Przede wszystkim jednak o odwadze, by kochać, nie mogąc być przy ukochanej osobie. Kochać na zawsze.
Polecam najgoręcej, jak umiem.

Zacznijmy od tego, że słyszałam wiele dobrych słów na temat wszelakich powieści stworzonych ręką Sparksa. Postanowiłam się zaznajomić z którymś jego dziełem, a że do kin właśnie wchodził film 'I wciąż ją kocham', który bardzo chciałam obejrzeć zaczęłam od przeczytania właśnie tej pozycji. I nie żałuję, to był bardzo słuszny wybór.
Książka opowiada o letniej miłości. Silnej, namiętnej. Jednak nie kończącej się po dwóch miesiącach, ale która trwa jeszcze bardzo długo. Sparks stworzył świetnych bohaterów - John jest twardym i nie rozchwianym emocjonalnie mężczyzną pracującym w wojsku, Savannach to delikatna i nieśmiała dziewczyna. Kontrast między dwójką bohaterów świetnie tu działa, jest idealnie skomponowany. Książka napisana jest językiem niezwykle przyjemnym. Czyta się ją szybko (za szybko). Jest napisana tak realistycznie, że bez problemu mogłam wczuć się w rolę Johna. Sparks napisał tę powieść niezwykle emocjonalnie, pełno jest w niej refleksji. Bardzo podoba mi się to, że akcja dzieje się jak w prawdziwym życiu. Nicholas nie napisał ckliwego romansidła. Napisał powieść o miłości, takiej prawdziwej, która naprawdę boli. I tak jak w prawdziwym życiu się zdarza - nie wszystko kończy się dobrze. Narracja jest w postaci pierwszoosobowej, czyli takiej, jaką najbardziej lubię. Warto jest znać wszelkie myśli głównego bohatera. Nie jest to typowy wyciskacz łez, aczkolwiek ja uroniłam ich kilka podczas niektórych zdarzeń.
Powieść ta pokazuje nam, że miłość do drugiej osoby może być wieczna. Że boli. Że jesteśmy poświęcić wszystko w imię miłości, że druga osoba jest najważniejsza. Jestem pewna, ze jeszcze nie raz zaglądnę do którejś z powieści Sparksa. I liczę na to, że będą one tak samo świetne jak ta. 'I wciąż ją kocham' to po prostu arcydzieło literackie. Polecam tę powieść każdemu.