Miłość i kłamstwa Cecelia Ahern 5,9
ocenił(a) na 75 tyg. temu W czasach nastoletnich jedną z moich ulubionych autorek była Cecelia Ahern. Jej książki opowiadały o ludziach, ale zawsze było w nich coś więcej — pewien magiczny, wyróżniający element, który zostawał w pamięci na długo po lekturze. Po latach wróciłam do twórczości autorki, a moim powrotem była książka „Miłość i kłamstwa”.
Patrząc na okładkę, można by pomyśleć, że to romans — w końcu głównym motywem jest przytulająca się para. Tymczasem treść nie ma wiele wspólnego z romantyczną historią. Oryginalny tytuł brzmi „The Marble Collector” i uważam, że jest on zdecydowanie bardziej adekwatny do treści niż propozycja wydawnictwa Muza.
W książce śledzimy dwie perspektywy.
Pierwsza należy do kobiety, która utknęła w monotonii życia — dosłownie i w przenośni obserwuje je z brzegu basenu, pracując, jako ratowniczka w domu pomocy. Kiedy w końcu trafia jej się dzień wolny od obowiązków domowych, dzieci i pracy, postanawia przejrzeć pudełka z rzeczami osobistymi ojca, przebywającego w domu opieki po udarze, który przeszedł rok wcześniej.
Pudełka zwierają coś, co sugeruje, że jej ojciec prowadził inne życie — takie, o którym ani ona, ani jej matka nie miały pojęcia. Ten jeden wolny dzień postanawia poświęcić na odkrycie prawdy. Jej mała detektywistyczna przygoda prowadzi ją do wielu ludzi i miejsc, które pomagają jej poskładać historię — i dowiedzieć się czegoś nie tylko o ojcu, ale także o samej sobie.
Druga perspektywa prowadzi nas przez życie mężczyzny, który od dziecka poświęcił się grze w marmurki. To gra, która pomagała mu przetrwać trudne chwile i towarzyszyła w najważniejszych momentach życia. Szklane kulki przynosiły mu pocieszenie, ale były też nośnikami wspomnień — o dzieciństwie, matce, braciach, przyjaciołach, ukochanej i sukcesach wśród entuzjastów tej gry i stratach, które przyszło mu ponieść.
Śledzenie jego losów było naprawdę interesujące. Fergus sprawił, że świat marmurków i pasja do ich kolekcjonowania stały się dla mnie zaskakująco fascynujące. Sednem tej historii jest jednak opowieść o ludziach — o stracie, miłości, rodzinie. O tym, jak trudno czasem przyznać się do swojej pasji, która dla innych może wydawać się śmieszna. I jak coś, co dla jednej osoby jest przełomowe i kluczowe, dla innej może być zupełnie bez znaczenia. To także historia o wstydzie i lęku przed odrzuceniem, które stają się początkiem kłamstw, budowania murów i niewierności.
Książkę czyta się bardzo przyjemnie — płynie się przez nią szybko i lekko. W ciekawy, nienachalny sposób mówi o życiu zwykłych ludzi. Warto było wrócić do tej autorki, okazuje się, że nadal czytam jej książki z przyjemnością.
Pojawia się tu sporo powtórzeń — scen z przeszłości i przywoływanych wspomnień, — ale w pewien sposób współgra to ze stylem i rytmem narracji. Mnie osobiście to nie przeszkadzało.
Spodziewałam się może jakiegoś magicznego elementu, charakterystycznego dla wcześniejszych książek autorki, ale tym razem dostałam solidną powieść obyczajową. Jeśli szukacie romansu — to nie ta książka. Jeśli jednak macie ochotę przeczytać historię o irlandzkiej rodzinie z krwi i kości, ta pozycja może być dla Was odpowiednia.
