Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Bogowie muszą być szaleni

Autor:
Cykl: Heksalogia o Wiedźmie (tom 2)
szczegółowe informacje
wydawnictwo
Fabryka Słów
data wydania
ISBN
9788375748420
liczba stron
464
słowa kluczowe
dora wilk, wiedźma, anioł, diabeł
język
polski
typ
papier
dodała
Sophie
7,07 (715 ocen i 110 opinii)

Opis książki

Drżyjcie Bogowie. Niech zabrzmi Highway to hell Jak wiele może się wydarzyć w ciągu roku? Dora Wilk jak magnes przyciąga kłopoty, wariatów i męskie spojrzenia. Łamie regulaminy, szuka przyjaźni w dziwnych miejscach, a od losu dostaje przeciwników wyłącznie potężnego kalibru. Policjantka to nie zawód, ale stan umysłu... a że po drugiej stronie Bramy rzadko można złoczyńcę zakuć w kajdanki...

Drżyjcie Bogowie. Niech zabrzmi Highway to hell

Jak wiele może się wydarzyć w ciągu roku?

Dora Wilk jak magnes przyciąga kłopoty, wariatów i męskie spojrzenia. Łamie regulaminy, szuka przyjaźni w dziwnych miejscach, a od losu dostaje przeciwników wyłącznie potężnego kalibru.

Policjantka to nie zawód, ale stan umysłu... a że po drugiej stronie Bramy rzadko można złoczyńcę zakuć w kajdanki i odprowadzić do aresztu... Dora robi co musi, by Toruń, Thorn czy Trójmiasto i Trójprzymierze pozostały dobrymi miejscami do życia.

Drżyjcie Bogowie, wampiry, wilki, Archaniołowie i pospolici wariaci – Dora Wilk kopie tyłki z wdziękiem baleriny, nie przyjmuje usprawiedliwień o złym dzieciństwie i nie przebiera w środkach by zaprowadzić porządek.

 

źródło opisu: Fabryka Słów, 2012

źródło okładki: http://fabrykaslow.com.pl

pokaż więcej

Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Polecamy

Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Oficjalna recenzja
Myrkul książek: 981

Gdzie diabeł nie może tam Dorę pośle

"Bogowie muszą być szaleni" to kontynuacja świetnie przyjętej debiutanckiej powieści Anety Jadowskiej "Złodziej Dusz". Cały cykl od początku zaplanowany był na sześć tomów.

Główną bohaterką jest Teodora Wilk. Sama woli, by zwać ją Dorą, albo z czarodziejska Jadą. Była policjantka z Torunia, na skutek wydarzeń opisanych w pierwszym tomie (jeśli jeszcze go nie czytałeś/-łaś to przerwij w tej chwili, bo zepsuję Ci jego lekturę) nie może już wrócić do ludzkiego świata i musiała na stałe przenieść się do świata równoległego, w którym żyją wampiry, wilkołaki, wróżki, czarodziejki, wiedźmy, anioły, demony i cała masa innego magicznego ludu. Za swoje zasługi otrzymała wygodne mieszkanko w Thornie (magicznym odpowiedniku Torunia), w którym mieszka z dwójką przyjaciół - diabłem Mironem i aniołem Joshuą.

Pewnego dnia ktoś w Trójprzymierzu (magiczny odpowiednik Trójmiasta) zaczyna zabijać wampiry i magiczny lud. Wszystko wskazuje na wilkołaki, ale coś tu (nie) śmierdzi. Dora i jej przyjaciele będą musieli odkryć kim są mordercy, nim upadnie kruchy pokój i poleje się krew.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że seria o Dorze Wilk ma sporo wspólnego z popularnymi klonami "Zmierzchu". Nic bardziej mylnego. Owszem, główna bohaterką jest kobieta, prowadząca pierwszoosobową narrację, mamy wampiry, wilkołaki i trójkącik miłosny, ale na tym podobieństwa się kończą.

Dora to postać złożona i dość mało kobieca, co jej wyczuloną na punkcie mody przyjaciółkę Katię doprowadza do...
"Bogowie muszą być szaleni" to kontynuacja świetnie przyjętej debiutanckiej powieści Anety Jadowskiej "Złodziej Dusz". Cały cykl od początku zaplanowany był na sześć tomów.

Główną bohaterką jest Teodora Wilk. Sama woli, by zwać ją Dorą, albo z czarodziejska Jadą. Była policjantka z Torunia, na skutek wydarzeń opisanych w pierwszym tomie (jeśli jeszcze go nie czytałeś/-łaś to przerwij w tej chwili, bo zepsuję Ci jego lekturę) nie może już wrócić do ludzkiego świata i musiała na stałe przenieść się do świata równoległego, w którym żyją wampiry, wilkołaki, wróżki, czarodziejki, wiedźmy, anioły, demony i cała masa innego magicznego ludu. Za swoje zasługi otrzymała wygodne mieszkanko w Thornie (magicznym odpowiedniku Torunia), w którym mieszka z dwójką przyjaciół - diabłem Mironem i aniołem Joshuą.

Pewnego dnia ktoś w Trójprzymierzu (magiczny odpowiednik Trójmiasta) zaczyna zabijać wampiry i magiczny lud. Wszystko wskazuje na wilkołaki, ale coś tu (nie) śmierdzi. Dora i jej przyjaciele będą musieli odkryć kim są mordercy, nim upadnie kruchy pokój i poleje się krew.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że seria o Dorze Wilk ma sporo wspólnego z popularnymi klonami "Zmierzchu". Nic bardziej mylnego. Owszem, główna bohaterką jest kobieta, prowadząca pierwszoosobową narrację, mamy wampiry, wilkołaki i trójkącik miłosny, ale na tym podobieństwa się kończą.

Dora to postać złożona i dość mało kobieca, co jej wyczuloną na punkcie mody przyjaciółkę Katię doprowadza do szału. Jest wiedźmą, ale ma w sobie zarówno dziedzictwo bogini miłości, jak i Pani Północy, bogini wojowników. Na domiar złego dysponuje znacznie większą mocą niż przeciętna wiedźma.

Trójkącik miłosny jest o tyle nietypowy, że obaj faceci nie tylko się znoszą, ale wręcz są najlepszymi przyjaciółmi i nie zamierzają pozwolić, by zmieniła to kobieta, nawet tak atrakcyjna jak Dora. W końcu kumplują się już od kilku stuleci. Dodatkowo Joshua dostał fuchą anioła stróża Dory, a to wyklucza wszelkie kontakty natury seksualnej z podopieczną.

I wreszcie dochodzimy do wampirów i wilkołaków. W magicznym świecie tworzą oni dwie liczące się frakcje. Trzecią są wszelkie magiczne stworzenia, jak wiedźmy, wróżki, gnomy itp. Zupełnie oddzielny system tworzą anioły i demony. Każda z tych frakcji ma ścisłe zasady, wzorce postępowania, sympatie i antypatie. Co dla Jadowskiej charakterystyczne, wszystkie te regulacje społeczne w jakiś sposób wiążą się z biologią tych stworzeń. I tak wilkołaki przejęły sporo stadnych zachowań wilków, agresywnych, ale niepozbawionych logiki. Wampiry, jak to długowieczne stworzenia, są rozpolitykowane, ale ważne są setki niuansów związane ze stworzycielami poszczególnych krwiopijców. I tak dalej.

Niektórych może oburzyć pewna swoboda obyczajowa i seksualna panująca w magicznym świecie. Czytałem nawet artykuły, w których domorośli psychoanalitycy diagnozowali Jadowskiej na tej podstawie różne dewiacje seksualne :). Jednak i ten element, podobnie jak cała reszta kultury magicznego świata, tworzy świetnie przemyślaną i bogatą konstrukcję, która wyróżnia Jadowską na tle podobnej literatury.

Jak już wspomniałem, cykl o Dorze Wilk od początku planowany był na sześć tomów i to widać. Największym grzechem, jaki może popełnić młody twórca to pisanie na siłę kontynuacji czegoś, co się sprzedało. Tu nic nie jest pisane na siłę, wszystko do siebie pasuje i układa się w większą całość. Znaczenie mogą mieć nawet drobne szczegóły z tomu pierwszego, więc przed lekturą "Bogowie muszą być szaleni" polecam odświeżenie sobie "Złodzieja Dusz" i zajrzenie na stronę Anety Jadowskiej, gdzie można przeczytać kilka opowiadań z tego świata, wyjaśniających pewne aluzje, które możemy napotkać w drugim tomie.

Fani na pewno będą zadowoleni, że powracają niemal wszyscy bohaterowie z pierwszego tomu. Mamy więc oczywiście Dorę i jej dwóch amantów, dwóch nadprzyrodzonych dziadków - Gabriela i Lucyfera, starszyznę Thornu oraz Leona, właściciela "Szatańskiego Pierwiosnka", ulubionej knajpy Dory. Powróci też cała masa trzecioplanowych bohaterów, niektórzy tylko na chwilę, inni awansują na drugoplanowych. Martwić może jedynie ograniczenie roli Katii i Witkacego, ale końcówka daje nadzieję, ze z tą dwójką możemy częściej spotykać się w kolejnych tomach.

"Bogowie muszą być szaleni" to godna kontynuacja "Złodzieja Dusz", a cała seria to prawdziwa perełka polskiego Urban Fantasy. Jeśli chcecie przeczytać coś rodzimego w tym gatunku, to zaczęcie od Jadowskiej będzie najlepszym rozwiązaniem.

Krzysztof Krzemień

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 870
Vaherem | 2014-08-28
Przeczytana: 28 sierpnia 2014

Jestem paskudnym kłamcą, a najgorsze jest to, że okłamałem samego siebie. Obiecywałem sobie, że dam sobie spokój z cyklem o Dorze Wilk, że zbyt się namęczyłem z pierwszym tomem. A jednak chwyciłem za kolejną część. Ostrzegam, będzie długo i będzie trochę spoilerów.

I Bohaterowie

Dora ciągle jest tak naładowane magią, że nawet Gwidon, bóstwo płodności zakochuje się w niej jak zwykły śmiertelnik, bo jej magia jest silniejsza od jego. Już jest nie tylko Jadą, Ti czy "słoneczkiem", teraz jest jeszcze "Eadainą" ("obdarzoną wieloma przyjaciółmi"), a także "kotem" (tak nazywa ją Joshua).Na dodatek kot szybko ulega manierze Jadowskiej, która polega na zdrabnianiu wszystkim możliwych słów i potem zamiast "kocie" mamy "kotek". Ugh.

Nadal jest niesamowicie bucerska, chamska i niesamowicie odpychająca, ale przestaje być taką "silną kobietą" jak wcześniej, ponieważ wynajduje sobie problemy typu "torturuję nas wszystkich, jestem egoistką, byłoby lepiej gdybym nie istniała", bla bla...

książek: 776
Claudia | 2014-01-05
Na półkach: Przeczytane, E-booki, 2014

Tam gdzie Dora , tam kłopoty i co chwila różne zwroty.
Co tu dużo pisać , z naszą kochaną Teodorą nie można się nudzić. Pani Jadowska nie zawiodła mnie i zamierzam traktować ją jako jedną z moich ulubionych polskich pisarek.Akcja i humor nie opuszczają nas tak jak w poprzedniej części. Nie pozostaje mi nic innego jak zabrać się za kontynuację przygód czarownicy, diabła i anioła. :)
Gorąco polecam!

„Tajemnice zawsze wcześniej czy później ugryzą w dupę.”

książek: 649
Kanclerz | 2013-09-13
Przeczytana: 11 września 2013

Część druga babskiego urban fantasy rozpędza się niczym mała trąba powietrzna. Zawiera w swoim wirniku wszystko to, czego potrzeba kobiecie do poczytania w jesienne popołudnie, czyli wartka akcja, zabójczo piękne męskie ciałka, trochę erotycznego podtekstu, trochę fatałaszków, ostre kopanie tyłków i pełne humoru dialogi.

Dora z gracją słonicy w składzie porcelany ładuje się w coraz to nowe kłopoty. To już nie jest lekkie zagmatwanie, to jest zagmatwanie poziom hard. Nie warto zdradzać, warto "połknąć" samemu.

Wciągające, dobrze napisane, trochę naciągane, ale ze smakiem. Z niecierpliwością czekam na część trzecią i wszystkie kolejne :)

książek: 798
Asia | 2014-05-24
Przeczytana: 24 maja 2014

Oj... przekombinowane, bardzo przekombinowane, a szkoda bo zapowiadała się super seria. Jak dla mnie wszystkiego było za dużo. Za dużo się działo wokół głównej bohaterki, a wątek książki?? No jakiś tam był, ale odniosłam wrażenie, że najważniejsze jednak były nowe umiejętności Dory, czy jej nowe pochodzenie. Strasznie wszystko nagmatwane, szło przeczytać, ale nie wiem czy jeszcze do książki kiedyś wrócę. Mam całą serię, aczkolwiek mam pewne obiekcje przed sięgnięciem po część 3...

książek: 1430
Tetiisheri | 2013-01-10
Przeczytana: 04 stycznia 2013

Dorę Wilk miałam przyjemność poznać podczas lektury „Złodzieja dusz” oraz łącznika między tomem pierwszym a drugim Heksalogii o Wiedźmie - „Wilka w owczej skórze”. Nasze pierwsze spotkanie wpadło znakomicie. Wiedźmę polubiłam nie tylko za ostry język, ale też silną osobowość. Fanką Anety Jadowskiej zostałam dość niedawno, dlatego też w moim przypadku nie można mówić o długim wyczekiwaniu na drugi tom o kąśliwej Dorze, gdyż obie części heksalogii czytałam w niewielkim odstępie czasu. Moje wyczekiwanie już na trzecie spotkanie z Teodorą i jej przyjaciółmi rozpoczęło się tuż po zakończeniu lektury „Bogów” i - uwierzcie mi - nasila się z każdym dniem. Bo „Bogowie” są po prostu genialni!

Pewność siebie, odwaga, profesjonalizm, umiejętność doprowadzania spraw do końca i upór to cechy, które najlepiej odzwierciedlają charakter Dory Wilk. Wartości, które ceni sobie w życiu najbardziej to przyjaźń, miłość i zaufanie. Dla tych uczuć gotowa jest poświęcić siebie. Jej nieodłącznymi...

książek: 377
Neva | 2014-01-20
Przeczytana: 20 stycznia 2014

Często spotykam się z tym, że gdy trafiam na jakąś serię książek to na drugiej części przeważnie się zawodzę, zwłaszcza, gdy pierwsza przypadła mi bardzo do gustu. W tym przypadku chylę czoło, druga część przygód Dory Wilk jest bardzo dobra. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że jest lepsza od "Złodzieja dusz", czyli części pierwszej...ale tylko troszeczkę :) POLECAM.

książek: 1531
Magda | 2013-01-09
Przeczytana: 10 stycznia 2013

Nie wiem, co mam o tym sądzić... miała być nasza polska Briggs... magia reklamy? Pani Patricia przynajmniej trzymała się pewnych ram gatunkowych. I znów czytając serię o Dorze mam przedziwne uczucie, że Pani Aneta uwielbia L. Hamilton i serię o A. Blake. Gdy Pani Hamilton zaczęła się wypalać z pomysłami, a zaczęła tworzyć już jedynie orgie, mieszała gatunki... i dzięki temu ze jakże cudownej Anity zrobiła sukkuba, zmienną itd. Anita chłonęła inne gatunki niczym gąbka. Czy Dora także musi iść tym śladem? Jestem w połowie i już chcę potrząsnąć autorką. Dlaczego to zrobiła?? Odkrywanie, że jest spokrewniona dziada pradziada z różnymi gatunkami, które nagle teraz wszystkie ożywają, bo jest wojna? Za dużo i za szybko... Hamilton przynajmniej rozbiła to na parę książek... Jadowska zawarła to w paru rozdziałach. Za dużo. I jak dla mnie, nie jest to pozytywny zabieg. Czytam jednak, bo jestem ciekawa, co będzie dalej. Oby nie przedobrzyć, Pani Aneto. Ale trzeba pochwalić - końcówka...

książek: 315
Kayamo | 2013-07-27
Na półkach: Przeczytane

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Skończyłam czytać tą książkę jakiś czas temu i wciąż odczuwam niesmak, spowodowany tym, co autorka zrobiła ze swoją bohaterką... Jakby nie wystarczyło, że Dora jest nieśmiertelną wiedźmą z dwiema sprzecznymi liniami krwi, ni z gruchy ni z pietruchy okazuję się także panią wampirów i alphą w stadzie wilkołaków... A na koniec to połączenie z Mironem i Joshuą... Common, to zabija całą przyjemność czytania i sprawia, że mam ochotę wyrzucić książkę przez okno... Nie spodziewałam się znaleźć Mary Sue w książce publikowanej poza netem… Przez to raczej nie sięgnę po następną część, mimo iż Jadowska miała świetny pomysł na konstrukcje świata i jej styl jest przyjemny w odbiorze.

książek: 3074
aleksnadra | 2013-01-10
Przeczytana: 08 stycznia 2013

"Bogowie muszą być szaleni" to druga część w serii Heksalogia o Dorze Wilk, a moje pierwsze spotkanie z autorką i bohaterami książki. Pewnie dziwicie się dlaczego po nią sięgnęłam, tak bez przygotowania i od środka? Już wyjaśniam. Pierwszy tom został tak entuzjastycznie przyjęty przez czytelników a w wirtualnym świecie zaroiło się od pochlebnych recenzji, że postanowiłam już teraz, natychmiast dołączyć do fanów tej charyzmatycznej wiedźmy. I opłaciło się. Zupełnie nie odczułam nieznajomości pierwszego tomu (choć i tak nadrobię zaległości jak najszybciej) a zyskałam o wiele więcej: poznałam niesamowite grono wiedźm, bóstw, aniołów, diabłów, zanurzyłam się w dobrze przedstawionym świecie fantastycznym i doświadczyłam rozrywki na wysokim poziomie.

Dora Wilk jest wiedźmą o wielu atrakcyjnych zdolnościach, których sama jeszcze tak do końca nie poznała i nie opanowała. Mają one tendencję do objawiania się w najmniej oczekiwanych sytuacjach. Nie sprzyja to naszej bohaterce, która za...

książek: 746
An-Nah | 2014-02-28
Przeczytana: 28 lutego 2014

Jak się spodziewałam: było gorzej. Szkoda, bo w sumie bawiłam się nieźle, śmiałam się co jakiś czas i widzę, że autorka też się przy pisaniu świetnie bawi... szkoda tylko, że za mało myśli o sensie, o fabule i o czytlenikach, a za dużo o fajnych scenkach rodzajowych, przekomarzankach i mizianiu. Które się czyta zaskakująco przyjemnie, ale i tak mam wrażenie braku jakiejs bardziej poukłądanej fabuły, braku prawdziwego zagrożenia dla postaci, nie mówiąc już o tym, że Dora łapie "power upy" prędzej niż ustawa przewiduje. Autorka wymyśliła sobie masę fajych rzeczy, ale poukładać ich nie umiała i niestety, tym zabiła dobry materiał na książkę. Boleję nad tym, bo nadal uważam, że jest potencjał.

Dodatkowe minusy za ordynarne ściąganie terminologii wampirzej ze Świata Mroku i wilkołaczej od Hammilton.


Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Bestseller drugiej Rzeczpospolitej
Miłość we śnie
Tłumaczenie snów
erotycznych wedle nauki
Skorzystaj z przedwojennego
sennika i poznaj prawdę o sobie...
i o przedwojennej Polsce.

Zaznacz - jeśli we śnie:
  •   byłeś na DWORCU
  •   widziałeś DZIUPLĘ
  •   oglądałeś KOBIETĘ
  •   widziałeś LUSTRO
  •   widziałaś NOS
SPRAWDŹ CO OZNACZA SEN

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Gilbert Keith Chesterton
    141. rocznica
    urodzin
    To, co jest dostatecznie duże, by wzbudzać pożądanie bogatych, jest też dostatecznie duże, aby bronili tego ubodzy.
  • Tomasz Różycki
    45. rocznica
    urodzin
    Napiłem się gorzkich ziół o złej porze
    i chciałem wam przywieźć świat, ale tyle
    można przywieźć z wyprawy, spośród
    wszystkiego to: moment wejścia do domu (50. Czy szukałeś mnie).
  • Aleksander Kaczorowski
    46. rocznica
    urodzin
  • Marcin Pałasz
    44. rocznica
    urodzin
  • Terence Hanbury White
    109. rocznica
    urodzin
  • Andrzej Sosnowski
    56. rocznica
    urodzin
    Powiedziałbym, że największy problem związany z tak wybitnymi i przystępnymi postaciami [Herbert i Miłosz] to jest nie tyle ich pisanie, ile sposób recyklingu, jaki ich dotknął i sponiewierał. Nieszczęście polega na tym, że rzecz podlega rozmaitym katachretycznym zniekształceniom w odbiorze i zaczyn... pokaż więcej
  • Róża Jeleń-Chroń
    97. rocznica
    urodzin
  • Louise Cooper
    63. rocznica
    urodzin
  • Władysław Łoziński
    172. rocznica
    urodzin
    Co za świat, co za świat! Groźny, dziki, zabójczy. Świat ucisku i przemocy. Świat bez władzy, bez rządu, bez ładu i bez miłosierdzia. Krew tańsza od wina, człowiek tańszy od konia. Świat, w którym łatwo zabić, trudno nie być zabitym. Kogo nie zabił Tatarzyn, tego zabił opryszek, kogo nie zabił oprys... pokaż więcej
  • Marek Fiedler
    68. rocznica
    urodzin
    Kiedyś za młodu przyśnił mi się orzeł, który rzekł, że nadejdzie dzień, w którym obejmie tę ziemię we władanie. Długo rozmyślałem nad tym snem. Dziś wreszcie wiem, co orzeł miał na myśli. Tą ziemią rządzi pieniądz, a na każdym dolarze widnieje podobizna orła.
  • Max Brand
    123. rocznica
    urodzin
  • Danuta Wawiłow
    16. rocznica
    śmierci

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd