Sezon na nowożeńców

Kompletnie wciągnęły mnie ostatnio słowiańskie klimaty i czytam te antologie jedna za drugą, tak że i historie mi się zaczynają mieszać - ale w tym tomie zdecydowanie środkowe dwa opowiadania były najlepsze dla mnie. Trzy (wiekowe) gracje znów dają czadu - to po prostu trzeba samemu z nimi przeżyć. A w Krakowie pojawia się Hel, czarownica ognia - i tajemniczy pan Twardowski. Pozostałe dwa nie chwyciły mnie za serce, ale to być może kwestia gustu. Generalnie bardzo przyjemna antologia.

Fabuła wstrząsnęła moim kobiecym serduszkiem. Kisiel mnie nie zawiodła! Sięgnęłam po opowiadanie z antologii słowiańskiej, ale nie ocenię go po walorze odukacyjnym, bo autorka splotła mit słowiański z nordyckim. Słowianie też mają nicie losu, ale przędą je Rodzanice przy urodzinach dziecka.

Po małym rozczarowaniu pierwszą częścią, druga zaskoczyła mnie zdecydowanie pozytywnie. Historia toczy się pomiędzy opowiadaniami z pierwszej książki. Tym razem fabuła nie gna bez potrzeby, dzięki czemu mogłam poznać główną bohaterkę nieco lepiej. Byłam bliżej Lady poznając jej myśli i uczucia. Kolejnym plusem jest to, że akcja dzieje się na uniwersytecie przy ulicy Grodzkiej, co sprawiło, że tytuł miał dla mnie więcej sensu niż poprzedni. Dodatkowo, w tej części dowiedziałam się nieco więcej o różnicy między czarodziejami, czarownikami i czarownicami, a tego bardzo brakowało w pierwszej książce, gdzie podział miał miejsce, ale bez wyjaśnienia. Podsumowując, Czarodziejka z ulicy Grodzkiej była zdecydowanie dobrą i wartą przeczytania pozycją. Brak pośpiechu w fabule, który był bardzo odczuwalny w pierwszej części, pozwolił mi na cieszenie się historią w całości.

8/10 Czytane dwa razy w rocznym odstępie, żeby nie było. Drugie podejście nawet lepsze niż pierwsze, dalej mi się podoba. Świat jest ciekawy, Nikita jako bohaterka dużo bardziej autentyczna i dająca się lubić niż Dora Wilk. Autorce dużo lepiej wychodzi tu opisywanie emocji bohaterki czy bohaterów w ogóle. Nie jest idealnie ale dużo lepiej niż w jej wcześniejszych książkach z uniwersum. Nie zgrzyta to aż tak jak wcześniej. Nie ma tu postaci, której bym nie lubił. Każda jest jakaś i to w dobrym sensie. Są sympatyczni, relacje są akceptowalne i mniej drewniane i dęte niż u takiej Dory. Widać usprawnienie warsztatu w tej kwestii, co się chwali. Kompletne zarzucenie romansowania też wychodzi powieści na plus. Nie, żebym nie życzył Nikicie happy endu w tej kwestii, bo życzę z serca. Tylko jakiś slow build i nie jako główna oś fabularna? Bo mimo wszystko intrygi i relacje sąsiedzkie wychodzą autorce lepiej niż romanse i erotyka. Czekam na ciąg dalszy.

Bardzo fajny pomysł na książkę! Rodzina czarownic i czarownikow z rodowodem i tradycjami - trochę jak rod Malfoyów w HP. No i w tej rodzinie pojawia się ona, Ida! Beztalencie, zero magii, cała moc z niej wręcz wycieka jeśli spróbuję się ową moc w nią wlać. Rodzice Idy chcą dla niej jak najlepiej? Nie! Chcą aby było tak jak będzie im wygodnie, zgodnie z ich opinią i planem na przyszłość. A Ida ma inny plan. Chcę się uczyć w zwykłej szkole, napisać maturę i iść na studia. Skandal w świecie czarownic!

Uwielbiam książki pani Anety Jadowskiej! Barwne bohaterki na czele z Niną tworzą Gracje - trzy pisarki, a każda z charakterem. Genialne teksty i przemyślenia, pełno humoru i oczywiście trupy! Nina po śmierci swojej pracodawczyni otrzymuje w spadku dom w Ustce. Jest to bardzo stary dom i wymaga generalnego remontu, ale ma dobre korzenie. Jednak już pierwszej nocy dostarcza nowej właścicielce wiele atrakcji: wywalone korki, włamanie i to takie ze skutkiem śmiertelnym oraz demolka oraz utarczki z organami prowadzącymi sprawę morderstwa włamywacza. Na szczęście Nina nie musi z tym wszystkim zmagać się sama, ponieważ na ratunek zjawiają się Agata i Zuza. Razem Gracje rozwiążą zagadkę, oczywiście po swojemu z nutą szaleństwa, odwagi i kobiecej przyjaźni.

Ava Carey ma nosa do wpadania na wszystko, co jest niebezpieczne. Takie wyczucie świetnie przydaje jej się w pracy w Donlońskiej policji magicznej. Dodatkowo panowanie nad cieniami powoduje, że jest niezwykle skuteczna - i dyskretna. Po trzęsieniu ziemi w Donlonie, spowodowanym przez wydarzenia Czerwonego Poniedziałku (tu mamy subtelne nawiązanie do czwartej części serii o Jagodzie Wilczek, ale spokojnie można czytać i bez jej znajomości) magia zaczęła szaleć. Także w Avallonie - tutejszej szkole - nie można czuć się już bezpiecznym. Magia, która niegdyś chroniła swoich, teraz obraca się przeciwko nim... Czy Ava, próbująca rozwikłać tajemnicę śmierci jednego z uczniów i zaginięcia nauczycielki, jest tam bezpieczna? W tej serii nic nie jest z góry określone; pierwotni przyjaciele mogą okazać się wrogami i na odwrót. Brodzimy z bohaterką w cieniach, próbując dotrzeć do prawdy. Czytało się wspaniale, ręce aż się same wyrywają do kontynuacji :)

Książka bardzo przyjemnie rozrywkowa a zarazem inteligentna. Świat i bohaterowie fajni – dużo mitologi słowiańskiej *poznałam nowego demona *Chyba jedyną osobą, z tej rodziny, o normalnym imieniu jest Arleta. Jedyna delikatnie przeszkadzająca mi rzecz to ulubiona seria filmów głównej bohaterki, jej tytuły, były niezwykle głupie.

Świetna komedia o nienormatywnych i BHP dla owych. Pierwsza fachowa pomoc specjalisty BHP, gdy budzisz się wampirem. No kapitalne. Jedynym minusem było, to że Binki i Ewuni było tak mało. Ten duet to jest coś. Lektor Kamil Pruban daje radę i szczerze bardzo miło spędziłam te kilka godzin wsłuchana w jego interpretację. #lubimyczytac #polskafantasy #fantasy #wampiry #nienormatywni #bhp #komediafantasy #brzeg #storytel #kamilpruban #SQN

Eliza Żaczek nie dostaje się na studia dziennikarskie i absurdalnie dziwnym zbiegiem okoliczności trafia w pewne magiczne miejsce. Od teraz jej życie będzie się toczyło zgodnie z rytmem pracy w Instytucie Absurdu. Okazuje się bowiem, że zagadka pojawienia się bohaterki w tym miejscu to dopiero początek spraw, z którymi niedoszła studentka będzie musiała się uporać. A z każdym dniem jest coraz ciekawiej… „Instytut Absurdu” to opowieść, która zafundowała mi totalną odskocznię od poważnych tematów. Naprawdę! Fajnie słuchało się tego audiobooka, choć chwilami czułam lekkie poirytowanie naiwnością głównej bohaterki, ale to chyba było nieuniknione, bo narracja jest prowadzona tylko z perspektywy Elizy. Mimo wszystko, uważam tytuł za naprawdę udany debiut i z pewnością sięgnę po kontynuację. To taka historia do posłuchania w jeden dzień, nieskomplikowana, idealna na poprawę humoru, bo co jak co, ale absurdów w niej nie brakuje!

Lubię opowiadania i lubię słowiańskie klimaty więc “Cztery pory magii” były dla mnie udaną podróżą literacką. Dłuższa forma opowiadania pozwoliła na głębsze zanurzenie się w historii i sprawiła, że niedosyt na koniec był mniejszy. Cztery autorki, cztery różne style i klimaty i aż chciałoby się wybrać to najlepsze bądź najgorsze to niestety nie ma szans. Dlaczego? Bo wszystkie mi się podobały, wsiąknęłam w fabułę, pobiegłam z akcją i zaprzyjaźniłam się z bohaterami. Poczułam zaciekawienie, odczułam odrobinę dreszczyku a przy tym uśmiałam się momentami.

Bardzo denerwuje mnie to jak wciągnęła mnie ta seria, a zarazem jak mnie ona irytuje!!! Nie wiem czemu męscy autorzy potrafią stworzyć charyzmatycznych męskich młodych bohaterów, którzy nie są nastolatkowo głupkowaci, irytujący a zarazem mają charyzmę. A kobiece autorki tworzą tylko głupiutkie, naiwne i zbuntowane nastoletnie bohaterki. Jak to jest? Na serio dziewczyny w wieku 17/21 zawsze są irytujące i stereotypowo wkurzone na świat dla zasady? Wg mnie nie… Duży minus za konstrukcję bohaterki, w 1 części się buntuje na dar, a jej motywacja jest mega niewiarygodna. W jej wieku każdy chce mieć wyjątkową moc i dostęp do innego świata. W 2 części jej plany na rozwiązanie spraw i śledztwo są baaaardzo głupie! Hierarchia działań, przyczynowo-skutkowe myślenie….kuleje! A mimo to Witek zachwyca się jej dojrzałością 🙃 Kumam jak bohaterka może się zauroczyć, ale sam Ted nie reprezentuje niczego czym może kogoś oczarować a na pewno rozkochać w sobie. Wystarczy, że otworzy buzie… a naiwność z głupotą się wylewa. Nie mogę jej jednak odmówić poczucia humoru i fajnych ripost. Mimo wszystko jest bardzo dobra chemia między bohaterami 🤯 nie wiem jak, ale jest super. Na minus w 2 tomie jest na pewno wieeeele niedopowiedzeń, tajemniczość i brak komunikacji ze strony Witka. Nakręca to akcje, ale przez trywialność całej trudnej sprawy ona na koniec rozczarowuje. Temat złola się ciągnie, a sprawiedliwości brak ;( Książka kończy się wieloma niedopowiedzeniami i trochę na odwal. Dla Witka i tego univerum warto przymknąć oko na minusy, ponieważ mimo wszystko bardzo fajnie się czyta. Tak jak wspomniałam, może nie chce, ale mnie wciąga! Podoba mi się świat demonów, taki „Instytut absurdu” tylko opiekują się jedynie kwestiami demonów. Odkrywany jest dalej świat demonów oraz rozwiązywane są sprawy podopiecznych. A to wszystko przeplatane jest 2 planem: domem i szkołą bohaterki, na duży plus. Te wątki nie są traktowane po macoszemu, mama i rodzeństwo oraz biznes ze szkołą wnoszą fajną dynamikę do akcji! - bohaterka - w 2 tomie jej głupie plany i hierachia rozwiązywania spraw - nie rozumiem oczarowania głównego bohatera przez Ted - tajemnica, niedomówienie, rozwiązywanie sprawy przez Witka w tajemnicy przed Ted…🙄🤦🏻‍♀️ - zakończenie na odwal… - lamentowanie demonów + uniwersum + Czaruś i Strzygomir + chyba potencjalny PRAWDZIWY przyjaciel! + demony wody +Mazury +Witek +postacie poboczne mama, rodzeństwo, salon a w 2 części więcej szkoły i demonicznych znajomych

Początek nie był najlepszy, dwa pierwsze opowiadania kiepskie, czegoś zabrakło. Autorką trzeciego jest mój pewnik, czyli Marta Kisiel, więc nabrałam chęci na więcej. Dalsze opowiadania już na dobrym poziomie, uratowały opinie o całości. Znajdziemy w nich i trochę grozy i śmiechu. Polecam zarówno zainteresowanym kulturą i mitologią słowiańską, jak i szukającym krótkich form, by miło spędzić czas przy lekturze.

Ten dodatek to absolutna perełka. Zdarza mi się pomijać tego typu „ekstra” treści do głównych serii – często bywają pretekstowe, rozwijają poboczne wątki, które interesują tylko część fanów, i nie wnoszą nic naprawdę nowego. Ale „Czterej Bracia” to zupełnie inna historia – moim zdaniem to lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć ten świat. Choć objętościowo niewielki, ten dodatek niesie ze sobą spory ładunek treści. Pogłębia postać, wokół której zbudowane jest całe bieliniańskie uniwersum – Babę Jagę. Tłumaczy, skąd się bierze jej złożoność, co ją ukształtowało i dlaczego jest taka, a nie inna. Nie są to suche fakty czy retrospekcje dla samego wypełnienia luki – to opowieść z emocjonalnym ciężarem, która daje nowe spojrzenie na znane już wydarzenia. Mimo że to tylko krótka forma, nie ma tu nic zbędnego. Każda scena ma sens, każda emocja coś dopowiada. „Czterej Bracia” to doskonałe uzupełnienie głównych tomów.

Chosen family, święta bez spiny... widać, że to fantasy xD Ale może to ja jestem bitter bo marzę o czymś takim, a potem przychodzi rzeczywistość. Sporo reluję z Florką, zwłaszcza w sferze samooceny i wątpienia w siebie więc całkiem ją lubię jako bohaterkę, ale jest zdecydowanie jest zbyt dobra i naiwna. Znowu to powiem, ale błagam niech te postacie będą bardziej wymiarowe. Od razu przejrzałam postać Ady i poczułam się jakbym czytała młodzieżówkę sprzed 15 lat. Problemem moim z książkami cozy jak już mówiłam wcześniej jest to, że potrafią nieźle przesadzić w tym względzie i zaczyna być infantylnie a problemy i wyzwania są bez żadnych konsekwencji na dłuższą metę. Mimo że nie będzie to moja seria, ale fajnie się słuchało i nie wiem kiedy to minęło. Nie wiem czy zostanie mi w głowie na dłużej, ale bawiłam się całkiem dobrze i w formie audiobooka wleciało jak złoto. Chętnie sięgnęłabym po coś jeszcze innego od tej autorki bo widać, że ma ciekawe pomysły.

Drugi tom nowego wydania rozpoczyna emocjonalne opowiadanie „Gdy zapłacze rajski ptak”, rozwijające wątek harpii Joanny z pierwszej części oraz poruszające temat depresji, poddania się, pragnienia zapadnięcia się w niebyt. Ten fragment historii sprawił, że jeszcze bardziej jestem zakochana w tej mrocznej, a momentami nawet gore serii dziejącej się we Wrocławiu. Załączam jeden z moich ulubionych i mocno wybrzmiewający cytatów: „Nosisz żałobę po własnym życiu, pomimo tylu niezałatwionych spraw. A ja ciągle walczę, choć nie mam już o co. Stąpam po zgliszczach swojego świata. (…) Ogień wypalił wszystko, czym byłam, a to, co zostało, dawno porwał wiatr. I choćbym chciała, nie umiem nad sobą płakać. Bo nie można żałować kogoś, kogo się nienawidzi, mimo że w zasadzie w ogóle się go nie zna. Nienawidzę i płonę, bo teraz jestem ogniem! Nienawidzę się za to, co zrobiłam, bo cokolwiek to było, uwięziło mnie tutaj. Nienawidzę ciebie, bo skoro tu jesteś, zamiast się ratować, zasługujesz na to, by płonąć razem ze mną!”

Bardzo denerwuje mnie to jak wciągnęła mnie ta seria, a zarazem jak mnie irytuje!!! Nie wiem czemu męscy autorzy potrafią stworzyć charyzmatycznych męskich młodych bohaterów, którzy nie są nastolatkowo głupkowaci, irytujący a zarazem mają charyzmę. A kobiece autorki tworzą tylko głupiutkie, naiwne i zbuntowane nastoletnie bohaterki. Jak to jest? Na serio dziewczyny w wieku 17/21 zawsze są głupiutkie, irytujące i stereotypowo zbuntowane na świat dla zasady? Wg mnie nie… Duży minus za konstrukcję bohaterki, w 1 części się buntuje na dar, w kółko gada to samo, a jej motywacja jest mega niewiarygodna. W jej wieku każdy marzy by być wyjątkowy i mieć dostęp do innego świata. Ted nie reprezentuje niczego czym może kogoś oczarować, nie mogę jej jednak odmówić poczucia humoru i fajnych ripost. Mimo wszystko jest bardzo dobra chemia między bohaterami 🤯 nie wiem jak, ale jest super. Dla Witka i tego univerum warto przymknąć oko na minusy, ponieważ mimo wszystko bardzo fajnie się czyta. Tak jak wspomniałam, może nie chce, ale mnie wciąga! Podoba mi się świat demonów, taki „Instytut absurdu” tylko opiekują się jedynie kwestiami demonów. Prowadzone jest też śledztwo zaginionej przyjaciółki, odkrywany jest świat demonów oraz rozwiązywane są sprawy innych podopiecznych. A to wszystko przeplatane jest 2 planem: domem i szkołą bohaterki, na duży plus. Te wątki nie są traktowane po macoszemu, mama i rodzeństwo oraz biznes wnosi fajną dynamikę do akcji! - bohaterka + uniwersum + demony +Mazury +Witek +postacie poboczne mama, rodzeństwo, salon

Jeju, jak ja się na tej książce stresowałam! Tu sytuacja w pracy, tu wątek romantyczny... Wszystko mogło się skończyć albo bardzo dobrze, albo bardzo źle. I to jest bardzo duży plus jak bohaterowie są realnie przedstawieni, ale... Czy na pewno ja ich lubię? No właśnie nie wiem, bo sęk w tym, że oboje mają swój bagaż emocjonalny. I niepewność Florki i jej brak asertywności mogą mocno rezonować z trudnościami Bastiana. I to jest z jednej strony ultra słodkie, jak on bardzo się dla niej stara i jak się nią opiekuje i martwi się żeby, nie sprawić jej krzywdy, ale mimo, że bardzo doceniam jego starania to i tak troszkę mnie to triggeruje - jak często pije, jak traci kontrolę nad emocjami... I tutaj to może się przeistoczyć w piękną, budującą relację, która im dwojgu przyniesie wiele dobrego! (I na to mocno liczę). Ale może też pójść w bardzo złą stronę, bo Florka nie stawia granic, a Bastian jest wybuchowy i to połączenie może doprowadzić do bardzo nieprzyjemnej, przypadkowej sytuacji, która skrzywdzi ich oboje (i tego się boje). Dlatego czytając byłam w maksymalnym skupieniu, a mój overthinking działał na najwyższym poziomie - a tak, przypominam, jest to książka raczej cozy XDDDD Summa summarum nie wiem co myśleć... Bo sama fabuła była wciągająca, podobała mi się ogromnie kreacja smoków, wyjaśnienie fabularne ich zatrzęsienia. W ogóle bardzo lubię ten świat i uwielbiam gabinet weterynaryjno-nekromantyczny. Ale same wątki relacyjne? Mam zagwostkę i chyba jak na razie bardziej mi się podobały w pierwszej części, ale to dlatego, że tu mnie zwyczajnie stresowały. Również to, że z bezpiecznego emocjonalnie miejsca pracy (pod względem relacji pracowniczych) to miejsce stało się źródłem niepewności bohaterów tutaj miało dla mnie znaczenie. I uważam, że autorka bardzo realnie i przemyślanie oddała realia opisanych sytuacji, tylko nie jestem pewna czy byłam emocjonalnie gotowa na ich czytania hahahaha. Jeśli więc zastanawiacie się po pierwszej części czy sięgnąć? To ja bardzo polecam sięgnąć, bo jest inaczej niż w pierwszej części. Więcej się dzieje, bohaterowie mają swój rozwój, sytuacja w pracy się zmienia. NO I SĄ SMOKI! Ja mimo mieszanych odczuć nie żałuję, że sięgnęłam po tą część i będę kontynuować czytanie serii, ale wiem już na co bardziej się nastawiać.

„Harde Bestie” SQN 2024, wysłuchane Legimi Znakomite i znane lub tylko znane autorki: Agnieszka Hałas, Aleksandra Janusz, Aleksandra Zielińska, Aneta Jadowska, Anna Hrycyszyn, Anna Kańtoch, Anna Nieznaj, Ewa Białołęcka, Krystyna Chodorowska, Magdalena Kubasiewicz, Marta Kisiel, Martyna Raduchowska, Milena Wójtowicz. Bardzo różnorodne teksty, ja zawsze lubię to, co pisze Agnieszka Hałas. Mam ochotę wrócić do kilku opowiadań.

Początkowo myślałam sobie, że totalnie będzie 10 gwiazdeczek, tak jak i tom I, ale tak od połowy zaczęłam się rozczarowywać. Opowiadania są super, bardzo różnorodne, zaskakujące, wszystkie są w mniejszym lub większym stopniu retellingiem znanych już historii, co bardzo lubię. Bardzo przyjemnie mi się to czytało, kolejny tom mam już na półce, i jestem przekonana, że będę czytać dalsze tomy, o ile się pojawią. Niemniej, warto wspomnieć, że moje oczekiwania były spore, ale to już moja osobista prywatna wina haha. Niektóre opowiadania dla mnie były niedopasowane do motywu przewodniego, żadnych baśni tam nie zauważyłam, w niektórych odnalazłam co prawda coś ciekawego, ale całość uważałam za zbyt długą i ciężką w odbiorze, np. fantazję na temat "Ogniem i mieczem". Niby się czytało miło, ale jednak nagromadzenie trudnego, niezrozumiałego dla mnie słownictwa było ogromnym utrudnieniem. Niektóre niby były śmieszne, ale zbyt infantylne w swoim humorze, jak to o zombie w zakładzie pracy. Całość jednak oceniam bardzo na plus, bawiłam się świetnie i zawsze z radością wracałam do książki. Polecam! Wyzwanie czytelnicze LC listopad 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku (7)