Potem

Całkiem niedawno czytałam „Siostrę”, debiut powieściowy brytyjskiej autorki Rosamund Lupton. Książka zrobiła na mnie jak najbardziej pozytywne wrażenie, więc tym chętniej sięgnęłam po jej kolejną pozycję „Potem”. Czy i ta książka przypadła mi do gustu? O tym za chwilkę:).

Bohaterką jest Grace, którą poznajemy w dość niecodziennych okolicznościach. Otóż w prywatnej, ekskluzywnej londyńskiej szkole wybucha pożar. Kobieta doskonale wie, że w tym momencie jest tam jej nastoletnia córka Jenny, więc nie zastanawiając się długo rzuca się na ratunek. Niestety gęsty dym i płomienie szybko sprawiają, że traci przytomność. Całe szczęście udaje się służbom ratunkowym uratować kobietę i córkę, ale obie znajdują się na intensywnej terapii w ciężkim stanie. Nieoczekiwanie Grace i Jenny wychodzą z ciała i jako duchy przyglądają się wszystkim wydarzeniom. Zawieszone między życiem a śmiercią, mogą obserwować i na własną rękę szukać odpowiedzi na nękające ich pytania. Kto podpalił szkołę i czy miał w tym jakiś szczególny cel? Nic nie zdradzę!!

Książkę pochłonęłam niezwykle szybko. Fabuła jest ciekawa i wciągająca a dodatkowo akcja wartko płynie a my razem z nią. Nie oznacza to jednak, że autorka ułatwiła nam sprawę i wszystkie ciekawostki podała na talerzu. Wprost przeciwnie. Trzeba będzie nieco wysiłku, czytania między wierszami i niemałego zmysłu detektywistycznego, aby rozwikłać tę zagadkę. Poszczególne wątki połączone są ze sobą dziwną, splątaną siecią i nic tu nie jest takie, na jakie początkowo wygląda. Dobrze wyważone napięcie, zaskakujące sytuacje, intrygi, tajemnice, niecodzienne rozwiązania. A to tylko początek. Co więcej, język jest przystępny, sporo tu dialogów a emocje będą nam towarzyszyć na każdym kroku. Nieźle, naprawdę nieźle.

„Potem” to interesujący thriller psychologiczny, łączący w sobie wszystko co trzeba, aby zainteresować czytelnika. Jest to książka o matczynej miłości, trudnych wyborach, kłamstwie, zawiłości ludzkiego życia i jego ulotności. Polecam serdecznie!!

Moja ocena: 4,5/6

Chyba każdy oglądał „Żony ze Step ford” lub przynamniej jeden odcinek „Gotowych na wszystko”. Panie Zawsze piękne, nienagannie ubrane, perfekcyjne matki i żony, które każdego dnia wpędzają w kompleksy miliony kobiet na całym świecie. Jednak, gdy tylko zechcemy się przyjrzeć temu obrazkowi z bliska, okazuje się, że to jedynie bańka mydlana, która w każdej chwili i bez ostrzeżenia może pęknąć.

Grace jest żoną gwiazdy telewizji i matką dwójki dzieci. Brak kredytów, pociechy uczęszczające do renomowanej prywatnej szkoły, kochający i troskliwy mąż. Jedynymi problemami są zdecydowanie za krótkie spódniczki córki połączone z lekko wygórowanymi oczekiwaniami wobec niej oraz nadopiekuńczością w sto stosunku do młodszego syna.
Tę sielankę przerywa pożar, którego ofiarami padają matka i córka. Obie w krytycznym stanie zostają przewiezione do szpitala, gdzie walczą o życie. Nie mogą kontrolować swojego ciała, ale ich dusze ulatują, stając się tym samym świadomymi lecz niewidzialnymi dla bliskich bytami. Są świadkami rozwoju wydarzeń, próby odnalezienia sprawcy i jednocześnie odkrywają siebie. Tylko ze sobą nawzajem mogą się porozumieć, padają, więc słowa potrzebne, lecz dotąd nigdy wcześniej nie wypowiedziane.

Poprzeczka była zawieszona wysoko. Niestety, tym razem udało się jedynie do niej doskoczyć.

Llosa pisał, że artysta zawsze czerpie ze swojego wnętrza – tego, co przeżył i co usłyszał. Nie można więc zaskakiwać do końca życia. Pewne kreacje bohaterów, styl, rozwiązania sytuacyjne i tok rozumowania – to wszystko będzie wspólne i łączące dla powieści jednego pisarza.
Tak stało się też i tym razem. Moja czujność była wzmożona. Wiedziałam, że podstawą do rozwiązania zagadki są małe gesty, często pozornie nie mające znaczenia i przez to pomijane.

Pani Lupton w swojej książce nie odbiegła od stereotypów, wykorzystała je do rozwoju fabuły, a nawet poniekąd ją na nich oparła. Nie obce są tu więc wątki zdrad, odwracających się oczu, milczenia oznaczającego przyzwolenie, presji wzbudzanej u dzieci, ich ciągłemu poczuciu własnej niedoskonałości. Stworzyła gorzki portret szkoły, jej uczniów i ich rodziców. Tu jedynie jednostki są wyjątkami od smutnej reguły.

Nie zawiodła strona psychologiczna. Po raz kolejny główni bohaterowie rozkładani są na czynniki pierwsze. Ich poboczna obserwacja pozwala zrozumieć i zobaczyć znacznie więcej niż to miało miejsce wcześniej. Nie ma tu jednak beztroski. Czas tyka i z każdą sekundą zmniejszają się szanse na przeżycie, czego obie są świadome. Natłok wszystkich emocji, przemyśleń wydaje się rozciągać czas akcji, wydaje się, że ma ona miejsce znacznie dłużej niż dzieje się to w rzeczywistości.

Zakończenie – przynajmniej mnie – nie zaskakuje. Nie można jednak odmówić mu siły rażenia. Potężny ładunek, obok którego nie można przejść obojętnie. Nie daje spokoju dopóki nie znajdziemy chwili na to by zajrzeć w głąb siebie. Pokazuje, że też jak ważny jest dialog z innymi, bo nigdy nie wiadomo, co przyniesie jutro.

Podsumowując:
Bardzo dobry thriller psychologiczny. Czytelnicy mający do czynienia z „Siostrą” mogą odczuwać niedosyt, lecz nie można powiedzieć, że jest to spadek poniżej zadowalającego poziomu.
W opisywaniu ludzkiej duszy pisarka jest perfekcyjna niczym wytrawny chirurg posługujący się skalpelem.

„Miłość nie może opuścić ciała, bo nie ono jest jej domem.”*

Miłość matki do dziecka jest bezwarunkowa i silniejsza od czegokolwiek innego na świecie. Rodzicielka dla swojej pociechy jest w stanie znieść wszystko. Odda ostatni grosz aby miało co potrzebuje. Odejmie sobie od ust aby nie było głodne. Osłoni sobą gdy jest zagrożone. W chwilach kryzysowych skoczy nawet za nim nawet w ogień...

W renomowanej Londyńskiej szkole odbywają się zawody sportowe. Wszystko odbywa się zgodnie z planem i nic nie zapowiada nadchodzącej tragedii. W pewnym momencie wybucha pożar i Główna bohaterka Grace wbiega do środka gdzie wszędzie bucha ogień by ratować swoją córkę Jenny. W środku coś na nią spada i przez to zapada śpiączkę. Dusza Grace tak jak i córki spotykają się po za swoimi ciałami. od tej pory śledzą nadchodzące zdarzenia i na własną rękę szukają sprawcy podpalenia. Przed nimi oprócz tego jeszcze jedna ważna decyzja do podjęcia. Jaki będzie finał tej historii musicie przekonać się sami...

Książka ta początkowo przyciągnęła moją uwagę okładką, nie mogłam oderwać od niej oczu. Jak jednak wiadomo nie wygląd okładki powinien nami kierować zerknęłam na notę wydawcy i... musiałam ją mieć. Początki były trudne gdyż nie bardzo mogłam się wczuć historię, ale z czasem coraz bardziej byłam ciekawa jej końca. Z taką książką się jeszcze nie zetknęłam. I nie chodzi tu o samo podpalenie czy siłę uczuć matczynych. Tym razem chodzi o to spotkanie dusz po za ciałem. Ja się jeszcze z czymś takim w takim wydaniu nie spotkałam. I bardzo mi się to spodobało. Do tego styl pisania, który sprawiał, że miało się wrażenie iż historia wydawała się taka... prawdziwa. Nie wiem jak to możliwe, ale podejrzewałam iż nie będzie szczęśliwego zakończenia, a jednocześnie bardzo na nie liczyłam. W „Potem” wszystko jest tak jak powinno, nie ma zbędnych opisów, nic nie jest pozostawione sobie. Choć na początku coś może wydawać się nie potrzebne z czasem okazuje się bardzo ważnym elementem. Luptom świadomie cofa się do przeszłości i wraca. Dzięki takim posunięciom wraz z Grace i Jenny powoli składaliśmy elementy układanki. Uwielbiam gdy pisarz zmyla czytelnika, gdy sprawia iż myślimy, że odkryliśmy sprawcę, a stronę później nasza teoria rozpada się jak domek z kart. Ja tym razem po początkowych mylnych domysłach wskazałam winnego choć pomyliłam się z motywami. Autorka doskonale radziła sobie z tym abyśmy choć przez chwilę podejrzewali dosłownie każdego. Bardzo lubię takie mieszanie w głowach potencjalnych odbiorców.

„Potem” ma w sobie wszystko co dobra książka powinna posiadać. Ciekawą fabułę, która wciąga, może nie od samego początku, ale wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć. No i postacie, które są stworzone z najmniejszymi detalami. Od samego początku z ciekawością poznajemy je coraz bardziej i co ważne co chwile nas zaskakują. Ważny też jest pomysł na historię, a trzeba przyznać, że w tym wypadku pomysł jest świetny. Mnie osobiście spodobała się forma, w jakiej Lupton pisała „Potem”. Pamiętniki to jest to co mnie bardzo interesuje, mam wtedy wrażenie, że właśnie czytam o czymś prywatnym, w pewnym sensie nie dla mnie przeznaczonym.

Książka ta ma jedną wadę, ale nie z winy autorki, ale korekty. Z reguły literówki mi umykają jeśli są sporadyczne, ale w tym przypadku aż kuły po oczach... W „Potem” trzeba się w czytać więc tym bardziej jest łatwo te błędy wyłapać.

„Potem” jest napisana językiem pięknym, który oczarowuje czytelnika. Historie śledzi się z prawdziwą ciekawością i naprawdę trudno się od niej oderwać. Z pewnością sięgnę po jej wcześniejszą powieść, a wam szczerze polecam tę. Autorka udowadnia, że zawsze jest jakieś potem.

*str. 100

Rosamunde Lupton to brytyjska autorka, która całkiem niedawno, bo w 2010 roku debiutowała powieścią Siostra, którą już czytałam i która bardzo mi się podobała. Drugie spotkanie z tą autorką, czyli powieść Potem, to spotkanie jeszcze bardziej udane.
Tym razem Rosamunde Lupton też stawia na oryginalną narrację. Rzecz rozgrywa się bowiem w dwóch rzeczywistościach, a może raczej w rzeczywistości i nierzeczywistości. Wydarzenie, na którym opiera się ta niezwykła opowieść o relacjach w rodzinie Covey’ów, to pożar w szkole. Ucierpiały w nim matka Grace i córka Jenny. Co (a może kto?) spowodował wybuch pożaru? Czy uda się znaleźć jego przyczynę? Czy komuś zależało na tym, aby skrzywdzić dziewczynkę? Pojawia się mnóstwo pytań. Mike, mąż Grace, oraz jego siostra, policjantka Sara, walczą o prawdę. Zawieszone pomiędzy życiem i śmiercią Grace i Jen znajdują w swoim świecie sposoby na to, aby „podejrzeć”, co dzieje się w świecie rzeczywistym, i na własną rękę odkrywają, co tak naprawdę się wydarzyło. Prawda jest więc odkrywana równolegle w dwóch światach. Odkrycie jej totalnie zaskakuje, i to w ostatniej chwili. Zakończenie jest doskonałe – łączy rzeczywistość z „nierzeczywistością”, pozwalając na to, aby „potem” mogło jeszcze się coś wydarzyć i wyjaśnić.
Rosamunde Lupton wprowadza szczegóły powoli i stopniowo. Rośnie napięcie i rosną emocje. Kolejność i sposób wprowadzania szczegółów to ściśle zaplanowane i przemyślane zabiegi. Sprawia to, że – podobnie jak w Siostrze – czytelnik ma czas, aby ‘przeanalizować’ każdą pojawiającą się osobę. Tym razem znowu podejrzewałam - choć przez chwilę - chyba każdego bohatera. Ogromnym plusem tej powieści jest spójność i dbałość o każdy szczegół. Nic nie pozostaje bez wyjaśnienia. Wszystko jest logiczne i poukładane. Doskonałe.
Bardzo mi się podobał ten psychologiczny thriller o próbach przenikania się świata poza światem z rzeczywistością; o zaufaniu; o podejmowaniu trudnych decyzji; o sile miłości.
Obie książki są bardzo ładnie wydane – okładki są bardzo eleganckie i spójne. Drobne potknięcia w korekcie – niezgodność związków wyrazowych, niespójność tłumaczeniowa (słowo niece w odniesieniu do Jenny zostało przetłumaczone jako siostrzenica, a raz jako bratanica). Ale to naprawdę drobnostka, która nie zepsuła ogromnej przyjemności czytania.

Krótko mówiąc:
wciągająca, oryginalna, zaskakująca, spójna

Warsztat pani Lupton poznałam już czytając jej debiutancką powieść pt. „Siostra”. Zaskarbiła sobie moje uznanie bardzo szybko. Dlatego też postanowiłam od razu po skończeniu poprzedniej jej powieści, zabrać się za „Potem” – kolejny thriller psychologiczny. Zanim jeszcze zaczęłam czytać, miałam wielką nadzieję, że będzie tak samo wyrafinowany oraz wspaniały, jak poprzedni.

Tym razem przenosimy się w świat Grace, która trafia na oddział intensywnej terapii. Wszystko zaczęło się od pożaru jednej ze szkół, w której odbywały się zawody sportowe. Poza nią o życie walczy również jej córka, która akurat tam przebywała. Grace przebywając w śpiączce „wydostaje” się ze swojego ciała pod postacią ducha. W tym samym momencie spotyka swoją Jennę, która również w niewyjaśnionych okolicznościach opuściła swoje ciało. Obie zagubione. Obie nie mają pojęcia, czym w danym momencie naprawdę są. Przechodząc razem przez wszystkie te straszne wydarzenia, postanawiają poprowadzić śledztwo i dowiedzieć się, kto tak naprawdę stoi za podpaleniem szkoły. Dyrektorka? Prześladowca? A może zupełnie ktoś do tej pory będący poza kręgiem podejrzanych?

Sama fabuła powieści jest bardzo dobrze nakreślona, a przede wszystkim pełno zwrotów akcji. Martwi mnie jednak to, że co chwila pojawiają się jakieś nowe watki oraz poszlaki, w których momentami można się całkowicie pogubić. Jeśli jednak miałabym patrzeć na wszystko pod katem tematycznym, to jak na thriller, wciąż plasuje się w czołówce moich ulubionych. Niesamowicie trzyma w napięciu, a w dodatku ma w sobie to coś, przez co nie można się oderwać. Niestety nie jest to książka, dla osób, które nie lubią główkować. Tutaj nie ma nic wyłożone, jak na talerzu. Trzeba niemałego sprytu, by samemu dojść do tego, jak to się wszystko skończy. Jeśli jest, więc ktoś, kto woli, by wszystko przychodziło samemu, to nie radzę się za nią zabierać.

Bardzo podoba mi się główna bohaterka. Grece pokazuje, że matczyna miłość nie zna granic i zrobi wszystko, by uratować swoje dziecko. Pełne oddanie córce i niepojęta wielkość uczucia, jakim ją darzy chwyta za serce. Naprawdę. Pani Lupton należy się za to wielki plus. Zwłaszcza, że w tak tajemniczej i mrocznej powieści, potrafiła w tak zgrabny i piękny sposób ukazać coś tak wartego uwagi. Dzięki takiemu zabiegowi książka nie tylko trzyma w napięciu, ale i porusza do głębi czytelnika, dając tym samym sporo do myślenia zarówno nad samą powieścią, jak i życiem codziennym.

„Miłość nie może opuścić ciała, bo nie ono jest jej domem.”

Widać, że autorka „Potem” tak samo, jak zresztą w przypadku „Siostry” naprawdę się napracowała nad swoim dziełem. Wszystko jest dopracowane z ogromną dokładnością. Styl nie różni się zbytnio od tego, który pokazała w swojej poprzedniej powieści. Nie spodobał mi się jednak fakt, że całą sytuację przedstawiła z pespektywy „ducha”, przez co miałam wrażenie, że nie wiem już czy to, aby na pewno czysty thriller psychologiczny, czy może coś z nutą science fiction.

Gdybym miała to wszystko podsumować, to jedynym stwierdzeniem, które by oddawało moje wrażenie na temat tej powieści to:, „Dlaczego jeszcze nie ma ekranizacji?!” Naprawdę. Z wielką szczerością i niezmierną przyjemnością polecam wszystkim fanom tegoż gatunku. Nie czekajcie, więc zbyt długo, tylko jak najszybciej zabierajcie się za powieści pani Rosamund Lupton, bo to naprawdę daje niemałe wrażenia i przeżycia – zarówno w trakcie, jak i po przeczytaniu jej książek. Poza tym mogę być pewna, że gdy tylko ktoś, chociaż raz je przeczyta, to na pewno będzie wspominał je jeszcze długi, długi czas.

W jednej z londyńskich szkół dochodzi do pożaru, który niesie za sobą wiele niebezpieczeństw. Niespodziewanie w pobliżu budynku pojawia się Grace, która martwiąc się o życie córki, postanawia poszukać jej na własną rękę. Główne bohaterki trafiają na oddział intensywnej terapii, a tam okazuje się, że jakimś dziwnym trafem ich dusze oddzieliły się od ciała i jako duchy szukają odpowiedzi na pytania, które dręczą nie tylko je, ale i również policję. Czy kobietom uda się doprowadzić całość sprawy do końca? Kto stoi za podpaleniem szkoły? Jakie motywy popchnęły tą osobę do popełnienia tego czynu? Jak dalej potoczą się losy Jenny i jej matki?

Po niezwykle udanym spotkaniu z poprzednią książkę tej autorki, musiałam sięgnąć po kolejną powieść, która już na samym wstępie zaoferowała mi naprawdę wiele. Strasznie lubię, gdy w poznawanych przeze mnie historiach coś się dzieje i nie mam czasu na przysłowiową nudę. Styczność z literaturą jest dla mnie bowiem czymś osobistym i jeśli już decyduję się na czytanie jakiegoś tytułu, to chciałabym aby wszystko przebiegło szybko i sprawnie. Nie oznacza to oczywiście, że zależy mi na akordowym pochłanianiu książek, bo to uważam za pozbawione jakiegokolwiek sensu. Uwielbiam jednak, gdy poznawane historie uzależniają mnie od siebie i sprawiają, że przeżywam je jak swoje własne. Tak właśnie było w przypadku powieści "Potem", które oderwała mnie od rzeczywistości na długie godziny i jednocześnie sprawiła, że poczułam się w pełni spełniona. Z całą pewnością jest to jedna z lepszych książek, które miałam okazję czytać i z niecierpliwością oczekuję na kolejne spotkanie z twórczością tej pisarki. Gorąco polecam!!!

„Potem” to już moje drugie spotkanie z panią Lupton – jej pierwsza debiutancka powieść „Siostra” bardzo przypadła mi do gustu i odebrałam ją jak najbardziej pozytywnie. „Potem” choć z pozoru podobna, różni się od pierwszej powieści autorki. Lecz czy jest równie dobra?

Gracie jest szczęśliwą żoną i matką dwójki dzieci – Jennifer i Adama. W pewien słoneczny dzień w szkole odbywają się zawody sportowe, a tego samego dnia jej młodszy syn obchodzi swoje ósme urodziny. Siedemnastoletnia Jenny postanawia trochę zarobić jako pielęgniarka. I tak, podczas gdy cała szkoła bawi się na dworze, dziewczyna musi siedzieć na ostatnim piętrze i obserwować czy nic złego czy niebezpiecznego się nie dzieje. Nagle wybucha pożar. Przerażona Gracie biegnie po swoją córkę. Wchodzi w płomienie i drażniący dym, aby uratować swoje dziecko. Obie lądują nieprzytomne w szpitalu, ale potrafią ‘wyjść’ ze swoich ciał. Okazuje się, że pożar szkoły nie był przypadkiem, a celowym podpaleniem. Ktoś chciał zrobić krzywdę Jennifer.. Jak odkryć prawdę?

Okazuje się, że Rosamund Lupton jest mistrzynią wodzenia czytelnika za nos. Razem z bohaterkami błądzimy między prawdą i kłamstwem, zastanawiając się kto może być przestępcą. A na koniec okazuje się, że wszystkie nasze przypuszczenia są i tak mylne, bo sprawca jest całkiem inny. Autorka w genialny sposób zaplanowała całą fabułę i akcję, książkę świetnie się czyta i nie można się od niej oderwać.

Świetnie zostali wykreowani bohaterzy książki. Każdy z nich jest innym charakterem. Na początku są tajemniczy i niewiele o nich wiemy, ale z każdym rozdziałem dowiadujemy się o nich coraz więcej. Każda postać jest dopracowana i nie brakuje w nich nic – są dokładnie tacy, jak sobie ich wyobrażamy, a ich zachowanie nie jest w żadnym momencie przesadzone czy nienaturalne.

Fabuła jest genialnie skonstruowana. Trudno się domyślić zakończenia, a pomysł z pewnością jest niebanalny. Za sprawą powieści Rosamund Lupton z pewnością nie raz jeszcze sięgnę po thriller. Oryginalna jest z pewnością forma powieści – główna bohaterka – Gracie – zwraca się do swojego męża. Ona sama w śledztwie nie może nic zdziałać, bo jest ‘duchem’, ale obserwuję całą sytuację i opowiada ją mężowi. Raczej w książkach nie spotykamy się z taką formą, a jest to zabieg bardzo ciekawy, który zapada w pamięć.

Zarówno „Siostra”, jak i „Potem” Rosamund Lupton oczarowują językiem jakim są napisane, stylem pisania autorki i niezwykłym pomysłem. Nie można się od nich oderwać i świetnie wypełniają czas. Choć nie są to łatwe i przyjemne książki, warto się z nimi zapoznać. Na pewno nie będziecie żałować!

6/6
9/10

Kto podpalił szkołę? Dlaczego to zrobił? Te pytania przewijają się podczas lektury książki „Potem” Rosamund Lupton, autorki bestsellerowej powieści „Siostra”. Tym razem autorka dała popis swoim umiejętnościom tworząc elektryzujący thriller, w którym napięcie i znaki zapytania towarzyszą czytelnikowi od pierwszych stron.

W prywatnej szkole, która do tej pory cieszyła się renomą, wybucha pożar. Na szczęście większość dzieci była w tym czasie poza murami szkoły, ponieważ odbywały się zawody. Wtedy poznajemy Grace, matkę Jenny, która zauważając pożar rzuca się biegiem w stronę szkoły, wie że jej nastoletnia córka pełniąca dyżur, jako pielęgniarka, jest w szkole. Nie bacząc na nic, zrobi wszystko, aby ocalić własne dziecko. Będąc w szkole traci przytomność, gorący żar i uderzenie w głowę powalają ją, po odzyskaniu świadomości nie jest już tą samą kobietą. Uwalnia się ze swojego ciała i spotyka „ducha” swojej córki. Od tej pory stają się biernymi obserwatorkami następujących po sobie wydarzeń. Obserwują, słuchają, ale w żaden sposób nie mogą wpłynąć na tok śledztwa. Komu zależało na popaleniu szkoły? Jakie były tego motywy? A może ktoś chciał zabić Jenny? Być może chodziło o pieniądze? Czy raczej o zazdrość zdradzanej żony? Na te i wiele innych pytań opowiedz znajdziecie w książce.

Książkę czytałam w dwóch turach, większą połowę w ramach konkursu, w którym miałam odgadnąć zakończenie, o razu powiem, że mi się to nie udało. Wniosek jest jeden, książka jest nieprzewidywalna, autorka budując fabułę zadbała, aby czytelnik zabawił się w detektywa. Jak przystało na dobry thriller, książka ma w sobie dreszczyk emocji i zaskakujące zakończenie. Chodź fabuła kręci się wokół podpalenia szkoły to ważny motyw stanowi relacja matki z córką. Grace nie ukrywa, że nić porozumienia, która niegdyś łączyła ją z córką, nie jest już tak silna, ale wyraźnie widać, jak boli ją fakt, że córka ukrywała przed nią niektóre sprawy. Mimo wszystko miłość matki o dziecka potrafi przeciwstawić się nawet śmierci. Niewątpliwie ujęło mnie poświęcenie Grace, przekonanie o tym, że jej syn, a brat Jenny, nie mógł być zamieszany w pożar.

Sam pomysł kojarzy mi się z popularnym serialem „Zaklinacz dusz”, w którym dusze zmarłych musiały doprowadzić swoje sprawy do końca. Tutaj jest podobnie, całość jest mało realna, a jednak skłania do przemyśleń nad kruchością życia ludzkiego. Może nie jestem miłośniczką duchów, ale w wydaniu Rosemund Lupton, całość oceniam naprawę pozytywnie. Jedna rada, czytajcie między wierszami.

"Potem" to piękna książka o miłości. Miłości Matki do swoich dzieci, do nastoletniej córki, do synka, do męża. Również o miłości córki do matki. O oddaniu i poświęceniu. O dojrzałości i dorastaniu.
Rosamund Lupton pisze pięknie, ujmująco. Ma dar zaciekawienia czytelnika, wciągnięcia go w opowiadaną historię już od pierwszych stron książki. Tak, że czytelnik z niecierpliwością przewraca kartki ciekawy co będzie dalej, jakie będzie wyjaśnienie intrygi.
Historia "Potem" zaczyna się pewnego dnia podczas zawodów szkolnych. Jest piękny słoneczny dzień, większość dzieci i nauczycieli przebywa na boisku. Nagle w szkole wybucha pożar. Grace - matka 17letniej Jenny wiedząc, że przebywa ona w szkole pełniąc dyżur pielęgniarki wbiega do płonącego budynku na ratunek córce. Wszechogarniający dym, ogień nie mają dla niej znaczenia, owszem boi się, ale miłość matczyna jest większa. Już prawie dociera do Jenny gdy nagle spadająca belka uderza ją w głowę. Potem już jest tylko ciemność. Ocknie się dopiero w szpitalu, ale widzi świat z innej perspektywy. Widzi swoje ciało i krzątający się wokół niej personel medyczny. Zaczyna przemieszczać się po szpitalu jako duch. Po drodze spotyka swoją córkę, również w takim stanie. "Mamo czym my jesteśmy?" - pyta przerażona Jenny.
Ten zabieg autorki by przedstawić historie z perspektywy 'ducha' Grace bardzo mi się spodobał. Na początku nie mogłam się przyzwyczaić, że narracja prowadzona jest w formie rozmowy Grace ze swoim mężem. Ale to też moim zdaniem atut tej książki. Dodaje jej to magii.
Śledztwo w sprawie podpalenia trwa, co rusz wychodzą na jaw nowe tropy. Grace i Jenny są tego biernymi świadkami. Okazuje się, że nie wszystko jest takie jak się wydaje na pozór. Za pięknym obrazkiem szczęśliwej, idealnej rodziny kryje się rodzinna tajemnica. Nawet przyjaciółka Grace okazuje się inną osobą niż na pozór. Nagle Grace zdaje sobie sprawę, że mimo kilkunastu lat znajomości wcale tak naprawdę jej nie zna. Poznaje też swoją córkę. Widzi, że to już nie dziecko, że ma swoje tajemnice, a co najważniejsze znalazła prawdziwą uduchowioną miłość. Właśnie dlatego bardzo chce by Jenny mimo poważnych obrażeń przeżyła. By mogła poznać smak miłości i szczęścia ze swoim chłopakiem, którego dopiero teraz zaczęła doceniać.
Rosamund Lupton znów napisała przepiękny thriller z wątkiem obyczajowo psychologicznym. "Potem" to fantastyczna książka.
Pełna jest refleksji o życiu, przemijaniu, dojrzałości, miłości. Pokazuje jak zmienia się miłość z wiekiem. Jest inna niż te nastoletnie, pierwsze miłości. "Tak wygląda miłość po nieskończenie wielu wypowiedzianych słowach".

"Nie ma 'i żyli długo i szczęśliwe', ale jest 'potem'. To nie jest nasz koniec".

Siła matczynej miłości

„Potem” Rosamund Lupton
wyd. Świat Książki
rok: 2012
str. 400
Ocena: 5/6

Powieść Potem czytałam tak jakby w dwóch odsłonach. Pierwsza miała miejsce kilka miesięcy temu, kiedy Wydawca zaproponował blogerom udział w konkursie, w którym po przeczytaniu fragmentu książki należało napisać jej zakończenie. Nie wahałam się ani chwili, skorzystałam z okazji, przeczytałam, napisałam i cóż. Na tym się skończyło, innym pisanie zakończenia wyszło lepiej niż mi . Nie zniechęciłam się jednak, wciąż żywo i bardzo mocno pragnęłam dowiedzieć się, jak zakończy się owo Potem. Egzemplarz recenzencki dostałam wkrótce po ogłoszeniu wyników konkursu, niestety nie było mi wówczas z tą książką po drodze. Przyszedł jednak taki czas, że nie mogłam już dłużej zwlekać, sięgnęłam więc po Potem i rozpoczęłam lekturę. Od początku oczywiście… Już chyba sama ocena sugeruje, jakie wrażenie zrobiła na mnie ta książka. Dlaczego? Dowiecie się tego z poniższego tekstu.

Jest lato. Jeden z bardziej wyczekiwanych przez rodzinę Covey dni w roku. Urodziny Adama. Ósme urodziny synka Grace i Mike’a, o którego para starała się bardzo długo i wytrwale. Jednak ten dzień od początku nie jest takim, jakim być powinien. W szkole odbywają się zawody sportowe, Adds mimo raczej negatywnego nastawienia do integracji z innymi dziećmi, musi wziąć w nich czynny udział. Na całe szczęście wszyscy w tej prywatnej placówce dla bogatych, o ile nie bardzo bogatych dzieci, wiedzą o święcie chłopca i traktują go ulgowo. Wyjątkowo może on w tym dniu przynieść do szkoły ciasto i w odpowiednim momencie rozdać je innym dzieciom. Do szkoły razem Adamem udaje się jego mama, oraz starsza siostra, Jennifer, która ukończyła już tę szkołę i w okresie wakacyjnym pracuje w niej jako asystentka nauczyciela. Tego dnia Jenny otrzymuje bardzo ważne zadanie – ma piastować stanowisko szkolnej pielęgniarki w trakcie zawodów sportowych. Niestety, zgodnie z regulaminem, swoją „służbę” musi odbyć w gabinecie pielęgniarki, który znajduje się na piętrze budynku szkoły. Tak więc gdy wszyscy dobrze się bawią na boisku, Jenny siedzi sama w małym pokoiku i czeka na chwilę, w której będzie mogła wyjść na dwór i odetchnąć świeżym powietrzem. Historię Jennifer poznajemy jednak znacznie później, wówczas gdy ma miejsce owo „potem”. … A może tuż przed wspomnianym „potem”? Bo gdy Jenny tak siedzi w gabinecie, a przynajmniej gdy powinna tam przebywać, rozbrzmiewa alarm, który informuje wszystkich obecnych, że w szkole wybuchł pożar. Niemal natychmiast Grace pojmuje, że przynajmniej jedno z jej dzieci znajduje się w budynku. Puszcza się więc pędem i nie zważając na nic, jako jedyna odważna, wbiega do szkoły by odnaleźć córkę. Czy jej się to uda? Czy Jenny jest tam, gdzie być powinna? Czy matka i córka znajdą się w kłębowisku płomieni i ognia? Czy uda im się wyjść z tej tragicznej sytuacji obronną ręką? Czym jest tytułowe „potem”? Jak odnaleźć drogę, gdy nie można zrobić nawet jednego kroku naprzód? Gdzie doprowadzi matkę i córkę ta jedna wizyt w szkole? Jeśli chcecie się tego dowiedzieć, koniecznie musicie sięgnąć po powieść Potem autorstwa Rosamund Lupton.

Wciąż nie mogę otrząsnąć się z wrażenia, jakie wywarła na mnie ta powieść. Książka została napisana w genialny sposób. Każde napisane przez autorkę zdanie jest takie… prawdziwe, takie przejmujące. Człowiek od początku czuje, że to wszystko nie może skończyć się happy endem, ale równocześnie wierzy, że cuda się zdarzają, że skoro w książce dzieje się to, co się dzieje, to może i Grace i Jenny odnajdą drogę do domu i wrócą do czekających na nie Adama i Mike’a. wiara jednak wiarą, a rozsądek podpowiada, że tak być nie może, że los daje i zabiera, że w naturze zawsze musi panować równowaga, a by i teraz mogła zostać zachowana to… no właśnie, tego zdradzić Wam niestety nie mogę.

Rosamund Lupton niczego w swojej książce nie pozostawiła przypadkowi, każde posunięcie, każda opowiedziana historia, każde wspomnienie tworzą elementy układanki, które dopiero na samym końcu układają się jasny i czytelny dla czytelnika obraz. Bo początkowo nic nie jest tym, czym wydaje się być. I nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Ludzie oszukują, stosują niedopowiedzenia, tają fragmenty, które mają istotne znaczenie. Z tego powodu czytelnik zastanawiając się nad tym, o co tak naprawdę chodzi, może jedynie strzelać i mieć nadzieję, że uda mu się trafić. Bo sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie i już kilka stron dalej wszystko wskazywać może na to, że chwilę wcześniej byliśmy w ogromnym błędzie.

Całość napisana została w dość nietypowy sposób. Tu i teraz znajduje się na pograniczu życia i śmierci, gdzie przebywa Jenny i Grace. Dziewczyny przemieszczają się, czują, widzą, cierpią. Ale nikt ich nie widzi, nikt nie może spowodować, by wróciły do swych ciał i się obudziły. Niemal cała akcja ma miejsce na terenie szpitala. Narratorem książki jest Grace, która zapisuje kolejne strony powieści swoimi wspomnieniami i marzeniami, które zgodnie z jej wyobrażeniem już nigdy nie będą mogły się ziścić. W trakcie tego zawieszenia matka i córka zawierają swoisty pakt, mający na celu odkrycie co tak naprawdę wydarzyło się w szkole. Jest niemal pewne, że to, czego Jen nie pamięta, ma spore znaczenie i prowadzi do rozwiązania zagadki. Dziewczyna jednak ma ogromny problem z przypomnieniem sobie czegokolwiek.

Książka napisana została w formie pamiętnika skierowanego do męża Grace. Czytanie go wywoływało ogromny ucisk w moim sercu. Zdawałam sobie bowiem sprawę, że ten pamiętnik to nie zapisane na kartach wspomnienia kobiety, tylko jej myśli, które nigdy nie ujrzą światła dziennego, nigdy nie trafią do adresata. Potem to magiczna powieść, która wciąga czytelnika od pierwszych napisanych przez autorkę zdań i nie daje wytchnienia aż do ostatniej kropki postawionej przez panią Lupton. Główne bohaterki są jak żywe i gdy tylko je poznajemy, zaczynamy mocno zaciskać kciuki i modlić się, by udało się im obu wyjść z opresji cało. W zasadzie nie było w trakcie lektury takiego momentu, w którym nie chciałam dowiedzieć się co będzie dalej, albo takiego, który sprawiał, że czułam się znudzona. Autorka przez cały czas trzyma równy i wysoki poziom, co jest niezmiernie satysfakcjonujące. Do tego rozwiązywanie zagadki nastręcza czytelnikowi niezmiernej frajdy. Muszę przyznać, że gdy czytałam tę książkę do konkursu, nie znając jej zakończenia, zupełnie inaczej oceniałam poszczególne postaci. Gdy sięgnęłam po Potem ponownie, zwracałam uwagę na inne szczegóły, a te z kolei sprawiały, że moje typy co do tego, kto spowodował pożar, uległy kolosalnej zmianie. Koniec końców okazało się, że częściowo miałam rację za pierwszym razem i częściowo za drugim razem, co suma summarum daje każdorazowo niewłaściwe rozwiązanie. Wtedy, teraz… potem. Najnowsza powieść Rosamund Lupton jest dobra w każdej chwili. Zdecydowanie warto ją przeczytać. Polecam.

Czy jest jakiś mól książkowy, który nie słyszał jeszcze o pani Rosamund Lupton i jej dwóch powieściach "Siostra" i "Potem"? Nie sądzę... ostatnio głośno było w naszym blogowym światku o tej pani. Również i do mnie dotarły pozytywne recenzje, zachęcające do zapoznania się z twórczością tej autorki. Nie czekając długo, wybrałam się do biblioteki i ustawiłam się w długaśnej kolejce czytelników. W końcu nadeszła moja pora! Odebrałam książkę, usiadłam pod kocykiem, zaczęłam czytać... i jak wrażenia?

Grace i jej siedemnastoletnia córka Jenny leżą w szpitalu. Jenny bardzo poparzona, w krytycznym stanie... Grace nieprzytomna, ma uszkodzony mózg, zachowała jedynie podstawowe zdolności - oddycha, przełyka, krztusi się... Prawdopodobnie nigdy się nie obudzi. Jeden dzień, jedno wydarzenie zniszczyło życie obu kobietom i całej ich rodzinie... Podczas zawodów sportowych w szkole podstawowej, do której chodzi ośmioletni syn Grace, wybucha pożar. Jenny jest w budynku... Matka wbiega do płonącej szkoły, aby ją uratować... Następnie obie "budzą się" w szpitalu. Opuszczają swoje poranione ciała i jako dusze obserwują wszystko co się wokół nich dzieje. Policja odkrywa, że ogień, który wybuchł w szkole był wynikiem podpalenia... Grace wraz z Jenny próbują odkryć prawdę.

Spodziewałam się po tej książce wszystkiego co najlepsze. Kiedy czytałam kolejne wyrazy zachwytu, w głowie pojawiała się myśl, że taki tłum nie może się przecież mylić... Skoro wszyscy polecają, książka musi być warta uwagi... I nie zawiodłam się! Teraz i ja dołączam do tłumu osób, które polecają tę książkę i ręczą, że warto po nią sięgnąć. Ta pozycja w jakiś magiczny sposób wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Już przy pierwszym podejściu przeczytałam znaczną jej część. Książka do najcieńszych nie należy. Liczy sobie 400 stron. Jednak czyta się ją niesamowicie szybko, pomaga w tym zarówno lekki styl, ciekawa pierwszoosobowa narracja, jak i interesująca fabuła. Wystarczy odrobina chęci i czasu, aby pochłonąć tę powieść w dwa popołudnia.

Zdecydowanie umiejętności pisarskich autorce nie można odmówić. Pani Lupton operuje prostym, łatwym językiem, zrozumiałym dla każdego. Styl jest płynny i przyjemny w odbiorze. Mnie osobiście bardzo przypadła do gustu pierwszoosobowa narracja w stylu monologu Grace do męża. Wszystko ze sobą idealnie współgra - wzruszająca fabuła i osobista narracja, odkrywająca tajemnice życia rodzinnego głównych bohaterów. Postacie są starannie wykreowane. Czytelnik z łatwością znajdzie punkt zaczepienia, aby móc chociaż w niewielkim stopniu, utożsamiać się z jednym z bohaterów. Tak jak ja mogłam wczuć się w rolę Grace... Zrozumieć jej myśli, jej zachowania, spojrzeć jak matka na matkę... I wiem, że gdybym znalazła się w podobnej sytuacji, tak samo jak główna bohaterka, dla swojego dziecka byłabym w stanie zrobić wszystko.

O fabule tej powieści można by wiele pisać. Porusza ona wiele wątków i ukazuje różne oblicza miłości - miłość matczyną, miłość młodzieńczą, miłość małżeńską. Poza tym zawiera wątek idealny dla miłośników kryminalnych zagadek... Znajdziemy w niej wszystko to, czego należy szukać w dobrej powieści. Ja byłam nią zachwycona! Historia przedstawiona przez panią Lupton intryguje i wzrusza. Wydarzenia toczą się szybko, ale największym plusem jest to, że fabuła pozostawia element zaskoczenia i jest nieprzewidywalna. Akcja toczy się do ostatnich stron, a finał? Finał robi wielkie wrażenie. Wzruszyłam się. Ostatnie strony tej historii wzbudziły we mnie tyle emocji, że nawet nie wiem kiedy z moich oczu popłynęły wielkie łzy wzruszenia! Rzadko się to zdarza. Do prawdy, nie pamiętam kiedy ostatnio książka zmusiła mnie do łez...

Książki tej autorki zdobyły uznanie. Cieszą się popularnością nie tylko wśród blogerów, recenzentów... Jak już wspomniałam, w bibliotekach ustawia się spora kolejka zainteresowanych czytelników i przyznam, że absolutnie się temu nie dziwię, gdyż naprawdę warto zapoznać się z tą pozycją! Mnie ta historia pochłonęła bez reszty... Uwiodła! Wykończyła emocjonalnie, wywołała łzy... Na pewno sięgnę po inną powieść tej autorki gdyż wiem, że czeka mnie kolejna dawka niemałych emocji.

http://czytam-bo-lubie-ksiazki.blogspot.com/

Spoglądając na okładkę, zupełnie nie wiedziałam, czego się spodziewać, a mimo to, książkę bardzo chciałam przeczytać. Rosamund Lupton stworzyła opowieść, którą trudno jednoznacznie zdefiniować. Można by powiedzieć, że to thriller psychologiczny, jednak zdecydowanie inny od wszystkich, jakie dotąd miałam okazję przeczytać.

Londyn, prywatna szkoła, boisko na którym przeprowadzane są zawody. Podczas gdy większość rodziców skupiona jest na entuzjastycznym dopingowaniu swoich pociech, Grace dostrzega dym w pobliżu budynku. Natychmiast rusza w tamtym kierunku, bo wie, że w murach szkoły, może znajdować się jej nastoletania córka Jenny. Szybko staje się jasne, że w budynku wybuchł pożar, jednak nawet to nie odstrasza przerażonej matki na tyle, by zrezygnowała z wejścia do środka. Zanim odnajdzie córkę, traci przytomność. Budzi się dopiero w szpitalu, jednak nie jest to normalne przebudzenie. Grace wydostaje się z własnego ciała i zaczyna balansować na granicy życia i śmierci. Podobny los spotyka również Jenny i od tego momentu będą niemymi obserwatorami widowiska, w którym mąż Grace i jego siostra usilnie będą próbować rozwikłać tajemnicę pożaru. Wszystko wskazuje bowiem, że nie był to nieszczęśliwy wypadek...

Przyznaję, że w pierwszej chwili nie byłam przekonana do pomysłu powierzenia narracji ... no właśnie, nie wiadomo, czym w tej chwili jest Grace. Czy to duch, czy dusza, może sama świadomość, która nie wiedzieć czemu przybrała cielesną, choć niewidzialną postać. Z drugiej jednak strony wszechwiedzący narrator też jest swego rodzaju duchem, więc dość szybko się z tą koncepcją oswoiłam. Ciut gorzej z samą narracją. Książka opowiedziana jest głosem Grace, zwracającej się do swojego męża. Z jednej strony to ciekawa perspektywa, stwarzająca dość intymną atmosferę (choć czytałam opinie czytelników, którzy odnosili wrażenie, że czytając książkę czuli się tak, jakby podsłuchiwali coś, co nie jest przeznaczone dla ich uszu), z drugiej, w niektórych momentach nieco myląca, bo przeplatana rozmowami Grace z drugim duchem, czyli jej córką Jenny. W pewnych sytuacjach łatwo przegapić moment gdy „ty” nie oznacza już męża a córkę...

Przechodząc do samej treści trzeba przyznać, że autorka spisała się znakomicie. Stworzyła naprawdę intrygującą, misternie skonstruowaną zagadkę. Bywało, że osoba, którą podejrzwaliśmy o coś złego, okazywała się niewinna, by niedługo później znowu padły na nią podejrzenia. Rosamund Lupton kilkakrotnie całkowicie wyprowadziła mnie w pole, przez co jej książka stała sie dla mnie naprawdę wciągającą rozrywką. Choć może słowo „rozrywka” nie brzmi tutaj najlepiej, bo książka kumuluje w sobie wiele emocji, trudnych wyborów i cierpienie, zarówno fizyczne jak i psychiczne. „Potem” to opowieść o miłości, która bywa naprawdę skomplikowana, gdy trudno dostrzec, by druga osoba ją odwzajemniała. To również opowieść o miłości matczynej, gotowej na wielkie poświęcenia i przerastającej wszelkie rozczarowania. To książka, którą czyta się z dużym zainteresowaniem i która skłania do refleksji nad kruchością ludzkiego życia.

Zakończenie pozostawia nas z wieloma pytaniami, na które nie otrzymamy odpowiedzi. Szkoda, że autorka nie pokusiła się o jeszcze jeden rozdział, w którym rozwiałaby wszelkie wątpliwości. A może nie o jasne zakończenie tu chodziło... przekonajcie się sami.

(http://alison-2.blogspot.com/2012/11/potem.html)

Niesamowita lektura: wstrząsająca, porażająca, pełna dramaturgii historia z życia pewnej, angielskiej rodziny. Czyta się jednym tchem!
Fabułę otwiera piękny cytat z poezji Williama Blake.

Wszystko zaczęło się pewnego, pięknego dnia podczas zawodow sportowych...od pożaru w szkole w Sidley House. Matka, poszukując córki Jenny w budynku szkoły - pośród płomieni ognia - na zawsze traci przytomność.

W szpitalu, znajduje się obok córki. Obie, przemieszczają się po nim w swoim ciele astralnym, posiadają umiejętność przebywania obok swoich bliskich i znajomych. Towarzyszą im we wszystkich sytuacjach po pożarze.

Powrót do wspomnień jest dla matki pewnego rodzaju terapią, ulgą.
Przeprowadza retrospekcję swojego życia, swoich relacji z rodziną, przyjaciółką i znajomymi. Poznaje ich w nowym świetle: nic i nikt nie jest już takie samo!

Na kanwie fabuły, pisarka porusza przede wszystkim sprawę manipulacji ubezpieczeniem szkoły i kwestię edukacji w szkole. Pozornie wszystkie dzieci są równe, a jednak nagradza się najlepszych z uwagi na prestiż szkoły.

W miarę rozwoju akcji, Autorka odnosi się także do aspektu wiary w życiu człowieka.
Główna bohaterka, Gracie, w sensie literackim i dosłownym, rozważa:

-" Uznałam, że pozwolę moim dzieciom podjąć decyzję co do wiary samodzielnie, gdy podrosną. A w międzyczasie będziemy wysypiać się w niedzielne poranki i chodzić do centrum ogrodniczego zamiast do kościoła".

-" Nie przemyślałam tego dogłębnie. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, jak to będzie zmierzyć się ze śmiercią, nie wiedząc nic o niebie, ani o Bogu Ojcu".

-" Czy antybiotyki zabiły w nas religijność? Czy penicylina zastąpiła wiarę?"

Rozważania te, odzwierciedlają tak charakterystyczny dla współczesnych pokoleń styl życia liberalnego wielu istnień ludzkich - adekwatny obraz dzisiejszych czasów.

" Nie ma " i żyli długo i szczęśliwie", ale jest "potem" - stąd tytułowe " Potem", które nie jest końcem rodziny Grace, ani jej samej.

Gorąco polecam lekturę tej niezwyczajnej książki:-)))

Ocena: 6.

Przygodę z twórczościa Rosamundu Lupton zaczęłam od drugiej książki autorki czyli od "Potem". Podobno jej debiutancka powieść "Siostra" jest lepsza więc tym bardziej jestem zachęcona i zamierzam sięgnąć po "Siostrę".
Książka bardzo mi się spodobała głównie z powodu niesamowitej dawki emocji jaką mi zapewniła, wielka miłość matki do dzieci i do męża wyziera z każdej ze stron, poza tym to doskonała łamigłówka, kto spowodował pożar w szkole? co nim kierowało?, nad tym i wielu innymi pytaniami łamiemy sobie głowę nieustannie podczas lektury.
Autorka wybrała sposób narracji z którym jeszcze się chyba nie spotkałam, kieruje swe słowa do swojego męża, czujemy się jakbyśmy czytali list żony do męża, myślałam sobie że może autorka rozwiodła się z mężem w realnym życiu i jest to swego rodzaju podsumowanie cudownych chwil spędzonych wspólnie z mężem i dziećmi, tym bardziej miałam takie odczucie po przeczytaniu ostatniego zdania z zakończenia (nie będę zdradzać jakich, sami przeczytajcie, wpisałam jednak adres strony internetowej autorki i nadal mieszka z mężem i dziećmi, więc odczucie było mylne). Taki a nie inny sposób narracji podobał mi się ostatecznie bo jeszcze bardziej wpłynął na moje odczucia, sama jestem "młodą" mamą i mam męża bez których nie wyobrażam sobie życia, a ta książka ma jedno główne przesłanie "doceniaj każdą chwilę, nawet te z szarej codzienności, bo możesz w każdej chwili to wszystko stracić", dla tego przesłania i wielu innych warto sięgnąć po "Potem" Lupton.
Polecam książkę wszystkim matkom i żonom, nastolatkom, myślę że wiele zyskacie. No i oczywiści tym lubiącym thrillery również, do końca nie będziecie znać rozwiązania zagadki.

Jakiś czas temu miałam ogromnego farta i udało mi się przyjść do biblioteki miejskiej akurat w chwili, gdy pani bibliotekarka wrzucała na półki najgorętsze nowości. Wyszłam obładowana chyba piętnastoma książkami, a wśród nich było także "Potem", o którym zdążyłam już usłyszeć wiele pozytywnych opinii. Niemal natychmiast po przybyciu do domu zabrałam się za czytanie. I wiecie co? ... Wpadłam po uszy. Niemalże nie mogłam się oderwać od tej niesamowitej historii. A wszystko na pozór wydaje się takie proste. Oto w szkole wybucha pożar, kilka osób zostaje rannych, policja podejrzewa, że to podpalenie... Bez wątpienia na niezwykłość tej powieści wpłynęło oddzielenie dusz głównych bohaterek od ich pozostających w śpiączce ciał. To właśnie one usiłowały dociec, co tak naprawdę wydarzyło się owego feralnego dnia, który zapowiadał się niczym nie różnić od innych, a skończył się tragicznie.

Czytaliście może taką powieść "A gdyby to była prawda?" autorstwa Marc'a Levy'ego? Otóż tam też został wykorzystany koncept oddzielenia się duszy od ciała. Niemniej bohaterka Levy'ego mogła przenosić się wszędzie, gdzie tylko zechciała, a Lupton pozwoliła Grace i Jenny bezpiecznie poruszać się po szpitalu, a poza jego terenem musiały one znosić potworny ból. Działo się tak dlatego, że na ich dusze oprócz wspomnień składały się także bardzo wyostrzone zmysły. Ciekawy pomysł uatrakcyjniający znacznie fabułę. Bo przecież czy zawsze musi być łatwo?

Podobała mi się nutka grozy w tle omawianej powieści. Wszak na życie bohaterek dybał tajemniczy i nieuchwytny czarny charakter, który prawdopodobnie miał także związek z podpaleniem, choć mógł to być także tajemniczy prześladowca Jenny sprzed wypadku. A może stanowił on jedną i tą samą osobę?

Fajne było w tej książce właśnie to, że za nic nie mogłam dociec, kto tak naprawdę jest winien i do końca się nie domyśliłam. Wokół kręciło się tylu podejrzanych, którzy mogli mieć motyw, czy też interes w tym by puścić z dymem szkołę, że naprawdę nie wiedziałam na kim się skupić. Miałam pewność w stosunku do jednego - nie zrobiła tego osoba, którą podejrzewała policja. Czy jednak miałam rację? Tego dowiecie się tylko sięgając po książkę. Mnie osobiście zakończenie ogromnie zaskoczyło i mam nadzieję, że dla Was też będzie niespodziewane.

Dopiero teraz wstawiając okładkę powieści do posta zorientowałam się, że przedstawia ona nadpalone zdjęcie. Dziwne, że wcześniej tego nie zauważyłam. Jednak ten chytry zabieg sprawił, że bardzo pasuje ona do treści zawartych w książce, a czerwona spódniczka biegnącej dziewczyny przyciąga wzrok.

"Potem" to bardzo interesująca powieść, obfitująca w chwile pełne emocji i wiele niespodziewanych zwrotów akcji. Sądzę, że jest ona w stanie zaciekawić każdego, ze względu na to, że łączy w sobie niebanalny thriller a także powieść o ogromnej sile miłości.
Polecam.

Jestem pod ogromnym zachwytem, debiutu Lupton "Siostra" i kolejnej jakże udanej powieści "Potem". Cóż za pomysłowość, zero powtarzalności..Dawno nie odczuwałam takiej przyjemności, jak podczas czytania zarówno "Siostry" jak i "potem". Nie jestem w stanie porównać..gdyż obie książki są na b.dobrym poziomie, oby kolejne intrygowały, nie wzbudzając tym samym powtarzalności;)
Na pierwszych stronach książki, znajdujemy się w londyńskiej szkole, w której wybucha pożar, w którym ucierpiała zarówno córka Jenny, która pozostawiona sama sobie zmaga się z pożarem, i próbująca ratować ją matka Grace. Obie znajdują się w stanie krytycznym, leżąc w szpitalu, wśród bliskich, nieprzytomne, lecz poza tym nieprzytomnym ciałem leżącym w szpitalu, znajduje się też ich duch. Obserwujący wszystko, starający się dotrzeć do prawdy. Jenny starająca sobie przypomnieć, jak doszło do tego, że znalazła się sama w płonącym budynku, co wznieciło pożar..Grece, doszukująca się związku z pogróżkami wysyłanymi do jej córki. To ich dochodzenie dzieje, się w nierzeczywistym świecie, choć to głownie matka z córką są narratorami książki. Poza tym światem duchów, są w stanie dostrzec, rzeczy które były niewidoczne, które wychodzą na światło dzienne. Oddanie i poświęcenie szwagierki Sary policjantki bez reszty sprawie pożaru, pozwala Grace obserwującej wszystko z "boku" dostrzec zupełnie inne oblicze, dotychczas niezauważalne. Pomimo tego, iż Sara zostaje odsunięta od sprawy, czyni wszystko na własną rękę, odważnie. Wszystko by dotrzeć do prawdy. Na światło dzienne wychodzą poszlaki dotyczące pogróżek Jenny, niesprawiedliwość względem zwolnień solidnych pracowników szkoły, troska i bezgraniczna miłość ojca do Jenny, który nie opuszcza jej łóżka...Zaskakujące połączenie wszelkich wątków..pomysłowość na b.wysokim poziomie:)