Głosy starego morza. W poszukiwaniu utraconej Hiszpanii

Niby jest to reportaż, ale czyta się tę książkę jak powieść obyczajową. I to nie byle jaką. W trakcie lektury co chwila miałem nieodparte wrażenie, że opisywana w książce osada Farol to takie Macondo, tyle że zagubione nie w amazońskiej dziczy, a na odludnych śródziemnomorskich wybrzeżach Hiszpanii. Kocia wioska i sąsiadująca z nią osada Sort zamieszkiwane są przez wszelkiej maści dziwaków żyjących w świecie odwiecznych przesądów i mitów z dala od cywilizacyjnego zgiełku. Niektóre z opisanych przez Normana Lewisa zdarzeń są tak absurdalne, że skojarzenia z powieścią Marqueza są jak najbardziej uzasadnione.

Książkę czyta się z przyjemnością. Bohaterowie reportażu wzbudzają sympatię. Narracja jest wartka, a w opisach realizm przeplata się z nutkami sentymentalnymi i lirycznymi.

Nie wiem, czy użycie pojęcia "realizm magiczny" będzie na miejscu - wszak pamiętajmy, że książka jest reportażem, ale kto pokochał "Sto lat samotności", temu "Głosy starego morza" powinny się spodobać.

Niby jest to reportaż, ale czyta się tę książkę jak powieść obyczajową. I to nie byle jaką. W trakcie lektury co chwila miałem nieodparte wrażenie, że opisywana w książce osada Farol to takie Macondo, tyle że zagubione nie w amazońskiej dziczy, a na odludnych śródziemnomorskich wybrzeżach Hiszpanii. Kocia wioska i sąsiadująca z nią osada Sort zamieszkiwane są przez...

Niestety rozczarowanie.

Jeśli podejdziemy do pozycji całkowicie bez oczekiwań, to rzeczywiście otrzymamy powieść dość sympatyczną, trochę nostalgicznie-melancholijną, trochę do śmichu, starającą się z jakimś powodzeniem zaobserwować proces zmian społecznych, cywilizacyjnych. Stylistycznie i narracyjnie w podobie do dzieł Márqueza, czy trylogii południowoamerykańskiej de Bernièresa, tyle że trochę płytszą i z mniejszą ilością magii.

No to w czym problem?

Przede wszystkim szyld "Reportaż" na okładce i hasło pod którym owa praca jest promowana. Bo to żaden reportaż, a nawet jeśli byśmy się zgodzili na taką etykietę, to byłoby to coś w rodzaju "reportażu ideowego" w bardzo silnie zbeletryzowanej formie. Ale dla mnie to po prostu zwyczajna powieść, tyle że z tezą.

Po drugie, polski podtytuł "W poszukiwaniu utraconej Hiszpanii" sugeruje utratę jakichś pożądanych wartości. A co jest tu gloryfikowane i żałowane z powodu utraty? Ciemnota, zabobon, harówka za grosze, feudalna, niemal niewolnicza podległość, nieustępliwa bieda, głód, choroby, brak dostępu do służby zdrowia, przedwczesne śmierci. Bród i smród. Skrajna nędza ekonomiczna i intelektualna. I jakie to zdrożności są przeciwstawiane tym zacnym tradycyjnym wartościom? Lżejsza, lepiej wynagradzana praca, życie bez widma głodu, schludne, bardziej czyste i poukładane otoczenie, cywilizowana infrastruktura, dostęp do medycyny i edukacji, otwarcie na świat i szersze horyzont. Ten upadek bardzo autora gryzie. Ja rozumiem, że bezwzględna makdonaldyzacja wszystkiego może przeszkadzać i niekoniecznie jest wzorcem którym chcielibyśmy się posługiwać zawsze i wszędzie, ale całkowite potępienie wszelkiego postępu, bo burzy nam to romantyczną wizję "tradycyjnych wartości", jest aberracją.

Trzeci zarzut mam zupełnie subiektywny. Naczytałem się peanów pochwalnych, a otrzymałem niedookreślonego średniaka na granicy autoparodii. Zawiedzione nadzieje.
5/10

Niestety rozczarowanie.

Jeśli podejdziemy do pozycji całkowicie bez oczekiwań, to rzeczywiście otrzymamy powieść dość sympatyczną, trochę nostalgicznie-melancholijną, trochę do śmichu, starającą się z jakimś powodzeniem zaobserwować proces zmian społecznych, cywilizacyjnych. Stylistycznie i narracyjnie w podobie do dzieł Márqueza, czy trylogii południowoamerykańskiej de...

Bardzo klimatyczna i nostalgiczna opowieść o czasch, których juz nie ma i nigdy nie wrócą. Taka zapyziała, zacofsna wioska rybacka gdzieś na pograniczu Frencji i Hiszpanii widziana oczami przyjezdnego Anglika, który stał się częścią tego urokliwego mikroświata, z jego oryginałami, przesądami i chłopską mądrością.. Opisy połowów zapierają dech w piersiach. Wszystko w tym reportażu jest na najwyższym poziomie.

Bardzo klimatyczna i nostalgiczna opowieść o czasch, których juz nie ma i nigdy nie wrócą. Taka zapyziała, zacofsna wioska rybacka gdzieś na pograniczu Frencji i Hiszpanii widziana oczami przyjezdnego Anglika, który stał się częścią tego urokliwego mikroświata, z jego oryginałami, przesądami i chłopską mądrością.. Opisy połowów zapierają dech w piersiach. Wszystko w tym...

Obraz Hiszpanii jakiej dzisiaj nikt już nie zna, nawet sami Hiszpanie. Pewien brytyjski dziennikarz zdecydował się na spędzenie kilkunastu miesięcy na hiszpańskim wybrzeżu zanim to stało się mekką przyciągającą turystów z całego świata. Zatrzymał się w małej wiosce żyjącej i utrzymującej się z połowu ryb. Mając niesamowity talent literacki i zmysł obserwacji zostawił nam w tej książce niezwykły portret ludzi żyjących w Hiszpanii kilkadziesiąt lat temu, ich zwyczajów, relacji oraz wyobrażeniom jakie żywili względem siebie i otaczającego ich świata. Ciekawe jest czytać o tych miejscach, które dzisiaj są wylęgarnią hoteli i miejsc zabawy dla tysięcy ludzi. Książka jest tylko w części reportażem, bliżej jej chyba do powieści bogatej w fakty i (pewnie) wyobrażenia autora. Może dzięki temu czyta się nią tak doskonale.

Obraz Hiszpanii jakiej dzisiaj nikt już nie zna, nawet sami Hiszpanie. Pewien brytyjski dziennikarz zdecydował się na spędzenie kilkunastu miesięcy na hiszpańskim wybrzeżu zanim to stało się mekką przyciągającą turystów z całego świata. Zatrzymał się w małej wiosce żyjącej i utrzymującej się z połowu ryb. Mając niesamowity talent literacki i zmysł obserwacji zostawił nam w...

Poruszająca, nostalgiczna opowieść. Zawsze gdy następują głębokie zmiany i nowe zastępuje stare, pojawia się żal i tęsknota za tym starym, choć niekoniecznie musiało ono być idealne. XX wiek w „zachodnim” świecie zmiótł dosyć gwałtownie to stare, które utrzymywało się w niezmienionej postaci często nawet przez stulecia.
Tutaj rzecz dotyczy nagłych przemian w Hiszpanii w latach bezpośrednio po 2 wojnie światowej, które stworzyły turystyczną Hiszpanię taką jaką większość z nas zna, jak nie z autopsji, to z telewizji, czy internetu, gwałtownie depcząc wcześniejszy wielowiekowy porządek. Czy to dobrze, czy źle? Opinie są różne. Książka godna przeczytania.

Poruszająca, nostalgiczna opowieść. Zawsze gdy następują głębokie zmiany i nowe zastępuje stare, pojawia się żal i tęsknota za tym starym, choć niekoniecznie musiało ono być idealne. XX wiek w „zachodnim” świecie zmiótł dosyć gwałtownie to stare, które utrzymywało się w niezmienionej postaci często nawet przez stulecia.
Tutaj rzecz dotyczy nagłych przemian w Hiszpanii w...

Piękna książka o Hiszpanii, którą pewnie mało kto z nas zna. Autor z humorem i szczerością opowiada o wyzwaniach nie tak dawnej, a jednak zupełnie innej Hiszpanii. Opisywane zmiany są zarówno końcem, jak i początkiem nowego. Czy lepszego?

Piękna książka o Hiszpanii, którą pewnie mało kto z nas zna. Autor z humorem i szczerością opowiada o wyzwaniach nie tak dawnej, a jednak zupełnie innej Hiszpanii. Opisywane zmiany są zarówno końcem, jak i początkiem nowego. Czy lepszego?

Są wyjątkowe książki, które potrafią czarować swoją opowieścią. Norman Lewis zaczarował mnie nostalgiczną historią o starej, utraconej w zapomnieniu Hiszpanii.

Dziś słowa ,,Costa Brava" korzą się jednoznacznie z plażą, hotelami pod palmami i tłumem turystów. Nie zawsze jednak tak było. Do wczesnych lat 50-tych XX wieku hiszpańskie wybrzeże było domem dla biedujących rybaków i ich rodzin utrzymujących się z tego, co ofiarowywało im morze. Angielski reporter Norman Lewis trafił do takiego miejsca w ważnym i przełomowym momencie. Stara tradycja rybacka, historia ludzi związanych z morzem zaczyna być wypierana i niszczona przez dynamicznie rozwijającą się turystykę.

Dwie wioski - rybacka Farol i rolnicza Sort mieszczą się na końcu hiszpańskiego świata. Nie ma do nich nawet porządnej drogi. Ich mieszkańcy nigdzie specjalnie nie wyjeżdżają, bo po co? Nie wiele też osób tam dociera. Udało się to Lewisowi, który zakochał się w tym miejscu i trzykrotnie wracał w sezonie letnim by pomagać przy połowie ryb.

Czytając ,,Głosy starego morza" można się dać ponieść wspaniale prowadzonej fabule na tyle, że zatraca się poczucie realności. Opisywane historie brzmią czasami jak bajka: trup syreny zdobiący jedyny bar w Farol, Babcia rządząca całą wioską, kucharka Carmela z żółtego domku ukrywająca przed światem swoją niepełnosprawną umysłowo córkę, Curandero - wędrowny szaman wskazujący gdzie i kiedy należy rozpocząć łowienie sardynek, Don Ignacio - ksiądz, który zamiast odprawiać msze wolał wymykać się na wykopaliska antycznych artefaktów, karłowaty konował zwany Doktorem Uwodzicielem, będąca na etacie wioskowej kochanicy Maria Cabritas przepędzająca kozy parasolką...

Reportaż Lewisa ratuje od zapomnienia świat, który już zniknął, który nie miał szans na przetrwanie. Zniknęła jego wyjątkowość, czar i magia miejsca. Dlatego tę książkę tak dobrze się czyta. Dlatego, tak jak za nostalgicznym wspomnieniem, również i za tą opowieścią po prostu się tęskni.

Są wyjątkowe książki, które potrafią czarować swoją opowieścią. Norman Lewis zaczarował mnie nostalgiczną historią o starej, utraconej w zapomnieniu Hiszpanii.

Dziś słowa ,,Costa Brava" korzą się jednoznacznie z plażą, hotelami pod palmami i tłumem turystów. Nie zawsze jednak tak było. Do wczesnych lat 50-tych XX wieku hiszpańskie wybrzeże było domem dla biedujących...

Po książkę tę sięgnęłam tuż przed swoim krótkim wyjazdem do Hiszpanii. Opowiada ona o życiu mieszkańców małej nadmorskiej wioski, w które powoli wkracza świat nowoczesny, turystyka i możliwość zarabiania pieniędzy.
A sielski spokój ucieka w zapomnienie.

Po książkę tę sięgnęłam tuż przed swoim krótkim wyjazdem do Hiszpanii. Opowiada ona o życiu mieszkańców małej nadmorskiej wioski, w które powoli wkracza świat nowoczesny, turystyka i możliwość zarabiania pieniędzy.
A sielski spokój ucieka w zapomnienie.

Nie jest to typowy reportaż, a raczej wspomnienia autora bazujące na faktach.

Niemiej jednak książkę uważam za wartościową - dzięki niej poznajemy proces metamorfozy cichej wioski rybackiej w tętniący dżwiękiem kurort nadmorski.

Dzięki niewątpliwemu talentowi literackiemu, z pozornie nieistotnej opowieści o odizolowanej mikrospołeczności, Autor uplótł historię uniwersalną o zmieniającym się Świecie.

Każdy bywalec turystycznych "destynacji" powinien zapoznać się z tą pozycją.

Nie jest to typowy reportaż, a raczej wspomnienia autora bazujące na faktach.

Niemiej jednak książkę uważam za wartościową - dzięki niej poznajemy proces metamorfozy cichej wioski rybackiej w tętniący dżwiękiem kurort nadmorski.

Dzięki niewątpliwemu talentowi literackiemu, z pozornie nieistotnej opowieści o odizolowanej mikrospołeczności, Autor uplótł historię...

Małe miasteczko nadmorskie/ wieś. Stare, dobre dzieje. Życie powoli się toczy w małej społeczności rybaków. Ta opowieść mogłaby trwać bez końca. Książka pozostawia pytania co się mogło wydarzyć? Lektura niezobowiązująca, nie trzeba się skupiać i myśleć, tylko można się cieszyć czytaniem.

Małe miasteczko nadmorskie/ wieś. Stare, dobre dzieje. Życie powoli się toczy w małej społeczności rybaków. Ta opowieść mogłaby trwać bez końca. Książka pozostawia pytania co się mogło wydarzyć? Lektura niezobowiązująca, nie trzeba się skupiać i myśleć, tylko można się cieszyć czytaniem.