Sto kwiatów

Książka "Sto kwiatów" autorstwa Genkiego Kawamury to niezwykle subtelna, a zarazem druzgocąca emocjonalnie opowieść o zanikaniu pamięci, która zasługuje na mocne 8/10. Japoński autor, znany wcześniej z bestsellerowej powieści „A gdyby tak ze świata zniknęły koty”, tym razem rezygnuje z elementów fantastycznych na rzecz bolesnego realizmu. Tworzy historię, która niczym japoński ogród, pod płaszczem pozornego spokoju skrywa głębokie, egzystencjalne napięcia i niewyleczone rany z przeszłości.

Głównym bohaterem jest Izumi, pracownik wytwórni muzycznej, który musi zmierzyć się z postępującą chorobą Alzheimera swojej matki, Yuriko. Kawamura z chirurgiczną precyzją opisuje proces degradacji umysłu – od drobnych zapomnień, przez gubienie się w znanych miejscach, aż po całkowitą utratę łączności z teraźniejszością. Jednak "Sto kwiatów" to nie tylko medyczny zapis choroby. To przede wszystkim próba rekonstrukcji relacji matki i syna, która została naznaczona traumatycznym wydarzeniem sprzed lat. Gdy Yuriko zaczyna „znikać”, Izumi paradoksalnie zaczyna ją odnajdywać, odkrywając fragmenty jej życia, o których nie miał pojęcia, i konfrontując się z własnym żalem za to, że kiedyś został przez nią porzucony.

Metaforyka i japońska wrażliwość
Tytułowe „sto kwiatów” to metafora wspomnień – pięknych, różnorodnych, ale też ulotnych i podatnych na więdnięcie. Kawamura operuje językiem bardzo oszczędnym, typowym dla literatury japońskiej, gdzie więcej mówi się poprzez milczenie i niedopowiedzenia niż przez wielkie słowa. Autor po mistrzowsku wykorzystuje motyw sztucznej inteligencji i muzyki, aby pokazać kontrast między cyfrową nieśmiertelnością danych a kruchą naturą ludzkiego mózgu. Obrazy, takie jak połowiczne fajerwerki czy żółte kwiaty, zapadają w pamięć i działają na czytelnika silniej niż najbardziej dosłowne opisy cierpienia.

Ocena „osiem” wynika z niesamowitej empatii, z jaką autor podchodzi do tematu starości i opieki nad chorym rodzicem. Kawamura nie ocenia swoich bohaterów; pokazuje ich słabości, zniecierpliwienie i egoizm, co czyni tę historię boleśnie ludzką. Książka zmusza do refleksji nad tym, co definiuje naszą tożsamość: czy jesteśmy sumą naszych wspomnień, czy może czymś więcej, co pozostaje nawet wtedy, gdy pamięć zawodzi? Niewielki spadek punktowy bierze się jedynie z bardzo powolnego tempa narracji, które choć klimatyczne, w pewnych momentach może wydawać się zbyt monotonne dla czytelnika przyzwyczajonego do zachodniej dynamiki prozy.

Podsumowując, "Sto kwiatów" to literacki majstersztyk o wybaczaniu i pożegnaniach. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka w literaturze prawdy o skomplikowanych więziach rodzinnych. Kawamura udowadnia, że choć kwiaty wspomnień mogą opadać, to ich zapach pozostaje w nas na zawsze, kształtując to, kim jesteśmy. To piękna, choć smutna lekcja pokory wobec czasu, która zostawia czytelnika z grubą warstwą wzruszenia pod skórą.

Książka "Sto kwiatów" autorstwa Genkiego Kawamury to niezwykle subtelna, a zarazem druzgocąca emocjonalnie opowieść o zanikaniu pamięci, która zasługuje na mocne 8/10. Japoński autor, znany wcześniej z bestsellerowej powieści „A gdyby tak ze świata zniknęły koty”, tym razem rezygnuje z elementów fantastycznych na rzecz bolesnego realizmu. Tworzy historię, która niczym...

1. Urzekająca, delikatna, pełna ciepła.
2. Książka o dorosłości, o podejmowaniu odpowiedzialności, trudnych decyzji, borykaniem się z tym co nieuniknione...
3. To jest bolesna pozycja, ale bolesna w empatyczny sposób...

1. Urzekająca, delikatna, pełna ciepła.
2. Książka o dorosłości, o podejmowaniu odpowiedzialności, trudnych decyzji, borykaniem się z tym co nieuniknione...
3. To jest bolesna pozycja, ale bolesna w empatyczny sposób...

Według mnie przepiękna opowieść, choć zdecydowanie smutna.
Choroba (demencja - kto posiadał w rodzinie ten będzie się bardzo identyfikował),relacje dziecka z rodzicem, poznawanie rodzica jako człowieka, a nie tylko rodzica - zdecydowanie polecam do przeczytania.

Według mnie przepiękna opowieść, choć zdecydowanie smutna.
Choroba (demencja - kto posiadał w rodzinie ten będzie się bardzo identyfikował),relacje dziecka z rodzicem, poznawanie rodzica jako człowieka, a nie tylko rodzica - zdecydowanie polecam do przeczytania.

Jest kilka wydawnictw, które zabierają mnie w odległe literackie zakątki świata. Jednym z nich jest Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, które może pochwalić się wybitną „Serią z Żurawiem”, w której publikowane są utwory pisarzy pochodzących z dalekich krajów, a jednocześnie odniosły tam nieprzeciętny sukces. Właśnie miałam okazję przeczytać książkę „Sto kwiatów”, której autorem jest Japończyk, Genki Kawamura.

"Sto kwiatów" to opowieść o relacji syna z matką, która nie jest prosta i łatwa do zrozumienia. Bohaterów poznajemy, kiedy pewnego mroźnego dnia Izumi odnajduje matkę, Yuriko, na pobliskiej huśtawce. To wydarzenie jest pierwszym sygnałem świadczącym o początkach demencji u Yuriko, której stan pogarsza się z każdym dniem w zastraszającym tempie. Utrata pamięci staje się pretekstem do rozważań o tym, co sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy. Nasza tożsamość jest zapisana we wspomnieniach, a kiedy je tracimy, co pozostaje?

To, w jaki sposób pamiętamy naszą przeszłość, również nie może być traktowane jako obiektywna prawda. Pamięć jest pełna przekłamań i zniekształceń. Przede wszystkim jest też wybiórcza. Szczególnie mocno widać to w przypadku Izumiego, który często nie dostrzega w swoim otoczeniu tego, co dla innych jest oczywiste. W związku z tym o wszystkim dowiaduje się ostatni. A w rzeczywistości musi usłyszeć wiadomość wprost, bo nie potrafi jej wyłuskać z kontekstu.

Izumi opowiada historię swojej rodziny, w której na pierwszy plan wysuwa się silna więź pomiędzy nim a matką. Tych dwoje zawsze razem spędza sylwestra, nawet wtedy, gdy jego żona spodziewa się dziecka i wydawałoby się, że to jej powinien towarzyszyć. Stopniowo odkrywamy wydarzenia z przeszłości, które sprawiły, że stali się nierozłączni. Matczyna troska przejawia się w dbałości o nakarmienie syna ulubionymi potrawami. Ten intymny obraz niemal wzorcowej miłości ma jednak rysę, którą trudno ukryć, czy też zapomnieć.

"Sto kwiatów" jest również opowieścią o postępującej chorobie, która zabiera człowiekowi praktycznie wszystko. Demencja sprawia, że Yuriko traci tożsamość i wszystko, co ją definiowało. Jej dom przestaje przypominać miejsce, w którym zawsze żyła, nie tylko dlatego, że go zapomina. Yuriko zaniedbuje przyzwyczajenia, które zwykle pielęgnowała, a co za tym idzie, w jej domu zaczyna panować chaos. Jedynym stałym elementem jest pojedynczy kwiat w wazonie, choć i on coraz częściej zbyt długo stoi tam zapomniany i więdnie.

Przypadek Yuriko pokazuje, jak podstępną chorobą jest demencja. Niepostrzeżenie zmienia człowieka i odbiera mu właściwie wszystko. Bo kim staje się człowiek, który nie zna nikogo wokół siebie i nie rozpoznaje miejsc, w których przebywa? Jego bliscy cierpią chyba jeszcze mocniej, kiedy obserwują urywający się kontakt z rzeczywistością.

Po przeczytaniu "Stu kwiatów" odniosłam wrażenie, że miałam do czynienia z lekturą bardzo osobistą, dotykającą najgłębszych pokładów ludzkiej duszy. Kawamura pisze w dość oszczędny sposób, a jednak wydobywa na powierzchnię najbardziej skryte emocje. Pokazał relację, której intensywność można zrozumieć dopiero wtedy, gdy pozna się całą jej genezę. Książka zachęca do stawiania filozoficznych pytań o czynniki, które czynią z nas ludzi. Lektura "Stu kwiatów" okazała się nader satysfakcjonująca.

Recenzja została pierwotnie opublikowana na stronie writerat.pl

Jest kilka wydawnictw, które zabierają mnie w odległe literackie zakątki świata. Jednym z nich jest Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, które może pochwalić się wybitną „Serią z Żurawiem”, w której publikowane są utwory pisarzy pochodzących z dalekich krajów, a jednocześnie odniosły tam nieprzeciętny sukces. Właśnie miałam okazję przeczytać książkę „Sto kwiatów”,...

Kolejna bardzo dobra powieść wydawnictwa „bo.wiem” z serii „Seria z żurawiem”, którą miałam okazję przeczytać. „Sto kwiatów” to intymna i kameralna opowieść o zmaganiu się matki z demencją, chorobą alzheimera, a także jej syna, który jej w tym towarzyszy. Yuriko świadomie wybrała samotne rodzicielstwo. Po urodzeniu Izumiego rodzina odcięła się od niej. Yuriko była pianistką i utrzymywała siebie i syna udzielając lekcji gry na fortepianie. Do czasu opuszczenia domu przez Izumiego, poza okresem, gdy Yuriko nagle znika, są sobie bardzo bliscy. Nawet kiedy już pracuje i się ożenił, nadal utrzymuje bliskie relacje z matką, chociaż ze względu na pracę i oczekiwanie potomka coraz rzadziej ją odwiedza. W pewien sylwestrowy mroźny wieczór, gdy Izumi przyjeżdża, aby spędzić z matką Nowy Rok i jej urodziny, nie zastaje jej w domu. Po poszukiwaniach odnajduje ją błąkające się po parku. Po pewnym czasie odkrywa inne dziwne zachowania matki. Wspólnie odwiedzają lekarza i pada diagnoza – Alzheimer, który dość szybko postępuje. Izumi musi teraz pogodzić pracę, przygotowania do narodzin dziecka i zapewnienie opieki nad matką.
Historia opisana z perspektywy Izumiego, ale autor oddaje też głos Yuriko, która opisuje zdarzenia, w których Izumi nie uczestniczył. Dzięki temu uzyskujemy pełniejszy obraz Yuriko, jej życia, a później choroby. Nie jest to jednak smutna historia o odchodzeniu. Przeciwwagą w tej historii jest opowieść o oczekiwaniu Izumiego na urodzenie jego dziecka. Oczywiście choroba Matki wymaga od Izumiego poradzenia sobie nie tylko z opieką nad nią, ale też z własnymi emocjami, jak bezradność, lęk i poczucie winy, że za mało czasu ostatnio poświęcał matce. Choroba Matki staje się też pretekstem do wspomnień i refleksji nad własnym życiem i ich relacjami. Przez przypadek odkrywając tajemnicę sprzed lat, odkrywa inny wymiar swojej Matki, jako kobiety, która pragnęła miłości. Dla mnie jest to opowieść o różnych aspektach miłości. W krótkich scenach dziejących się w przeszłości, jak i w teraźniejszości, możemy przyjrzeć się wzajemnej miłości matki i syna, męża i żony, a także ile kobieta jest zdolna poświęcić dla miłości mężczyzny.

Kocham prozę japońską za jej minimalizm, kameralność, a wręcz intymność w opowiadanych historiach. Jednak dzięki temu są to opowieści uniwersalne, nie stroniące od trudnych tematów i pełne głębokich przemyśleń nad życiem i wzajemnymi relacjami. Mnie zachwyciły relacje między matką i synem i między żoną i mężem, pełne delikatności, taktu i wzajemnego szacunku. Zaskoczył mnie też pozytywnie stosunek współpracowników do problemów bohatera. Po przeczytaniu książki przypomniało mi się fragment wiersza ks. Jana Twardowskiego: „Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.”

Zachwyciła mnie też, jak we wszystkich do tej pory wydanych książkach z „Serii z Żurawiem” okładka zaprojektowana przez Małgorzatę Flis, charakterystyczne, minimalistyczne i delikatne. Serię można było poznać po okładkach. Niestety w najnowszych książkach z tej serii ktoś inny projektuje okładki i właściwie niczym się nie wyróżniają.

Kolejna bardzo dobra powieść wydawnictwa „bo.wiem” z serii „Seria z żurawiem”, którą miałam okazję przeczytać. „Sto kwiatów” to intymna i kameralna opowieść o zmaganiu się matki z demencją, chorobą alzheimera, a także jej syna, który jej w tym towarzyszy. Yuriko świadomie wybrała samotne rodzicielstwo. Po urodzeniu Izumiego rodzina odcięła się od niej. Yuriko była pianistką...

Starość, to dosyć częsty temat książek japońskich. Tutaj mamy relację mamy i syna, który wychowywał się bez ojca. Ciekawe przestawienie demencji i ogólnie podejścia Japończyków.

Starość, to dosyć częsty temat książek japońskich. Tutaj mamy relację mamy i syna, który wychowywał się bez ojca. Ciekawe przestawienie demencji i ogólnie podejścia Japończyków.

"Sto kwiatów" to jedna z tych książek, które stopniowo w nas dojrzewają i kiełkują jak kwiaty. Z każdym dniem przynoszą nowe refleksje.
Dla mnie była to książka metafora. Historia zwykłych ludzi, ze zwykłym życiem i problemami, które mogą spotkać prawie każdego. Tytułowe kwiaty są dla mnie alegorią przemijania. Czasem usychamy i podnosimy się na nowo. Każdy z nas ma swoje miejsce i czas na świecie. Trzeba dobrze wykorzystać tę szansę. Zapomniani - usychamy. Chcielibyśmy, żeby czas płynął wolniej, ale on nieubłaganie pędzi. Tak jak i kwiaty w wazonie nie są wieczne, tak samo ludzie mają ograniczony czas. Choć tytuł ma też oczywiście dosłowne znaczenie, ale nie będę o tym wspominać, bo większą radość sprawia odkrywanie tego samemu.
Piękna, melancholijna powieść o samotności, macierzyństwie, miłości, muzyce i wspomnianych już wielokrotnie kwiatach, które stanowią ważne tło dla całej historii.

"Sto kwiatów" to jedna z tych książek, które stopniowo w nas dojrzewają i kiełkują jak kwiaty. Z każdym dniem przynoszą nowe refleksje.
Dla mnie była to książka metafora. Historia zwykłych ludzi, ze zwykłym życiem i problemami, które mogą spotkać prawie każdego. Tytułowe kwiaty są dla mnie alegorią przemijania. Czasem usychamy i podnosimy się na nowo. Każdy z nas ma swoje...

Piękna, delikatna i mądra powieść. Pełna emocji, przemyśleń i jak to u Japończyków często bywa, napisana nieskazitelnie, przejmująco, z klasą. Uwielbiam

Piękna, delikatna i mądra powieść. Pełna emocji, przemyśleń i jak to u Japończyków często bywa, napisana nieskazitelnie, przejmująco, z klasą. Uwielbiam

66/2024 - od samego początku wiadomo, że to nie będzie lektura typu lekko i przyjemnie. Czytałam ją w okresie świąt Bożego Narodzenia, w czasie, który tym bardziej skłania do refleksji nad swoją rodziną, przemijaniu. I choroba o której im jestem starsza tym częściej myślę jaki jest jej przebieg, konsekwencje dla bliskich. Polecam.

66/2024 - od samego początku wiadomo, że to nie będzie lektura typu lekko i przyjemnie. Czytałam ją w okresie świąt Bożego Narodzenia, w czasie, który tym bardziej skłania do refleksji nad swoją rodziną, przemijaniu. I choroba o której im jestem starsza tym częściej myślę jaki jest jej przebieg, konsekwencje dla bliskich. Polecam.

„Izumi zastanawiał się, w jakim kierunku będzie teraz zmierzać jego matka, która rozstawała się kolejno z rzeczami i słowami, a nawet pamięcią.”

Wspaniała przygoda czytelnicza, wyjątkowo zgrabnie i przekonująco napisana, znakomicie balansująca na emocjach czytelnika, z każdą stroną coraz bardziej wciągająca. Przyznaję, że książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, tak wiele działo się w niej z tego, co sama w życiu doświadczyłam i doświadczam. Całkowicie mogłam utożsamiać się z kluczową postacią, doskonale rozumiałam, co i dlaczego stało się dla niej osobliwym ciężarem. Z jednej strony niewyobrażalnie dołującym i przejmującym, z drugiej wzmacniającym iskry człowieczeństwa. Równocześnie płynnie i głęboko wchodziłam w przeżycia chorej na Alzheimera kobiety. Z dnia na dzień traciła nie tylko poczucie bezpieczeństwa w otaczającym świecie, świadomość własnej tożsamości, ale też okruchy wspomnień, pamięć o sobie i bliskich. Izumi przechodził wewnętrzne przeobrażenia, był obserwatorem tego, co kiedyś wspaniale wzmacniało i błyszczało, a teraz odchodziło daleko bez możliwości przywołania. I ten przejmujący bezradny i pogubiony wyraz twarzy chorej matki.

Bolesny proces porządkowania rzeczy. Dotykanie nieznanej przeszłości rodzicielki, wnikania w jej dawne doświadczenia, nadzieje i marzenia. Dręcząca myśl, że stopniowo traciło się kogoś, zanim się go w pełni zrozumiało, poznało jakim naprawdę był człowiekiem, nie w ogólnym zarysie, lecz szczegółowym zrozumieniu. Genki Kawamura snuł opowieść z wrażliwością i zrozumieniem dla przeżyć bohaterów. Trafnie i przenikliwie podchodził do tematyki choroby Alzheimera, zupełnie jakby sam miał styczność ze stawianymi przez nią wyzwaniami dla bliskich. Coś, co wydawało się bardzo odległe i nierealne, istniejące tylko w świecie mitycznych przypowieści, nagle zaczęło łączyć się na stałe z bliską osobą. Coś, na co nie miało się wpływu, nie można było zawrócić, spowodować, aby przyhamowało, wnikało w każdy aspekt codzienności i rzucało długie cienie na wyrzutach sumienia, poczuciu braku zapewnienia odpowiedniej opieki i niedosyt wsparcia. Zdecydowanie warto sięgnąć po tytuł, ogromna satysfakcja czytelnicza, silne emocje, głębokie wejście w sferę psychicznego zapominania, dojmującego zagubienia i ogromnego żalu, ale również odnajdywania siebie w szlachetności poddawanej presji niecierpliwości i świadomości odbierania wspólnego czasu. Nie tylko dla czytelników stykających się z przypadkami demencji u bliskich, także dla pozostałych, dla otrzymania obrazów choroby i relacji z nimi powiązanymi. Inna powieść autora również zrobiła na mnie ogromne wrażenie ("A gdyby tak ze świata zniknęły koty").

bookendorfina.pl

„Izumi zastanawiał się, w jakim kierunku będzie teraz zmierzać jego matka, która rozstawała się kolejno z rzeczami i słowami, a nawet pamięcią.”

Wspaniała przygoda czytelnicza, wyjątkowo zgrabnie i przekonująco napisana, znakomicie balansująca na emocjach czytelnika, z każdą stroną coraz bardziej wciągająca. Przyznaję, że książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, tak wiele...