Z wykształcenia i zawodu psycholog. Zaprzecza by wykonywany zawód miał wpływać na jego twórczość, ponieważ psychologiem jest tylko w godzinach pracy. Pisarz fantasy, science fiction, powieści historycznych, wojennych, sensacyjnych oraz kryminalnych. Od czerwca 2009 do maja 2012 redaktor naczelny miesięcznika „Science Fiction, Fantasy i Horror”. Współpracuje także z pismami kobiecymi.
Debiutował w „Nowej Fantastyce” nr 5/1998 opowiadaniem „Siódmy liść”. Jego teksty pojawiały się w „Fenixie”, „Magii i Mieczu” i „Science Fiction, Fantasy i Horror”.
Jego pierwszą powieścią były „Łzy Nemezis” opublikowane w 2005 roku.
W 2007 roku otrzymał nagrodę Nautilius za „Czarny pergamin”, rok później za „Gwiazdozbiór kata”.
Jego wielką pasją jest historia, w szczególności średniowiecze – to pokłosie dziecięcej fascynacji serialem „Inavhoe”. W swojej twórczości przykłada ogromną wagę do badań historycznych i osadzenia opowieści fantastycznej w realiach epoki. Budując swoje światy korzysta też z wykształcenia w dziedzinie filozofii – uważa, że brzytwa Ockhama to w tym procesie podstawa. Niezamierzenie, choć uparcie, płynie pod prąd jako twórca – jego książki odbiegają od popularnych tendencji i nie wpisują się łatwo w szablony. Uważa, że jeśli będzie się dobrze bawił przy pisaniu, to i czytelnik ma szansę na dobrą zabawę przy lekturze. Jednocześnie stara się, by jego opowieści nie tylko bawiły, ale też skłaniały do refleksji. Jak sam mówi „prawdziwa literatura polega na tym, żeby rzecz się po prostu czytała, żeby wciągnęła, dała radość, wzruszenie, zastanowienie, ale jednocześnie była atrakcyjna w formie i języku. Tu też nie chodzi o to, żeby lektura była wyłącznie lekka, łatwa i przyjemna”.
Prywatnie: wiking z charakteru, miłośnik i znawca piwa oraz szczęśliwy zadowolony mąż swojej żony.
6,6/10średnia ocena książek autora
11 559 przeczytało książki autora
9 585 chce przeczytać książki autora
120fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
- (...) Pamiętam mojego najmłodszego brata. Krzyczał cięgiem, nieraz cały dzień i pół nocy, aż kiedyś ojciec nasz w desperacji, nie mogąc ju...
- (...) Pamiętam mojego najmłodszego brata. Krzyczał cięgiem, nieraz cały dzień i pół nocy, aż kiedyś ojciec nasz w desperacji, nie mogąc już tego znieść, wyrwał go matce i wyrzucił przez okno. - Zaśmiał się cicho na to wspomnienie. - Krzywdy wydrzyjmordzie nie uczynił, bo okno w naszej chałupie jest nad ziemią, a pod nim gęste łopiany rosną. Tyla z tego było, że matka ojcu gliniany dzban z miejsca na łbie rozbiła w złości, a gówniarz jak wrzeszczał, tak wrzeszczał - i za oknem, i jakem go przyniósł z powrotem.
,,Gwiazdozbiór kata" Rafał Dębski. Drageus Publishing House (Drageus Fantasy) 2024.
Skoro wciąż mam apetyt na polskie fantasy, to i dobrze, że mam co czytać. ;) A tu akurat ciekawie wyglądających ponad sześćset stron. Zaczynam recenzyjny raport.
***
Strony 9-29
Dżuma i schizofrenia. Lepki mrok.
Bohater / antybohater beznamiętnie morduje całe miasta i rozmawia z duszą swej zmarłej ukochanej, która zagnieździła się w jego umyśle. Przynajmniej tak to wygląda na ten moment.
Strony 29-93
Kat i prostytutka. Tragiczny finał, który autor zaskakująco szybko zdradza. Masowe mordy zarazą i chęć wymierzenia kary oprawcy dziecka? Przecież zarażone szczury, które spuszczał z smyczy zabijały i dzieci. Trochę haczy, autor zapewne wyjaśni później ten rozdźwięk, ale póki co... Haczy.
Strony 93- 164
Wojna. Stefan Batory wadzi się z Iwanem Groźnym, a nasz bohater / antybohater zaciąga się do piechoty wybranieckiej (oblężenia Pskowa 1581/1582) w ramach poszukiwania degenerata. Zacnie.
Przyznaję, obawiałem się, że łotr w ramach szlacheckiej solidarności uniknie kary.
Oblężenie i pościg przypadły mi do gustu. Lubię takie opowieści. Lubię taki styl.
Z Blanką mam problem. Może się do niej przekonam za rozdział lub dwa.
Strony 165-196
Jak już przestał mnie uwierać, to polubił wyprawy z gwałcącymi kozakami. Skończy się tak, że przybiję piątkę z Blanką, a bohatera/antybohatera potraktuję czekanem.
O! Prawdziwy demon!
Dwadzieścia trzy lata? Dałem się podejść autorowi jak dziecko.
Z Stefanem Batorym o Vladzie Palowniku. Smaczne wstawki postaci historycznych w mrocznej baśni.
Lubię takie opowieści. Lubię taki styl.
Co będzie dalej?
Strony 196-292
Czeska Praga, horoskopy i goscina u cesarza.
Uwierający, bo nikczemny zbyt często, bohater. Mrok. Broń. Przygoda za przygodą. Michael Moorcock często tak pisał (chociażby ,,Żołdak i zło świata"). To komplement.
Duchy, medium i gorzka prawda. Lubię takie opowieści. Lubię taki styl.
Co będzie dalej?
Strony 292-352
Wspomnienie i wrocławski werbunek. Ot, zwykła wiedźmińska robota. No, trochę nie do końca zwykła.
Po co gildzie katów była ta cała tajna starożytna praktyka? Sztuka dla sztuki?
Rozstanie bez pożegnania.
Czy padną odpowiedzi?
W niejednym przypadku mielibyśmy tu koniec opowieści (coś się zamknęło, coś się otworzyło),a tu mamy półmetek. Jest więc szansa na satysfakcjonujące odpowiedzi. Jest i szansa na kilka sprawnych zwrotów akcji.
No to chyba wypada czytać dalej? 😉
Tylko ostrożnie recenzować i raportować! Nie można wszak psuć czytelnikowi przyjemności czytania, zdradzając zbyt wiele.
Strony 355-438
Retrospekcje. Uczelniane retrospekcje. Słowa, które już padły, padają ponownie w szerszym kontekście. Interesujące...
Szantaż bronią biologiczną masowego rażenia.
Dla poczucia władzy i gorzkiej przyjemności dumnego wyobcowania? No i długowieczności.
Krok po kroku ku tragedii i z żalu / gniewu / tęsknoty w masowego mordercę.
Strony 441-483
Retrospekcje. Kozackie retrospekcje.
Wykluczony tułacz.
Istotnie! Od dziesięcioleci nie śniłem o lataniu. Ostatni raz... chyba w połowie lat 80tych XX wieku! Jak to fantasy do mentalnej autolustracji zmusza. I zrobiło się poważnie. Refleksyjnie. Trochę smutno. Ech, życie...
Strony 487-564
Znów chronologicznie. Szatańskie interesy
Strony 567-620.
Zaskoczenie. Zaskoczenie. Duże zaskoczenie. Bardzo duże zaskoczenie!
Tak, cywile mieli prawo złorzeczyć. Mieli prawo czuć się zdradzonymi i porzuconymi.
Na 614 stronie autor trochę mnie sprowokował. Zjeżyłem się. Pieścią w stół chciałem uderzyć.
Patrzcie Państwo, niby ,,tylko" ( ;) ) fantasy, a potrafi uszczypnąć.
Wygaszenie opowieści. Nieuchronne wygaszenie...
Koniec.
***
To była podróż pełna magii. Gorzka i brutalna. I smutna. I niecodzienna.
Bywało, że Jakub uwierał, a Blanka drażniła, ale ostatecznie ramię w ramię walczyliśmy pod Pskowem, tropiliśmy Winiewskiego i szukaliśmy odpowiedzi w wielu miejscach.
To była podróż, której się nie żałuje. Podróż, która kończy się na półce z ulubionymi powieściami fantasy.
Przyzwoite czytadło. Poprawne w każdym aspekcie bez elementów które by jakoś specjalnie zachwycały. Książka jest odmienna w swoim charakterze od swoich poprzedniczek. Przypomina bardziej powieść grozy czy historyczny thriller. Zamiast walk i bitew w wczesnośredniowiecznej Polsce piastowskiej mamy bardzo kameralną opowieść skupioną na postaciach i klimacie zagrożenia ze strony istot nadprzyrodzonych.
Polecam każdemu kto chce przeczytać dobrą historyczną fantasy.
