Pachinko

Najbardziej w tej książce podobał mi się wątek kryzysu tożsamości i wyobcowania Koreańczyków ze względu na historię ich narodu - szokujące było zwłaszcza to, że nawet w przypadku urodzenia się niektórych postaci w Japonii nie zostali oni nigdy zaakceptowani jako "swoi". Bardzo interesująca była dla mnie postać Noa i trzymałam bardzo za niego kciuki, żeby mu się udało zbudować szczęśliwe życie, jednak zdawałam sobie sprawę, że jest też prawdopodobnie najbardziej zagubioną postacią w książce, żałuję, że autorka nie poświęciła mu więcej uwagi. Wydarzenia w książce co prawda mogą wydawać się w pewnym momencie chaotyczne, że być może za dużo spotyka tą jedną rodzinę, jednak moim zdaniem należy pamiętać też słowa samej autorki, która zaznacza, że książka powstała w oparciu o materiały gromadzone latami poprzez rozmowy z samymi Koreańczykami. Dla mnie "chaotyczność" tej książki nie stanowi problemu biorąc pod uwagę, że jest to mozaika głosów Koreańczyków boleśnie doświadczonych przez życie, którym autorka chciała oddać pewnego rodzaju hołd. Książka została napisana prostym językiem przez co płynie się przez jej kartki.

Najbardziej w tej książce podobał mi się wątek kryzysu tożsamości i wyobcowania Koreańczyków ze względu na historię ich narodu - szokujące było zwłaszcza to, że nawet w przypadku urodzenia się niektórych postaci w Japonii nie zostali oni nigdy zaakceptowani jako "swoi". Bardzo interesująca była dla mnie postać Noa i trzymałam bardzo za niego kciuki, żeby mu się udało...

Saga rodzinna, na przestrzeni prawie wieku poznajemy losy rodzinny koreańskiej, która trafia do Japonii. Opowieść dość spokojna, opowiada zwykle losy, zwykłych ludzi, to historia o emigrantach, którzy tak naprawdę egzystują bez państwa. Dużo tutaj bólu, ksenofobii, uprzedzeń, fajne, chociaż z racji narracji, która momentami bywa sucha za mało dla mnie emocjonalnie. Momentami miałem wrażenie, że czytam reportaż, ale i tak jest dobrze, można odpłynąć 🙂

Saga rodzinna, na przestrzeni prawie wieku poznajemy losy rodzinny koreańskiej, która trafia do Japonii. Opowieść dość spokojna, opowiada zwykle losy, zwykłych ludzi, to historia o emigrantach, którzy tak naprawdę egzystują bez państwa. Dużo tutaj bólu, ksenofobii, uprzedzeń, fajne, chociaż z racji narracji, która momentami bywa sucha za mało dla mnie emocjonalnie....

Koreańska saga rodzinna, ukazująca trudne powszednie życie pogardzanych koreańskich imigrantów w Japonii. Bardzo przeciętna pod każdym względem. Pozbawiona wyrazistszego klimatu i kolorytu, choć przedstawia trudne, bolesne sprawy nie porusza emocjonalnie. Zawodzi także nieco kreacja bohaterów. I niemile mało w tej japońsko-koreańskiej opowieści Korei, Japonii, Azji, a przynajmniej czytelnik z trudem tę azjatyckość wychwytuje. Nie jest to zła powieść. Można przeczytać z zainteresowaniem, ale nie zasługuje na żadne wyróżnienie. Jedna z setek pozycji, którą można, owszem, ale też niekoniecznie.

Koreańska saga rodzinna, ukazująca trudne powszednie życie pogardzanych koreańskich imigrantów w Japonii. Bardzo przeciętna pod każdym względem. Pozbawiona wyrazistszego klimatu i kolorytu, choć przedstawia trudne, bolesne sprawy nie porusza emocjonalnie. Zawodzi także nieco kreacja bohaterów. I niemile mało w tej japońsko-koreańskiej opowieści Korei, Japonii, Azji, a...

„Pachinko” - opowieść zbudowana z detali, z codzienności, z rzeczy, które pozornie są małe, a niosą całe życie. Aż w głowie mi się kołuje.

• cztery pokolenia

• kimchi, dające szansę, by żyć

• biały ryż - marzenie i rarytas

• salon pachinko - byłam w takim

• Yakuza, z ludzką tearzą

• Korea. Japonia. Ten dysonans to dla mnie nowość

• rodzina - najważniejsza

• emigracja

• bieda, głód, głód, głód

• honor, wstyd, milczenie, wyobcowanie, tożsamość

• miłość bez patosu, jej różne oblicza

• ciężka praca

• uprzedzenia , rasizm

• los, który nie pyta o zgodę

• matki, które dźwigają wszystko

• ojcowie nieobecni albo pogubieni

• dzieci, które próbują być kimś więcej

• kobiety mocne – walczące, chroniące rodzinę, podejmujące decyzje, które często mężczyzn przerastają

• piękna, choć niebogata codzienność – momenty zwykłego życia, które stają się cenne

• tło kulturowe na piątkę z plusem – szczegóły obyczajowe, kulinarne, językowe, religijne

• choroba, śmierć bez dramatyzmu

• i nadzieja — cicha, ale uparta

Ojej! Tyle tego!

To nie jest książka, która epatuje emocjami. Ona je zbiera, odkłada, pozwala im wybrzmieć między wierszami. Bez wielkich monologów, za to z ciężarem decyzji, które ciągną się przez pokolenia. Tu nie chodzi o wielkie zwroty akcji, tylko o ludzi. O to, jak bardzo są zależni od miejsca i czasu, w którym przyszło im żyć.
I jest w tym coś niepokojącego – ta świadomość, że jeden wybór, jeden przypadek może ustawić wszystko. Całkiem jak w grze pachinko, gdzie decyduje ślepy los.

Parafrazując pewnego klasyka z Lubimy Czytać: żal, że to już przeczytałam, zazdroszczę wszystkim, którzy "Pachinko" mają przed sobą.

„Pachinko” - opowieść zbudowana z detali, z codzienności, z rzeczy, które pozornie są małe, a niosą całe życie. Aż w głowie mi się kołuje.

• cztery pokolenia

• kimchi, dające szansę, by żyć

• biały ryż - marzenie i rarytas

• salon pachinko - byłam w takim

• Yakuza, z ludzką tearzą

• Korea. Japonia. Ten dysonans to dla mnie nowość

• rodzina - najważniejsza

•...

Tytuł książki Pachinko autorstwa Min Jin Lee początkowo kojarzył mi się z azjatyckim imieniem żeńskim. Dopiero w trakcie lektury dowiedziałam się, że pachinko to popularne w Japonii „kasyna” z automatami do gry, które – o dziwo – pojawiają się wyraźniej dopiero mniej więcej w połowie powieści.
Książka opowiada historię koreańskiej rodziny na przestrzeni kilkudziesięciu lat, ukazując jej losy na tle skomplikowanych i często bolesnych relacji między Koreą a Japonią – od lat 30. XX wieku aż po końcówkę lat 80. To rozbudowana, wielopokoleniowa saga, w której jednostkowe wybory bohaterów splatają się z wielką historią.
Powieść jest wciągająca, a bohaterowie barwni i dobrze zarysowani. Szczególnie doceniam wnikliwe spojrzenie na mentalność postaci oraz społeczne zależności, które wpływają na ich życie i decyzje. Autorka pokazuje też, jak silnie historia i pochodzenie determinują los człowieka.
W moim odczuciu książka jest jednak nieco nierówna – mniej więcej w połowie tempo narracji wyraźnie spada i niektóre wątki tracą swoją dynamikę. Mimo to całość pozostawia bardzo dobre wrażenie. To poruszająca, momentami trudna, ale zdecydowanie wartościowa i interesująca lektura, która skłania do refleksji.

Tytuł książki Pachinko autorstwa Min Jin Lee początkowo kojarzył mi się z azjatyckim imieniem żeńskim. Dopiero w trakcie lektury dowiedziałam się, że pachinko to popularne w Japonii „kasyna” z automatami do gry, które – o dziwo – pojawiają się wyraźniej dopiero mniej więcej w połowie powieści.
Książka opowiada historię koreańskiej rodziny na przestrzeni kilkudziesięciu lat,...

Jeszcze na początku książki mam wrażenie autor przykłada się do budowania klimatu oraz do charakterystyki bohaterów, gdzieś w połowie zaczyna się chaos- nowi bohaterowie wprowadzani są szybko, lakonicznie opisani, a akcja nabiera tempa, idzie to w ilość nie jakość mam wrażenie; druga kwestia to słownictwo momentami zupełnie nie literackie, takie rynsztokowe, i tak się zastanawiam z czego to wynika, może być też winą słabe tłumaczenie. Dla mnie książka zapowiadała się dobrze, ale w trakcie czytania bardzo mnie zmęczyła, dokończyłam w zasadzie tylko po to aby dać sobie prawo do oceny książki:)

Jeszcze na początku książki mam wrażenie autor przykłada się do budowania klimatu oraz do charakterystyki bohaterów, gdzieś w połowie zaczyna się chaos- nowi bohaterowie wprowadzani są szybko, lakonicznie opisani, a akcja nabiera tempa, idzie to w ilość nie jakość mam wrażenie; druga kwestia to słownictwo momentami zupełnie nie literackie, takie rynsztokowe, i tak się...

Życie i nic więcej. Piszę to z olbrzymią ulgą i wdzięcznością, że nie musiałem doświadczyć wyobcowania i poczucia straty związanego z emigracją.

Życie i nic więcej. Piszę to z olbrzymią ulgą i wdzięcznością, że nie musiałem doświadczyć wyobcowania i poczucia straty związanego z emigracją.

Książkę Pachinko pokochałem przede wszystkim za jej nieszablonowość i sposób, w jaki prowadzi opowieść — bez schematów, a jednocześnie z niezwykłą płynnością i bardzo dobrym tempem. To historia wielopokoleniowa, w której każda postać została nakreślona z taką starannością, że bez trudu można ją rozpoznać i zapamiętać. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie również historyczne tło wydarzeń, które nadaje całości głębi i autentyczności.

Książka pozwoliła mi zetknąć się z kulturowymi różnicami, o których wcześniej nie miałem pojęcia, a także spojrzeć na świat przez pryzmat zupełnie innego sposobu myślenia. Urzekła mnie jej piękna zwyczajność i prostota — to właśnie w nich kryje się największa siła tej opowieści. I chyba właśnie dzięki temu wszystkiemu znalazłem w Pachinko coś wyjątkowego, co sprawiło, że stał się jedną z moich ulubionych książek.

Książkę Pachinko pokochałem przede wszystkim za jej nieszablonowość i sposób, w jaki prowadzi opowieść — bez schematów, a jednocześnie z niezwykłą płynnością i bardzo dobrym tempem. To historia wielopokoleniowa, w której każda postać została nakreślona z taką starannością, że bez trudu można ją rozpoznać i zapamiętać. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie również historyczne...

Bardzo dobra powieść, troszkę dla nas egzotyczna bo zrozumieć azjatycki sposób myślenia nie jest dla Europejczyka łatwo. Dlatego ciężko mi było polubić bohaterów książki, ale z ciekawością śledziłam ich losy. Polecam

Bardzo dobra powieść, troszkę dla nas egzotyczna bo zrozumieć azjatycki sposób myślenia nie jest dla Europejczyka łatwo. Dlatego ciężko mi było polubić bohaterów książki, ale z ciekawością śledziłam ich losy. Polecam

Od samego początku losy bohaterów pochłonęły mnie całkowicie. Z niecierpliwością czekałam na kolejną chwilę, kiedy będę mogła zasiąść do lektury.
Historia rodziny pokazana jest jest na tle historii Korei oraz życia emigrantów w Japonii. Dzięki tej książce sporo dowiedziałam się o kulturze Korei co jest dużym plusem.
To nie jest lekka historia, momentami smutna, ale właśnie przez to taka prawdziwa i poruszająca. Zdecydowanie zostanie że mną na dłużej.

Od samego początku losy bohaterów pochłonęły mnie całkowicie. Z niecierpliwością czekałam na kolejną chwilę, kiedy będę mogła zasiąść do lektury.
Historia rodziny pokazana jest jest na tle historii Korei oraz życia emigrantów w Japonii. Dzięki tej książce sporo dowiedziałam się o kulturze Korei co jest dużym plusem.
To nie jest lekka historia, momentami smutna, ale...