Do końca moich dni

"Do końca moich dni" to całkiem zgrabnie napisana historia o losach Apolonii na Syberii, która – mimo ciężkiego tematu – wchodzi nadspodziewanie lekko. Nie jest to może emocjonalny walec, który zostawi Cię w rozsypce, ale jako życiowa opowieść o przetrwaniu i trudnych miłościach sprawdza się naprawdę w porządku.

"Do końca moich dni" to całkiem zgrabnie napisana historia o losach Apolonii na Syberii, która – mimo ciężkiego tematu – wchodzi nadspodziewanie lekko. Nie jest to może emocjonalny walec, który zostawi Cię w rozsypce, ale jako życiowa opowieść o przetrwaniu i trudnych miłościach sprawdza się naprawdę w porządku.

Sięgnąłem po tę książkę, ponieważ podoba mi się pióro pani Rybakiewicz, ale ta książka mi się mniej podobała. Jest piękna miłość szlachcianki i parobka. Potem wybucha wojna, agresja ZSRR na Polskę. Zsyłka na Sybir.

Nie polubiłem bohaterki Apolonii Dobkowskiej. Tak szczerze zakochana w Jurku ogrodniku, a pozwala sobie na to, aby dopuścić do siebie innego mężczyznę, a dodatku wroga Polski. Obywatela Związku Radzieckiego.
Mówi się, na miłość nie ma rady, ale jeśli już ktoś kogoś szczerze kocha, to inny mężczyzna nie powinien się liczyć. Rozłąka w czasie wojny to nie powód, by przestać szukać i się poddać. Trzeba działać do skutku, aby co los rozłączył, ponownie połączyć.

Po latach Pola, też jakby podmieniona. Nie ten sam człowiek. Jej decyzje też mi się nie podobają. Przecież powinno się liczyć, to, że ludzie mają siebie. Powinno się patrzeć przez pryzmat, ile mogą sobie zaoferować, nie na straty. Majątek to nie wszystko. Mieć bliską osobę to jest coś!

Wplątany wątek wojenny, zsyłka w głąb ZSRR, ale mnie ta historia nie urzekła.

Sięgnąłem po tę książkę, ponieważ podoba mi się pióro pani Rybakiewicz, ale ta książka mi się mniej podobała. Jest piękna miłość szlachcianki i parobka. Potem wybucha wojna, agresja ZSRR na Polskę. Zsyłka na Sybir.

Nie polubiłem bohaterki Apolonii Dobkowskiej. Tak szczerze zakochana w Jurku ogrodniku, a pozwala sobie na to, aby dopuścić do siebie innego mężczyznę, a...

Jestem rozczarowany, lubię co jakiś czas wrócić do takiej tematyki, niestety tu, mam wrażenie, wiele rzeczy zostało potraktowanych "po łebkach"
Wojny nie widać, nie czuć, prawdziwego oddania dramatu tamtych ludzi też.
Jest za to irracjonalna miłość, która wzięła się praktycznie z niczego.
Sam pobyt bohaterów na Syberii to 1/3 książki, w samym jej środku.
Potencjał był.

Jestem rozczarowany, lubię co jakiś czas wrócić do takiej tematyki, niestety tu, mam wrażenie, wiele rzeczy zostało potraktowanych "po łebkach"
Wojny nie widać, nie czuć, prawdziwego oddania dramatu tamtych ludzi też.
Jest za to irracjonalna miłość, która wzięła się praktycznie z niczego.
Sam pobyt bohaterów na Syberii to 1/3 książki, w samym jej środku.
Potencjał...

Apolonia Dobkowska, nazywana przez wszystkich Polą, jest dziedziczką wielkiego majątku. Wszystko zaczyna się w przededniu wybuchu II wojny światowej, kiedy to dziewczyna świętuje swoje dziewiętnaste urodziny. Pola zakochana jest w ich ogrodniku, Jerzym. Ale rodzice oczywiście mają wobec niej inne plany. Chcą dobrze wydać ją za mąż. Wtedy wybucha wojna. Majątek Dobkowskich zostaje im odebrany. Matka Amelii jest przy nadziei, a Pola obiecuje zakochanemu w niej Jurkowi, że kiedy tylko urodzi się jej brat lub siostra, powie matce o nich. Powie, że postanowiła go poślubić. Jednak na początku lutego 1940 roku rodzina Apolonii zostaje zabrana do pociągu zmierzającego wprost na Syberię. Ktoś „życzliwy” doniósł na nich. Pola i Jerzy zostają rozdzieleni. I nagle miejscem do życia dla rodziny Dobkowskich stała się złoworoga kraina pokryta śniegiem, gdzie temperatura wynosiła -40 stopni, a oni zmuszeni byli do ciężkiej pracy. Dużym oparciem dla Poli stał się jeden z pilnujących ich ludzi – Andriej. I widać było, że Pola nie jest mu obojętna…

Historia Apolonii i jej rodziny pokazuje okrucieństwo wojenne – majątek, kiedyś należący do nich, został rozkradziony, zwierzęta zabrane, nie zostało nic. Wywózka do nieznanego mroźnego kraju, do nieludzkich warunków… Stamtąd nie było ucieczki. Otaczały ich śnieg, góry, rzeka, dzikie zwierzęta. Nikt nie trzymał ich w zamknięciu, bo każda próba ucieczki i tak zakończyłaby się dla nich śmiercią… W takich warunkach w niektórych rodzi się determinacja, stają się silniejsi, obiecują sobie przetrwać. Taka właśnie była Pola. Potrafiła przeciwstawić się komendantowi czuwającemu nad więźniami, potrafiła zorganizować więcej żywności dla rodziny i przyjaciół. Chciała przeżyć. Wrócić do ukochanego Jerzego po wojnie. Bo cały czas miała nadzieję, że wojna kiedyś się skończy i zobaczy jeszcze polską ziemię oraz swoją miłość. Ale z czasem Andriej też stał się dla niej kimś więcej niż przyjacielem. Czy można kochać dwóch mężczyzn jednocześnie? W tej kwestii jednak nic nie będę zdradzać.

Powieść Anny Rybakiewicz pokazuje nam, że w każdych czasach i w każdych warunkach można odnaleźć miłość. Takie jest życie. A uczucia nie pytają o pozwolenie. Tylko pojawiają się, czasami można powiedzieć – znikąd. Życie Poli jest tego przykładem. A dla kontrastu ukazanie warunków panujących w głębi kazaskich stepów, często bezradność, nieumiejętność części zesłańców do przystosowania się do takiego życia, a w końcu praca, która była ciężka i wyczerpująca, a w końcu także ciężkie choroby, na które zapadali zesłańcy i w wyniku których nierzadko umierali.

Była to szósta przeczytana przeze mnie książka pani Anny. Podczas czytania każdej z nich łza kręciła się w oku. Uwielbiam ten styl i te historie. Bo choć smutne – poruszają do głębi i pokazują nam ludzi, którzy robili wszystko, żeby przetrwać. Aby ich rodziny mogły żyć. Aby wszystko dla nich skończyło się dobrze. A „Do końca moich dni” to historia, która wzrusza i którą chłonie się całym sobą. Godna polecenia i uwagi.

Apolonia Dobkowska, nazywana przez wszystkich Polą, jest dziedziczką wielkiego majątku. Wszystko zaczyna się w przededniu wybuchu II wojny światowej, kiedy to dziewczyna świętuje swoje dziewiętnaste urodziny. Pola zakochana jest w ich ogrodniku, Jerzym. Ale rodzice oczywiście mają wobec niej inne plany. Chcą dobrze wydać ją za mąż. Wtedy wybucha wojna. Majątek Dobkowskich...

" Sami musimy dźwigać ciężar odpowiedzialności za swoje wybory." (str.108)

To powieść bardzo poruszająca, która łączy w sobie dramatyczne konsekwencje wojenne, opowieść o kobiecej sile, trudnych wyborach wpływających na przyszłość i miłosnych rozterkach. Główną bohaterką jest Apolonia, którą poznajemy w 1939 roku, która wiosła szczęśliwe życie w majątku rodziców. Była zakochana w ogrodniku Jerzym, z którym znała się od dzieciństwa. Mimo, że wiedziała, że popełni mezalians, młodzi planowali wspólną przyszłość. Jednak cudowne, beztroskie chwile zostały przerwane, kiedy do Łomży wkroczyli radzieccy żołnierze. Rodzinny majątek Apolonii został ograbiony doszczętnie.

W lutym 1940 roku Pola z rodzicami i wiele innych szlacheckich rodzin zostało zmuszonych do opuszczenia majątków i wywiezionych w nieznane. Koszmarna podróż trwała miesiąc, aż dotarli do mroźnej Syberii. Zamieszkali z ziemiankach wykopanych pod ziemią i na dzień dobry zmuszono ich do pracy przy wyrębie drzew przy 40 stopniowym mrozie.

" Jeden dzień wystarczył, aby pozbawić nas wszystkiego. Chęci do życia, nadziei i sił." (str.100)

Spędzili tam sześć lat. Kiedy przyszła amnestia dla zesłańców, wyjazd z miejsca, gdzie przebywali był niemożliwy. Apolonia była silną osobowością, choć nie pozbawianą leków. Nigdy do tej pory nie pracowała, to musiała wykonywać różne prace fizyczne. Była zdeterminowana i z uporem dokonywała tego, co wcześniej dla niej było niemożliwe. Uratowała bliskich niejednokrotnie przed śmiercią. Była lojalna wobec bliskich, ale tęskniła za własnym życiem i marzeniami. Z osoby kierującej się głównie emocjami stała się kimś, kto potrafi działać racjonalnie i odważnie. Wojna zmusiła ją do dorastania szybciej niż powinna, ale jednocześnie pozwoliła odkryć w sobie siłę, której wcześniej nie znała. Dużym oparciem dla niej był życzliwy jej strażnik Andriej, który sprawił, że syberyjskie życie nie było tak okropne i który wywoływał uśmiech na jej twarzy.

Mimo trudnych chwil, ciężkiej pracy, mrozu, chorób, głodu i robactwa w zesłańcach rosła wiara i nadzieja. Nie poddawali się, choć nie wszystkim udało się przeżyć. Zesłanie wystawiło na próbę relacje bohaterów. Musieli decydować komu mogli zaufać, a z nim nie wchodzić w układy. Każdy z nich niósł w sobie ciężar wojny, ale też iskierkę człowieczeństwa.

Powrót do ukochanego kraju też nie był łatwy. Rządziła komuna, z którą trzeba było się liczyć. Polę bardzo rozczarował. Tyle dla niego poświeciła, a otrzymała tak mało. Ograbiono ją ze wszystkiego. Liczyła na szczęśliwe życie u boku ukochanego, lecz i tego została pozbawiona. Była rozdarta. Miała wyrzuty sumienia i bolesne wspomnienia zagościły w jej umyśle.

Współcześnie odnajdujemy Apolonię jako staruszkę, która postanowiła napisać książkę w której wspomina swoją przeszłość. Nieoczekiwany zbieg okoliczności spowodował, ze zaprzyjaźniła się z parą młodych ludzi, którzy wiele dla niej znaczyli i którym dawała rady, by nie popełnili jej błędów.

Autorka umiejętnie przeplata wątki osobiste z tłem historycznym, dzięki czemu otrzymujemy historie o przetrwaniu i lojalności. To powieść o miłości, która musi przetrwać w nieludzkich czasach. O uczuciu rodzącym się w cieniu wojny pełnego napięcia, niepewności i wyrzeczeń. O trudnych wyborach, stracie i nadziei. O zachowaniu godności w świecie, który próbuje ją zabrać.

" Sami musimy dźwigać ciężar odpowiedzialności za swoje wybory." (str.108)

To powieść bardzo poruszająca, która łączy w sobie dramatyczne konsekwencje wojenne, opowieść o kobiecej sile, trudnych wyborach wpływających na przyszłość i miłosnych rozterkach. Główną bohaterką jest Apolonia, którą poznajemy w 1939 roku, która wiosła szczęśliwe życie w majątku rodziców. Była...

Książka o cierpieniu, miłości,trudnych wyborach. Bardzo dobrze się czyta.

Książka o cierpieniu, miłości,trudnych wyborach. Bardzo dobrze się czyta.

Niezwykle niezdecydowana główna bohaterka. Męcząca, antypatyczna. Sama książka, jak i inne tej autorki prosta jak drut. Tak skonstruowana, by była przystępna dla niewymagajacego czytelnika. Spodziewałam się czegoś lepszego.

Niezwykle niezdecydowana główna bohaterka. Męcząca, antypatyczna. Sama książka, jak i inne tej autorki prosta jak drut. Tak skonstruowana, by była przystępna dla niewymagajacego czytelnika. Spodziewałam się czegoś lepszego.

Piękna historia. Miłość, wojna, rozstania i powroty. Samotność. Warto przeczytać.

Piękna historia. Miłość, wojna, rozstania i powroty. Samotność. Warto przeczytać.

Dla mnie świetna ! 🙌 nie czytam zazwyczaj takich historii a książkę dostałam , także wybór nie był mój ale okazał się świetny. Mądra, wzruszająca i prawdziwa 😍😍

Dla mnie świetna ! 🙌 nie czytam zazwyczaj takich historii a książkę dostałam , także wybór nie był mój ale okazał się świetny. Mądra, wzruszająca i prawdziwa 😍😍

,,Do końca moich dni autorstwa Anna Rybakiewicz - strona autorskaAnny Rybakiewicz to chyba najlepsza książka tej autorki choć kazda z nich jest wyjątkowa. Słuchając ją miałam wrażenie że słucham opowieści mojej babci. To głupie . Wiem. Zwarzywszy, że to całkiem inne historie.
Książka opowiada historie życia starszej już Apolonii która u schyłku życia postanawia napisac książke aby wszystko wyjaśnic i otrzymać przebaczenie. Pech chciał że cały jej wysiłek poszedł na marne bo zapisane strony książki ulegają zniszczeniu. Wtedy z pomocą przychodzi jej sąsiadka i pomaga jej na nowo wszystko spisac .Dzieki temu dowiadujemy się jak wyglądało życie Apolonii w trudnych czasach wojny . Dorastajaca młoda dziewczyna z bogatej szlachenej rodziny .Mająca przed sobą długie i szczęśliwe życie nagle traci wszytko i trafia wraz z rodzicami do obozów na Syberie. Zimna niebezpieczna i pełna cierpienia obca ziemie. Gdzie z trudem walczy o przetrwanie swoje i swoich bliskich. To piękna opowieść jakby pamiętnik albo jakiś dziennik ukazujący trud życia ogrom cierpienia,ale i siłe miłości potrzebe poświęcenia dla czegoś ważniejszego . Trudno mi opisać to wszystko. Czy Apolonia wróci do domu,czy najdzie szczęcie w życiu ? Czy w miejscu pełnym zła może istnieć dobro i nadzieja? Trudno mi opisac to wszysto. Zresztą wiem że nie powinnam opowiadać wam wszystkiego. Dlatego sami przekonajcie się i przeczytajcie.
Naprawdę warto . Miłej niedzieli. #polecajki #recenzjaczytelnicza #audiobook #książki

,,Do końca moich dni autorstwa Anna Rybakiewicz - strona autorskaAnny Rybakiewicz to chyba najlepsza książka tej autorki choć kazda z nich jest wyjątkowa. Słuchając ją miałam wrażenie że słucham opowieści mojej babci. To głupie . Wiem. Zwarzywszy, że to całkiem inne historie.
Książka opowiada historie życia starszej już Apolonii która u schyłku życia postanawia napisac...