Światło, którego nie widać

Fantastyczna, doskonała, chwytająca za serce.
To jest jedna z tych powieści, gdzie trochę w nosie masz warsztat, styl pisarski. Po prostu oddychasz razem z bohaterami, utożsamiasz się z Ich przeżyciami, niebanalnym usposobieniem. Mnogość myśli w głowie, przemyśleń odnośnie przemijania, doświadczania życia, tego zderzenia młodzieńczej, dziecięcej wyobraźni, piękna z brutalnością rzeczywistości, dorosłości, tych chorych lat okresu wojennego. Bagaże emocjonalne ludzi z tamtych lat są straszne , ciężary ogromne.
Bardzo wczułem się w historie Wernera i Marie-Laure.
Nigdy nie wiesz jaką opowieść nosi w sobie starsza Pani lub Pan mijani codziennie na ulicy.

Fantastyczna, doskonała, chwytająca za serce.
To jest jedna z tych powieści, gdzie trochę w nosie masz warsztat, styl pisarski. Po prostu oddychasz razem z bohaterami, utożsamiasz się z Ich przeżyciami, niebanalnym usposobieniem. Mnogość myśli w głowie, przemyśleń odnośnie przemijania, doświadczania życia, tego zderzenia młodzieńczej, dziecięcej wyobraźni, piękna z...

Świetnie napisana. Czuję pewien niedosyt po zakończeniu. Dobrze jednak, że autor pozostawił pola na przemyślenia.

Świetnie napisana. Czuję pewien niedosyt po zakończeniu. Dobrze jednak, że autor pozostawił pola na przemyślenia.

Dotarcie do końca tej książki przyniosło mi ulgę. Wspierałam się momentami audiobookiem, bez niego prawdopodobnie nie dałabym rady. Historia jest nierzeczywista a liczne przeskoki w czasie wprowadzają chaos. Czyta się ciężko i trudno się w nią wciągnąć.
Dopiero po około 350 stronach narracja staje się względnie przystępna. Nie potrafię ocenic jej w gwiazdkach. Mam wrażenie, że część entuzjastycznych opinii nie wynika z faktycznej lektury. Doceniam warsztat autora, ale mam poczucie, że lepiej sprawdziłby się w publikacjach naukowych niż w powieści.

Dotarcie do końca tej książki przyniosło mi ulgę. Wspierałam się momentami audiobookiem, bez niego prawdopodobnie nie dałabym rady. Historia jest nierzeczywista a liczne przeskoki w czasie wprowadzają chaos. Czyta się ciężko i trudno się w nią wciągnąć.
Dopiero po około 350 stronach narracja staje się względnie przystępna. Nie potrafię ocenic jej w gwiazdkach. Mam wrażenie,...

Piękna powieść.... Niesamowita atmosfera...

Tak się składa, że wcześniej obejrzałam mini serial na podstawie tej książki... Ale mimo to opowieść mnie zaskoczyła, dotknęła do głębi i poruszyła...

Świetny serial, ale mimo to książka o niebo lepsza.

Piękna powieść.... Niesamowita atmosfera...

Tak się składa, że wcześniej obejrzałam mini serial na podstawie tej książki... Ale mimo to opowieść mnie zaskoczyła, dotknęła do głębi i poruszyła...

Świetny serial, ale mimo to książka o niebo lepsza.

Polecam, cóż napisać o książce opowiadającej okropne czasy wojny. Ale takie książki są po to aby pamiętać co się może stać i jak można zniszczyć całe kraje przez wizję jednego szaleńca.

Polecam, cóż napisać o książce opowiadającej okropne czasy wojny. Ale takie książki są po to aby pamiętać co się może stać i jak można zniszczyć całe kraje przez wizję jednego szaleńca.

Piękna książka. Zostaje w pamięci na dłuższy czas.

Piękna książka. Zostaje w pamięci na dłuższy czas.

Książke czyta się nawet dobrze, ale nie zachwyca. Przeplatane w kolejnych rozdziałach wątki dwóch głównych bohaterów w pewnym momencie strasznie się dłuza i po prostu męczą zamiast wciągać. Fabuła choć z początku zapowiada się ciekawie z czasem staje się trochę nijaka.

Książke czyta się nawet dobrze, ale nie zachwyca. Przeplatane w kolejnych rozdziałach wątki dwóch głównych bohaterów w pewnym momencie strasznie się dłuza i po prostu męczą zamiast wciągać. Fabuła choć z początku zapowiada się ciekawie z czasem staje się trochę nijaka.

Ta powieść działa na mnie ciszą bardziej niż hukiem wojny. Zamiast wielkich bitew są drobne momenty (skrzypienie schodów, szum radia, palce przesuwające się po makiecie miasta). Dzięki temu historia wydaje się intymna, jakby oglądana z bardzo bliska, niemal szeptem. Losy bohaterów biegną osobno, ale przez cały czas czuć, że zmierzają ku nieuniknionemu przecięciu. Najmocniejsze jest tu napięcie emocjonalne, nie sensacyjne. To opowieść o wrażliwości wystawionej na próbę w świecie, który jej nie sprzyja. Książka zostawia po sobie spokojny smutek i refleksję, zamiast gwałtownego wstrząsu. I właśnie przez tę delikatność trafia tak celnie.

Ta powieść działa na mnie ciszą bardziej niż hukiem wojny. Zamiast wielkich bitew są drobne momenty (skrzypienie schodów, szum radia, palce przesuwające się po makiecie miasta). Dzięki temu historia wydaje się intymna, jakby oglądana z bardzo bliska, niemal szeptem. Losy bohaterów biegną osobno, ale przez cały czas czuć, że zmierzają ku nieuniknionemu przecięciu....

Kolejna książka o wojnie, niczym nie wyróżniająca się historia, do tego przesadnie rozwleczona. Brutalizm przeplata się z przesadną idyllą (zabójstwo Rosjan obsługujących radiostację vs. pudrowa codzienność w domu dziecka). Na plus obraz miasta Saint-Malo, które w słowach autora robi wrażenie i chętnie bym je zobaczył na żywo. Ciekawe są też zagadnienia dotyczące fal radiowych oraz samego radia.

Podsumowując, idealna na zimowe wieczory. Nie skłania do refleksji, ale dobrze się czyta;)

Kolejna książka o wojnie, niczym nie wyróżniająca się historia, do tego przesadnie rozwleczona. Brutalizm przeplata się z przesadną idyllą (zabójstwo Rosjan obsługujących radiostację vs. pudrowa codzienność w domu dziecka). Na plus obraz miasta Saint-Malo, które w słowach autora robi wrażenie i chętnie bym je zobaczył na żywo. Ciekawe są też zagadnienia dotyczące fal...

I cudowna, i tajemnicza, smutna i radosna. W jakoś przedziwny sposób opisała wojnę i ludzkie losy, w taki sposób, że opisała, ale jakby z boku. Ma się wrażenie, że akcja dzieje się gdzieś obok, gdzieś dalej, a my mamy tylko umysły ludzi, ich uczucia i emocje. Ciężko opisać tę książkę... Pozostawiła mnie jednak w smutnym, ciężkim nastroju, nastroju beznadziei i bezcelowości naszych dążeń. Może gdzieś światełko jakieś jest, ale jest ono ulotne, słabe i zakopane tuż za miną przeciwpiechotną. Oby tak udało się w życiu znaleźć drogę na około.

I cudowna, i tajemnicza, smutna i radosna. W jakoś przedziwny sposób opisała wojnę i ludzkie losy, w taki sposób, że opisała, ale jakby z boku. Ma się wrażenie, że akcja dzieje się gdzieś obok, gdzieś dalej, a my mamy tylko umysły ludzi, ich uczucia i emocje. Ciężko opisać tę książkę... Pozostawiła mnie jednak w smutnym, ciężkim nastroju, nastroju beznadziei i bezcelowości...