Chimamanda Ngozi Adichie

Nie przepadam za czytaniem wspomnień, bo niewiele z nich do mnie trafia. Znacznie bardziej przekonuje mnie fikcja zawierająca elementy autobiograficzne niż typowe wspomnienia. Chcąc zaliczyć jedno z wyzwań Goodreads, musiałam sięgnąć po jeden z proponowanych tytułów z tego gatunku i znając już nazwisko Adichie, wybrałam jej książkę licząc na dobrą lekturę. Nie zawiodłam się, a wręcz pozytywnie zaskoczyłam. Mimo, że książka jest bardzo krótka, to w wielu miejscach autorka tak trafnie opisała uczucia towarzyszące żałobie, że zaznaczałam sobie cytaty, co zdarza mi się bardzo rzadko. W wielu książkach tego typu, poza przytoczeniem wydarzeń i osób, brakuje głębszej refleksji. U Adichie oba elementy są idealnie wyważone – mamy trochę wspomnień z jej dzieciństwa i dorosłości, trochę informacji o jej rodzinie, a wszystko skupione wokół ojca, którego straciła. Nie jest łatwo pisać o tak trudnych emocjach jak smutek, gniew czy frustracja, a „Notes of Grief” to zapis uniwersalnych odczuć, z którymi wszyscy się zmagamy w kontekście śmierci. Jestem pewna, że sięgając po ten tytuł, znajdziecie przynajmniej jedną myśl, która przeszła Wam przez głowę po stracie kogoś bliskiego. Styl autorki mnie zachwycił, nawet bardziej niż „Połówka żółtego słońca”, której fragmenty kiedyś czytałam. Językowo nie jest bardzo skomplikowana, więc zachęcam, nawet jeśli nie czujecie się bardzo mocni w angielskim, bo naprawdę warto.