Jakub Żulczyk

Pierwszy przymiotnik określający tę książkę, jaki mi przychodzi do głowy, to "męcząca". Od razu zaznaczam, że nie jest to synonim słowa "zła". Odnosi się raczej do intensywności wydarzeń, emocji, dialogów, języka. Paradoksalnie, mimo 460 stron, ma się wrażenie, że akcja jest bardzo gęsta, brakuje oddechu, a może nawet tzw. "opisów przyrody". Czy to owo wrażenie by znikło, gdyby "Kandydat" miał gabaryty porównywalne np. z "Dawno temu w Warszawie"? Nie wiem, choć nie sądzę. A to dlatego, iż fabuła oraz świat przedstawiony w mojej opinii nie dojeżdżają i im bliżej końca, tym bardziej się sypią. Rozwiązanie intrygi uważam za kuriozalne, ale nie będę go oczywiście zdradzał. Zabieg z oparciem bohaterów na prawdziwych politykach uważam za ciekawy, jednakże średnio udany. Wyobraźcie sobie bohaterów i dialogi "Ślepnąc od świateł", tylko przeniesione na świat polskiej "elity" politycznej. Ktoś tu porównał dzieło Żulczyka do filmów Vegi i popieram, to dobre skojarzenie. Wprawdzie może to ten wczesny, przyzwoity Vega, ale i tak jest co najmniej... specyficznie. Niestety to też zaburza immersję. Akurat tematyka powieści pokrywa się z obszarem moich zainteresowań i całość zaczyna się jak dobry thriller polityczny. Z czasem jednak wychodzi chyba naiwność autora, a być może i zbyt bujna wyobraźnia, przez co przy lekturze często odnosiłem wrażenie, że pierwowzór tej czy innej postaci nigdy by tak nie zrobił/nie powiedział. To samo tyczy się działania pewnych instytucji, służb itd. Język książki, jak wspominałem, jest intensywny, często wulgarny, ale zręczny. To dobrze napisana rzecz, widać rozwój na przestrzeni lat w prozie pisarza i - jak sądzę - świetną pracę redaktora(ki). Ostatecznie, im dalej w las, tym moja ocena dla "Kandydata" spadała, ale doceniam formę, podjęcie tematu brudów i cynizmu polityki, władzy, a także i zwykłych kontaktów międzyludzkich wśród ludzi na świeczniku. Czytając bawiłem się nieźle, więc jeśli ktoś lubi temat przewodni to hej, dlaczego nie dać jej szansy? Aczkolwiek przy znaczącym zawieszeniu niewiary.